Eigen beeld
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (34) en zoon Floris (bijna 2). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
“Ben je alweer zwanger? Gefeliciteerd!” zeg ik tegen een vriendin terwijl we koffie drinken en onze jongens rondrennen. Enigszins aarzelend neemt ze mijn felicitatie in ontvangst en zegt: “Hij is al twee hoor, als de baby geboren wordt.” Plots besef ik wat ik zeg. En vooral: dat het label ‘snel’ alleen in mijn hoofd bestaat. Om redenen die niets met haar te maken hebben.
We waren samen zwanger van de eerste – zelfs een week na elkaar uitgerekend. En waar zij inmiddels ruim dertig weken zwanger is van haar tweede kind, spookt de gedachte aan baby nummer twee bij mij maar zelden door mijn hoofd. Ik voel nog geen kriebels. Elke gedachte die ik wél heb over een toekomst met meer kinderen, gaat direct gepaard met een schuldgevoel richting Floris. Hoe moet ik de tijd die wij samen hebben, delen met een ander kind?
Het onderwerp houdt me bezig. Vooral vanwege de omgeving. Waar me zelden werd gevraagd of ik überhaupt moeder wilde worden (begrijpen we eindelijk dat die vraag niet gewenst is?), mogen alle remmen blijkbaar los als het over een tweede gaat. Iedereen lijkt ervan uit te gaan “dat de tweede vast snel komt” en “dat je niet te veel leeftijdsverschil wilt.” Het antwoord: nee, ik weet niet of die tweede er komt. En het leeftijdsverschil interesseert me al helemaal geen bal.
Zelf ben ik enig kind – misschien ligt daar de kern van mijn twijfel. Ik kan me simpelweg niet voorstellen hoe het is om je aandacht te moeten verdelen over meerdere kinderen. En vooral: hoe je beiden evenveel liefde en tijd moet geven. Ik wil mijn pasgeboren baby niet wakker maken omdat ik Floris uit school moet halen. Maar hem het gevoel geven dat de baby voorgaat en mama niet kan komen spelen, steekt nog meer. Floris is mijn grote liefde, en ik ben een beetje een zeikerd als het op hem aankomt. Aan niets mag het hem ontbreken. En ik voel de spagaat al aankomen die ontstaat als ik voor baby nummer twee hetzelfde wil.
Terwijl we afscheid nemen, vraagt mijn vriendin naar onze toekomstplannen. Gaat er gezinsuitbreiding komen? Ik geef haar hetzelfde antwoord: de kriebels zijn er niet, de gedachten soms wel. En misschien is dat wel hoe het ‘hoort’. Misschien zijn er meer mitsen en maren dan bij mijn eerste – en wint uiteindelijk de wens om Floris een broer of zus te geven. De tijd zal het leren. Haast is er niet.
Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
Chiara, moeder van Joah (nét 1 jaar) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.