Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (34) en zoon Floris (bijna 2). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Lees verder onder de advertentie
“Ben je alweer zwanger? Gefeliciteerd!” zeg ik tegen een vriendin terwijl we koffie drinken en onze jongens rondrennen. Enigszins aarzelend neemt ze mijn felicitatie in ontvangst en zegt: “Hij is al twee hoor, als de baby geboren wordt.” Plots besef ik wat ik zeg. En vooral: dat het label ‘snel’ alleen in mijn hoofd bestaat. Om redenen die niets met haar te maken hebben.
Lees verder onder de advertentie
Schuldgevoel
We waren samen zwanger van de eerste – zelfs een week na elkaar uitgerekend. En waar zij inmiddels ruim dertig weken zwanger is van haar tweede kind, spookt de gedachte aan baby nummer twee bij mij maar zelden door mijn hoofd. Ik voel nog geen kriebels. Elke gedachte die ik wél heb over een toekomst met meer kinderen, gaat direct gepaard met een schuldgevoel richting Floris. Hoe moet ik de tijd die wij samen hebben, delen met een ander kind?
Lees verder onder de advertentie
Het onderwerp houdt me bezig. Vooral vanwege de omgeving. Waar me zelden werd gevraagd of ik überhaupt moeder wilde worden (begrijpen we eindelijk dat die vraag niet gewenst is?), mogen alle remmen blijkbaar los als het over een tweede gaat. Iedereen lijkt ervan uit te gaan “dat de tweede vast snel komt”en“dat je niet te veel leeftijdsverschil wilt.” Het antwoord: nee, ik weet niet of die tweede er komt. En het leeftijdsverschil interesseert me al helemaal geen bal.
Grote liefde
Zelf ben ik enig kind – misschien ligt daar de kern van mijn twijfel. Ik kan me simpelweg niet voorstellen hoe het is om je aandacht te moeten verdelen over meerdere kinderen. En vooral: hoe je beiden evenveel liefde en tijd moet geven. Ik wil mijn pasgeboren baby niet wakker maken omdat ik Floris uit school moet halen. Maar hem het gevoel geven dat de baby voorgaat en mama niet kan komen spelen, steekt nog meer. Floris is mijn grote liefde, en ik ben een beetje een zeikerd als het op hem aankomt. Aan niets mag het hem ontbreken. En ik voel de spagaat al aankomen die ontstaat als ik voor baby nummer twee hetzelfde wil.
Lees verder onder de advertentie
Terwijl we afscheid nemen, vraagt mijn vriendin naar onze toekomstplannen. Gaat er gezinsuitbreiding komen? Ik geef haar hetzelfde antwoord: de kriebels zijn er niet, de gedachten soms wel. En misschien is dat wel hoe het ‘hoort’. Misschien zijn er meer mitsen en maren dan bij mijn eerste – en wint uiteindelijk de wens om Floris een broer of zus te geven. De tijd zal het leren. Haast is er niet.
Meer columns lezen van Bianca en haar jonge gezin? Je vindt ze hier.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.