Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Het was de tijd van het eerste tandje. Dat klinkt aandoenlijk, maar betekent in de praktijk vooral: niemand slaapt, iedereen huilt. Met zesenhalf kilo baby schoon aan de haak voelde het alsof ik dag en nacht een bowlingbal in de draagzak meetorste. Mijn rug kraakte als een oude dressoirkast en de scoliose vierde hoogtij: tijd voor een bezoek aan de fysio.
Alleen — wanneer? Mijn werkdagen waren ramvol, mijn vrije dagen gevuld met baby. Oppas had ik niet. Terwijl ik hardop nadacht hoe andere ouders dit in vredesnaam doen, opperde Marco, mijn fysio, luchtig: “Neem haar gewoon mee?” En zo geschiedde.
Een week later struikelde ik de praktijk binnen: baby op de ene arm, luiertas en handdoeken aan de andere, geen maxicosi (lang verhaal). De wachtkamer zat stampvol en was doodstil. Ik voelde me direct opgelaten. Mijn armen brandden, mijn blik zakte naar de linoleumvloer. Zou ik haar daar… niet doen lispelde ik mezelf toe. De dames van de receptie waren lief, zoals altijd. Ik mocht haar op de balie neerzetten en terwijl ze vanaf daar guitig kraaiend ieders hart veroverde, zag ik in mijn ooghoek Marco verschijnen. Een innemende, bebaarde dertiger die een bijna tastbare rust met zich meedraagt.
Binnen vroeg hij hoe het met me ging. Strikvraag. Jaren geleden had ik enthousiast “goed!” geroepen, waarop hij droog vroeg: “Waarom ben je hier dan?” Van schrik durfde ik weken niet meer terug te komen. Inmiddels kende ik hem beter. Ik mompelde iets vaags, wees naar mijn dochter en deed alsof ik nog grip had op de situatie. Hij knikte begripvol.
Terwijl Marco zijn bevindingen in zijn glimmende computer tikte, scande ik koortsig de ruimte: waar leg ik haar neer? Ik koos de minst handige plek die ik kon vinden, precies in de looproute, op de ongewassen vloerbedekking. Mijn dochter spuugde meteen, ik poetste het driftig weg en Marco deed uit integriteit alsof hij het niet zag. Dat is het mooie aan Marco: hij ziet alles, maar oordeelt nooit.
Ik trok mijn t-shirt uit en prompt begon mijn dochter hoopvol te smakken. Toen ze in de gaten kreeg dat het nog geen voedingstijd was, zette ze het op een jammeren. Mijn hartslag steeg, mijn wangen gloeiden.
Alsof dat nog niet genoeg was, besloot mijn dochter ter plekke een primeur te vieren: haar allereerste keer rollen. Ik lag met open mond op de behandeltafel terwijl ze, rood aangelopen van frustratie, haar beentje over het andere sloeg en op haar zij belandde. Ze huilde. Ik bijna ook.
Marco, zelf vader van twee kinderen, schoot te hulp. Moeiteloos pendelde hij heen en weer: hij kraakte mijn rug, stopte speentjes terug, trok sokjes aan en sprak ons beide kalmerend toe.
Aan het einde van de afspraak voelde ik me opgelaten, bijna ontmaskerd. Terwijl mijn dochter op Marco’s schoot aandachtig het menselijk skelet bestudeerde, wurmde ik mijn bovenkleding weer aan en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. Mijn rug was losser, mijn dochter tevreden. En ik? Ik stond daar, starend naar de behandeltafel, en besefte dat zorg geven en zorg ontvangen soms tegelijk moeten. Half patiënt, half moeder. Verdwaald in rolverwarring.
Marco glimlachte. “Wat is handig voor de volgende keer?”
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.