Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Het bleef toch knagen, dat babyzwemmen. Nadat ik de vorige keer net buiten de boot viel (lees het hier), deed ik een nieuwe poging. Het werd dinsdagochtend, 09.00 uur. Een vriendin ging mee.
De uitdaging begon de avond ervoor. Hoe zou het uitkomen met de slaapjes? De zwemles viel precies tijdens haar dutje. Met een oververmoeide baby gaan zwemmen leek me geen succes. Er zat niks anders op: ze moest langer doorslapen die ochtend. Dus stond ik de volgende dag vanaf 07.00 uur met hartkloppingen paraat bij haar wiegje. Zodra ze piepte, drukte ik in een reflex de speen terug. Het lukte… half. Ik kon het rekken tot 08.15 uur. De eerste horde was genomen.
In de kleedkamer van het zwembad ontmoetten we de andere moeders. Hoe zou hun ochtendspits vergaan zijn? Een moeder vertelde dat ze al om 08.00 uur begon met fietsen op de bakfiets zodat het kind in slaap viel. Ze bleef maar rondjes fietsen, totdat het tijd was om te zwemmen. In stilte overpeinsde ik de offers die we brengen voor ons kinderen.
Het was tijd om het water in te gaan. Er waren acht ouders en zeven baby’s. De gewone badmeester was er niet dus we kregen een vervanger – een man met een ernstig gezicht, die de les zonder introductie begon. “We starten met “we maken een kringetje”, zei hij plechtig. “Bij de buiging brengen we alle baby’s naar het midden.” We gehoorzaamden gedwee.
Wat me opviel, was dat vooral de ouders hard aan het werk werden gezet. Spetteren. Bellenblazen. En zelfs een fontein: zwembadwater in je mond nemen en spugen in de richting van je baby. Ik kokhalsde van walging, maar durfde geen spelbreker te zijn. Mijn dochter schaterde van plezier – al kon het ook leedvermaak zijn.
En toen kwam het onderwatermoment. Wij moesten het voordoen. Met onze ogen vol chloor vrolijk kiekeboe gillend, terwijl we onze baby onder water meesleurde. Ik aarzelde, mijn dochter was amper vier maanden. “Moet ik niet eerst in haar gezicht blazen? Zodat ze haar adem leert inhouden?” De badmeester haalde zijn schouders op. “Kan”. “En gaat ze niet hoesten?” Hij keek me verveeld aan. “Nee.”
Ik blies in mijn dochters gezicht en trok haar onder water. Hoestend en proestend kwam ze weer boven. Paniekerig keek ik naar de badmeester, die sloeg er geen acht op. De volgende oefening werd alweer klaargelegd. Eén van de baby’s spuugde zichzelf onder terwijl deze op de mat lag. De moeder keek geschrokken en vroeg of de baby nu nog wel in het water mocht? De badmeester haalde weer zijn schouders op. “Spoelt wel weg.” Ik dacht terug aan de fonteintjes die we zojuist hadden gespoten.
In minder dan een halfuur kwamen zeker vijftien oefeningen aan bod. We eindigden, opnieuw, met een gewichtig gezongen lied: “zeg maar dag met je handje”. Ik mompelde het fonetisch mee. De les was voorbij.
Maar de grootste uitdaging moest nog komen: hoe douchen, afdrogen, aankleden – voor twee personen – zonder maxicosi of kinderwagen? Ik had niets bij me. Gelukkig schoot mijn vriendin te hulp. De volgende groep druppelde al binnen, en met twee aankleedkussens voor tien baby’s werd het improviseren. De andere moeders waren alweer fris gedoucht en klaar voor vertrek, terwijl ik mijn dochter al worstelend nog uit haar zwempakje probeerde te pellen.
“Doe haar de volgende keer geen zwempakje aan, alleen een zwemluier,” tipte een ervaren moeder. “Veel makkelijker.” Briljant. De rest van de dag lag ik samen met mijn baby in bed bij te komen. Om 17.00 uur kwam mijn man thuis. “Rustig dagje?” vroeg hij. Chapeau, alle ouders die dit elke week doorstaan. Ik neem mijn badmuts voor jullie af.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.