Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (0). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Het onderwerp babyzwemmen valt in ons gesprek. “Leuk!” roep ik iets te gretig. Eens per zes weken ontmoeten we elkaar in een multifunctioneel gemeenschapscenter. De vloeren doen me denken aan mijn oude gymzaal, en zo ruikt het er ook. Het is een fantasieloos gebouw met grauw linoleum en systeemplafonds. Normaal ontwijk ik dit soort plekken – maar ik kom hier met een missie.
Al weken had ik het verlangen naar gelijkgestemden om tegen te klagen over gebroken nachten, spuitluiers, reflux en zwangerschapskilo’s. Kortom (vergeef me dit woord): mom friends.
De verpleegkundige van het consultatiebureau – een vrouw met het soort opgewektheid dat alleen mogelijk is met een ononderbroken nachtrust – wees ons op een nieuwe pilot: Centering Ouderschap. Het idee is simpel. Je bezoekt niet meer individueel het consultatiebureau, maar doet dit in groepsverband. Als kersverse ouders onderling wegen en meten we elkaars baby’s, waarbij ik onwillekeurig een flashback ervaar naar de jaarlijkse huisdierenkeuring in het dorp waar ik opgroeide. Mijn cavia’s scoorden meestal maar een mager zesje, zouden ze hier ook aan rapportcijfers doen?
Al snel het antwoord: geen cijfer, wel een curve. We krijgen te horen of onze dochter beneden, boven of óp de gemiddelde curve zit. Er lijkt maar één juist antwoord te zijn. Ook oefenen we samen met alle baby’s de vaardigheden die ze nu zouden moeten kunnen (opdrukken, lachen, grijpen). Het is een uitdaging om niet te vergelijken. Waar menig baby het speeltje binnen no-time vastpakt en naar de mond brengt, blijft onze dochter glazig om zich heen kijken, armpjes stijf naar beneden. “Zij is dan weer beter in grove motoriek, laatst ging ze bijna kruipen!”, hoor ik mezelf verdedigen. Ruben rolt met zijn ogen.
Na het oefenen, het sussen van overprikkelde baby’s, en het bespreken van de kleur van poep (mosterdgeel = normaal), kwamen we dus uit op dat babyzwemmen. Een doorgewinterde moeder deelde haar ervaringen en de hele groep reageert enthousiast. Ik glunder en even is het bijna tastbaar – natte haartjes, zwemluiers, de magie van mom-friends in wording. En niet alleen dat: ik mijmer hoe ook mijn dochter er in één klap negen vriendjes en vriendinnetjes voor het leven bij krijgt.
Ik doe research naar het babyzwemmen – zwembad A, B, C – en deel het in de groepsapp.
“Wie gaat er mee? Ik kan alles, behalve vrijdag!” app ik hoopvol. “Misschien dinsdag of donderdag?”
“Dinsdag en donderdag kan ik niet. Vrijdag wel,” zegt H.
“O ja, vrijdag ga ik ook,” zegt M.
“Vrijdag is top,” beaamt de rest van de groep.
De groepsapp pingt. Vrijdag 09:00 uur. Iedereen gaat.
Behalve ik.
Mom-friends? Nog even geduld. Misschien bij de volgende baby.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Maike Kadé haar 15 favorieten.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.