Elsemieke: ‘Een grote verbouwing met zulke jonge kinderen: hadden we het maar niet gedaan’

elsemieke column Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.

Lees verder onder de advertentie

We hebben net drie weken vakantie achter de rug en ik wil even terugkomen op mijn vorige column, over de verbouwing die we hebben gedaan. Ik betrap mezelf er, nu het af is, soms op dat ik denk: hadden we het maar niet gedaan.

Niet omdat ik er niet blij mee ben. Integendeel. Ik besefte dat ik me nooit ergens zo thuis heb gevoeld als nu, in het huis waar ik al tien jaar woon. Nooit eerder paste het zo goed bij mij als nu. Als kind van gescheiden ouders, dat dus jarenlang heeft moeten switchen tussen twee huizen, is het gevoel van thuis-zijn erg belangrijk voor mij. Ik weet namelijk hoe het is als die plek niet bestaat, en dat is heel naar.

Lees verder onder de advertentie

Des te belangrijker is het voor mij om me ergens wél thuis te voelen. Natuurlijk was dit huis ’thuis’, maar toen de verbouwing zo goed als afgerond was, overviel me het gevoel dat het nu écht als thuis voelt. Ik had niet verwacht dat kleuren en sfeer nog zo veel verschil konden maken. Maar dat doet het dus toch. Goed, na dit hele verhaal vraag je je vast af: wat zeur je dan?

Wat zeur je nou?

Daar kan ik kort over zijn: met twee jongens in huis gaat er nogal vaak wat stuk. En het feit dat je net zo ongeveer een halve ton hebt uitgegeven aan je huis, maakt dat je een mentale inzinking krijgt, elke keer als dat gebeurt.

Het is zomervakantie, de kinderen zijn extra veel thuis. Dat betekent ook dat ze dus extra veel hier spelen. En jongens spelen nou eenmaal lomp. Die van mij in ieder geval wel. Ik ben normaliter een hele relaxte moeder, bijna alles mag. De grens ligt zo’n beetje bij elkaar bewust pijn doen, iets doelbewust slopen of als het gevaarlijk wordt, of een samenvoeging van die situaties.

Lees verder onder de advertentie

Pas op!

Van die relaxte moeder is na de verbouwing niks over. Bij alles wat ze doen roep ik: “Pas op de vloer!” “Pas op, zo komt er een deuk in de muur!” “Pas op, zo krijg je krassen op de keukenkastjes!” Pas op, pas op, pas op. Ik heb het de afgelopen vier weken vaker geroepen dan in de afgelopen vijf jaar. Ik ben er geen leukere moeder op geworden, dat is wel duidelijk. Ik heb nog nooit zo vaak in de clinch gelegen met mijn kinderen als de afgelopen weken.

Lees verder onder de advertentie

En al die waarschuwingen helpen ook nog eens geen zier, want er zitten al meerdere deuken in het stucwerk, vlekken op de muur, meerdere krassen op de vloer en een nieuw hor is ook gesneuveld. Al kwam dat door onze debiele kat die blijkbaar niet zag dat ze niet door het raam naar buiten kon springen en er toen met haar nagels in hing.

Al met al: als je mentale gesteldheid je lief is, ga niet verbouwen met jonge kinderen. Van tevoren had ik gedacht dat ik het verbouwproces met twee jonge kinderen het heftigst zou vinden. Tuurlijk, het was onhandig. Maar de echte krenking komt voor mij toch echt pas nu het af is. Nou ja, af… De plinten zijn nog steeds niet gedaan.

Lees verder onder de advertentie

Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail