Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Ik ben nu een bakfietsmoeder. Dat had je me drie maanden terug niet hoeven vertellen, dan had ik je uitgelachen.
Maar het is toch echt zo. Ik was eigenlijk al een bakfietsmoeder geworden voor we het ding überhaupt in ontvangst mochten nemen – twee maanden levertijd en toen nog drie weken vertraging, ugh – want sinds we besloten er een aan te schaffen, bedacht ik me echt elke dag wel een keer: ‘Als ik nu een bakfiets had, dan zou ik dit-en-dit gaan doen.’ We hebben er zelfs regelmatig een gehuurd – er staan meerdere huurbakfietsen verspreid in het dorp waar we wonen – omdat het blijkbaar ontzettend urgent was geworden.
Als je me dit begin dit jaar had verteld, had ik je oprecht niet geloofd. Ik ging van ‘wat een ondingen, echt weer zo’n domme hype’ naar ‘ik wil er per direct een’ binnen een aantal weken. Met de komst van de lente en zonnig weer, maar het leek me ineens toch wel heel handig. Twee koters van bij elkaar veertig kilo in twee fietszitjes op een gewone fiets, is namelijk echt gewoon fucking zwaar. Daardoor pakte ik dan soms toch de auto, ook voor een heel klein stukje. Of ik ging maar helemaal niet, want geen zin om dan wel mezelf het schompes te fietsen, dan wel parkeerkosten te moeten betalen. Toch net zonde.
Onze omgeving reageerde soortgelijk als ikzelf op het hele fenomeen ‘bakfiets’. Een deel was enorm enthousiast: ‘Wat leuk, mag ik er ook een keer op?’, ‘Het is zó fijn, ik kan echt niet meer zonder’, ‘Dat zou ik ook wel willen’. En een ander deel wat minder: ‘Ugh, ik haat bakfietsen, die dingen staan overal in de weg’, ‘Weet je wat dat kost?!’ Tsja. Ik behoorde tot voor kort dus zelf ook in de laatste categorie, dus ik kan er weinig van zeggen.
Wat ik wel kan zeggen: ik ben er MEGA BLIJ mee. We toeren erop los, we zijn veel meer buiten (ook omdat het mooi weer is, uiteraard) en ik beweeg meer, omdat je ook prima grotere stukken kan fietsen door de ondersteuning. De jongens vinden het ook leuk, de jongste probeert op elk onbewaakt moment die bak in te klimmen en de oudste vraagt elke dag of we met de bakfiets op pad gaan. T is blij dat hij eindelijk niet meer in “slakkentempo” hoeft te fietsen als ik mee fiets op de bakfiets, ik ben blij dat hij niet meer zeurt over mijn prima gemiddelde fietstempo. Kortom: iedereen is helemaal content met de nieuwe bakfiets.
Oh ja, tippie van mij: Kijk eens of je werk een Lease a Bike aanbod heeft. Daarmee kun je relatief goedkoop (afhankelijk van je salaris) een leasefiets krijgen, en dus ook een bakfiets. Dan betaal je maandelijks een bedrag in plaats van een grote smak geld in één keer, krijg je belastingvoordeel, waardoor dit zowaar een gunstige leaseconstructie is, én je mag de bakfiets na drie jaar overkopen voor een relatief laag bedrag. Of je hem dan houdt of gunstig doorverkoopt, is aan jou. Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen. No spon, trouwens, gewoon hoe wij het aangepakt hebben.
Dus ja, een bakfietsmoeder. Wie had dat gedacht. Ik in ieder geval niet, een paar maanden geleden. Zo zie je maar, ook als je de dertig bent gepasseerd, kan je jezelf nog verrassen.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Als kind denk je dat alles wat er bij jou thuis gebeurt, overal zo gaat. Tot je ouder wordt, bij iemand anders over de vloer komt of gaat samenwonen en ineens beseft: huh, dit doen andere mensen helemaal niet?
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.