Fotografie: Olga Esser
Marloes (33) is redacteur bij Kek Mama en woont met vriend, peuter (4) en baby (11 maanden) in Arnhem. Ze schrijft in haar columns over hoe ze het hoofd boven water houdt in haar chaotische gezinsleven en de overgang van één naar twee kinderen. Deze week over de eerste schooldag
Al weken leefden we ernaartoe. Er was een intakegesprek geweest en drie wenmomenten op de nieuwe school. Thuis was er een aftelkalender gemaakt voor mijn dochter, de broodtrommel en drinkbeker waren gekocht en mijn dochter had er zin in. Een goed teken, dus ik maakte me niet al te druk.
Toen de dag dichterbij kwam werd ik toch wel zenuwachtig. Zouden de nieuwe kindjes in haar klas wel lief voor haar zijn? Zou ze dingen durven te vragen aan de nieuwe juf? Ik probeerde mijn zenuwen en eigen angsten vooral niet op haar over te brengen. Mijn dochter zei eerlijk dat ze het spannend vond maar ook dat ze er zin in had. Gezonde spanning dus. Op de kinderopvang was ze al een tijdje de oudste en ze was wel toe aan wat meer uitdaging. Ze is erg nieuwsgierig en was toe aan nieuwe dingen leren.
Toen was de dag daar. De eerste schooldag na haar vierde verjaardag. Ik merkte dat het toch wel meer met me deed dan ik dacht. Ik zei steeds tegen mezelf: ze heeft er zin in, het komt goed. Ze is er klaar voor en het is een natuurlijke overgang, een mijlpaal. We gingen met z’n vieren naar de nieuwe school die ochtend. De twee dochters in de bakfiets, mijn vriend ook mee om deze bijzondere dag samen te beleven.
We waren natuurlijk te vroeg, dus we stonden een tijdje te wachten op het schoolplein tot de deur openging. Mijn vriend probeerde mijn dochter af te leiden met vragen over de bomen en narcissen die we zagen op het schoolplein. Toen was het moment daar: de deur ging open en we gingen afscheid nemen. Een boks, een high five en een knuffel en toen gaf ze de juf een handje en liep gedwee naar binnen. Ze volgde de andere kindjes in de klas naar de kapstok. De juf liep mee om te kijken of ze haar naamplaatje (rode veenbessen) kon vinden. Ik keek nog even of ze nog omkeek voor een laatste zwaai, maar dat was niet nodig. Ze was de hoek al om.
Mijn vriend trok me mee de rij uit en we liepen het schoolplein af. En daar kwamen ze: de tranen van ontlading. Dit had ik niet zien aankomen. Als mensen vroegen hoe ik het vond dat mijn dochter voor het eerst naar school ging, had ik geantwoord: ‘leuk, ze is er echt klaar voor! Ze kijkt er naar uit!’. Ik had mezelf overtuigd dat ik er oké mee was, omdat mijn dochter er klaar voor leek te zijn. Maar was ik er zelf ook klaar voor?
‘Ik stond daar met tranen op mijn wangen op het schoolplein – elke moeder wist wat hier gaande was’
Tijdens het afscheid leek mijn dochter er echt oké mee. Het afscheid was kort en krachtig en de school en de juf voelde als een warm bad. Toch voelde ik, zodra we wegliepen meteen een flinke brok in mijn keel. Ik had er zo naartoe geleefd. Zo mijn best gedaan om haar de meest zachte landing te geven. Was het ontlading van dat dit was gelukt? Dat mijn dochter niet hoefde te huilen? Het besef dat het loslaten nu echt was begonnen? Ik weet het niet, ik weet wel dat de tranen over mijn wangen niet tegen te houden waren terwijl we het schoolplein afliepen.
Ik zag de andere ouders naar me kijken. Een vader moest vriendelijk lachen, moeders knikten me begripvol toe. Elke moeder wist wat hier gaande was. Ik moest lachen om mezelf: was ik echt zo’n sentimenteel zacht ei geworden? Ja, dat was ik. Vond ik dat erg? Nee. Wat een cliché maar toch ontzettend waar: mama had met de eerste schooldag meer moeite dan de dochter zelf.
Meer columns van Marloes lezen? Ik overwoog om te stoppen met werken omdat mijn mom guilt zo hoog was.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
