Ik schrijf nog niet zo heel lang columns voor deze site, maar ik heb wel al meermaals gehoord dat ik niet zo moet zeiken. Na mijn column over opvangvirusjes bijvoorbeeld, of die waarin ik het had over ontbrekende kolfruimtes.
Joh, denk ik dan, ik bedoel het toch helemaal niet écht zeikerig? Ik probeer toch gewoon een lollig stukje te tikken over het incidentele gesodemieter dat bij het moederschap komt kijken?
Toch nam ik me afgelopen week voor om écht wat minder te zeiken. Dat had een aanleiding van heel andere aard. Een collega vertelde me over haar onvervulde kinderwens. Over hoe ze meerdere zwangerschappen meemaakte, maar nooit een bevalling. Hoe er een eierstok verwijderd moest worden na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hoe ze na tien jaar proberen opgaf, omdat de strijd haar mentaal te veel werd. En hoe dat nog altijd pijn doet. Want ze had zichzelf het moederschap ook zo gegund. En haar partner het vaderschap. Waarom zij niet en zoveel anderen wel?
Ze vertelde dat ze het soms moeilijk vindt als de zoveelste collega haar zwangerschap aankondigt in de groepsapp. Of een geboorte. Ik slikte, want niet zo heel lang geleden was ik dat geweest. ‘Maar jouw blijdschap mag er ook zijn. Ik wil dat je blij bent. En ik ben ook echt blij voor jou’, zei ze, lief als ze is. ‘Ik schaam me ook niet voor mijn blijdschap, maar wel voor mijn geklaag’, antwoordde ik. Wat had ik vaak met andere collega’s gemopperd over de slapeloze nachten, doorkomende tandjes en darmkrampjes van onze kinderen. Ik had zelfs tegen de collega in kwestie geklaagd over hoe moeilijk ik het vond om mijn dochter voor het eerst naar de opvang te brengen. Terwijl ik zo godsgruwelijk veel geluk heb, want het betekent alleen maar dat ik een kind héb dat ik naar de opvang kan brengen. Een kind waar ik ontzettend veel van hou.
‘Je mag echt wel klagen hoor, het moederschap is niet altijd makkelijk, dat snap ik heus wel’, zei ze, zó zó zó lief als ze is. Maar het enige wat ik hoorde is dat ik niet zo moet zeiken. Ze zei het niet, maar ik hoorde het wel, en het was waar. Ik heb helemaal niks om over te zeiken.
Tara (29) is moeder van dochtertje Rosie (7 maanden). Volg haar momlife via Instagram.com/tarastokdijk
Dat André Hazes (32) en Noa Braaf inmiddels ruim een jaar samen zijn, is geen geheim. Volgens de zanger is hun relatie vooral rustig en stabiel. Sterker nog, hij zegt dat ze nog nooit echt ruzie hebben gehad.
Soms kan enthousiasme van anderen net een beetje te ver gaan, zonder dat het zo bedoeld is. Dat ervaart ook aanstaande moeder Yentl (30) wanneer haar schoonmoeder een wel hele bijzondere opmerking maakt.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Wanneer je samen iets leuks plant, zoals een avondje naar de bioscoop, een theatervoorstelling of een dagje pretpark, kan het moment waarop de rekening op tafel komt de sfeer soms net even doen kantelen. Want wie betaalt wat, en hoe zorg je dat het gezellig blijft?
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
