Fotografie: Paulien van Beusekom
Een vriendin van mij is zwanger van haar eerste kind. Ze zit nu in het derde trimester. Toen ik haar laatst zag, had ze zich ineens van alles omtrent het ouderschap voorgenomen.
“Ik ga de baby nooit bij ons in bed laten slapen”, begon ze. “Ik snap echt niet waarom mensen dat doen. Ik wil haar na een maand al op haar eigen kamer hebben. Een hele maand bij ons op de kamer lijkt me lang zat.”
“Ik ben het slecht slapen nu al zat, namelijk. Ze zeggen dat de slechte nachten tijdens je zwangerschap er meer inhakken dan de gebroken nachten met een baby, wist je dat?” Ik keek haar verward aan. Ik dacht aan alle helse regelnachten, slaapregressies en night terrors die ik de afgelopen twee jaar met mijn kind heb doorstaan. Het leek me absolute onzin dat zij nu slechter slaapt dan ik toen, puur omdat ze met haar zwangere toeter niet meer alle slaaphoudingen kan aannemen. Dat hoor je alleen niet tegen zwangeren te zeggen, dat het erger wordt. Je hoort zwangeren lekker in hun waan te laten, dus ik zweeg.
“Ik heb me voorgenomen om mijn baby sowieso niet mijn hele leven over te laten nemen. Ik wil deze zomer gewoon op het terras zitten, naar het strand, naar festivalletjes. Dan neem ik haar lekker mee. Ik heb laatst nog een filmpje gezien van een baby met zo’n grote koptelefoon op, weet je wel?” Ik knikte en zweeg.
“En wat ik sowieso niet ga doen is mijn kind altijd voor een iPad zetten. Dat vind ik toch zo treurig, als ik in een restaurant allemaal kinderen achter iPads zie. Ik merk dat ik daar nu echt op aan het letten ben: hoe andere ouders met hun kinderen omgaan. Ik weet daardoor nu echt hoe ik het níét wil aanpakken. Laatst was ik in de supermarkt en toen had een kind een driftbui. En zijn moeder? Die negeerde hem gewoon en liep door. Belachelijk toch?” Ik zweeg.
“Ik snap gewoon echt niet hoe mensen zo ongeduldig kunnen zijn met hun kind. Is dat het slaaptekort? Ik denk niet dat ik daar veel last van ga hebben. Ik heb zo vaak een hele dag gewerkt terwijl ik knetter brak was. Toen had ik echt geen korter lontje, of zo. Ik ben wel wat gewend.”
Toen ik die middag alleen thuis kwam, gooide ik mijn tas op de grond, nam ik een flinke teug adem en schreeuwde ik: “WAAAAAAAAAACHT MAAAAAAAAAAAAAAAR!!!!!!!!” tegen een willekeurige kamerplant. Het luchtte op.
Tara (30) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap’ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.
