Fotografie: Paulien van Beusekom
“Rosie heeft vandaag een tik gekregen”. Het was 17:00 uur op donderdagmiddag. Tegenover me stond juf Angelique met mijn kind op haar arm. “Ze probeerde een speeltje af te pakken van een groter jongetje en toen kreeg ze een pets. Daar was ze wel even verdrietig van.”
Even voelde ik me wankel. Alsof ik zelf een pets kreeg van juf Angelique. Voor haar was deze boodschap waarschijnlijk niet zo bijzonder. Kinderen delen elkaar nou eenmaal af en toe een tik uit. Ik had alleen nog nooit gehoord dat míjn kind een tik had gekregen.
Eerst was er boosheid. Wie is dat kind? Die krijgt voortaan geen traktatie meer van ons! Toen volgde de emotie die ik pas ken sinds ik moeder ben. Ik heb het niet over bezorgdheid of angst, ik heb het over mom guilt.
Rosie moest die dag naar de opvang, omdat ik zo nodig moest werken. Maar had ik wel zo hard gewerkt? Had ik niet net zo goed bij mijn kind kunnen zijn, zodat die tik nooit had kunnen plaatsvinden? Ja, ik had uren geschreven en veel opdrachten afgekregen. Maar ik had ook lang gekletst met een collega. Misschien kreeg Rosie die tik wel toen ik stond te ratelen over die ene chagrijn met z’n lelijke glamping uit Winter Vol Liefde. Ik heb ook iets te lang geluncht. Misschien kreeg Rosie wel een pets toen ik nóg een croissant naar binnen zat te werken of toen ik uit zat te buiken met een chocolaatje toe.
Misschien kreeg ze die tik wel toen ik TikTok-filmpjes zat te kijken op de wc. Of toen ik nog een nutteloos rondje over de redactie liep. Feit is dat ik kilometers bij haar vandaan was, toen Rosie een tik kreeg en ik niet bepaald openhartoperaties aan het uitvoeren was toen het gebeurde.
Twee dagen later kwamen er kinderen van vrienden bij ons spelen. Ze stortten zich gelijk op Rosie’s speelgoed. Rosie keek het even met lede ogen aan en kwam daarna in opstand. “NEEE!”, gilde ze. Terwijl ze het ene kind een knuffel uit de handen trok, gaf ze het andere kind een duw. Het was de eerste keer dat ik zag hoe bijzonder slecht mijn kind is in speelgoed delen. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te begrijpen hoe die tik bij de opvang tot stand is gekomen. En ook geen openhartchirurg.
Tara (30) is moeder van dochtertje Rosie (1). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap’ is nu te pre-orderen via Uitgeverijseptember.nl.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,