Toen ik zwanger was, had ik eigenlijk geen idee wat me te wachten stond. Ik was vooral bezig met heel veel kleertjes kopen.
Ook aan de bevalling maakte ik niet al te veel gedachtes vuil. Ik wilde graag in bad bevallen, maar ik hoefde daar niet allerhande tierelantijnen bij. Geen kaarsjes, zoutlampjes of wierrook. Ook geen muziek, het zou vooral een rustige aangelegenheid worden. Ik verwachtte dan ook absoluut geen hysterisch geschreeuw van mijn kant. Ik ben een nuchter typ, vond ik. Scheldwoorden: waarschijnlijk. Gegil: nee. Zo zag ik het voor me. Nou, je raadt het al: op het moment suprême werd er flink gegild. Zen blijven en rustig meepuffen? Dat lukte me voor geen meter. Het was een warme dag in april en alle ramen stonden open. Ik heb werkelijk de hele straat bij elkaar gegild. En in dat bad ben ik niet terecht gekomen. Het zweet gutste van mijn lijf, ik had helemaal geen zin warm water! Ofwel: ik bleek geen zenbevaller. Ontzettend veel respect heb ik voor vrouwen die dit wel kunnen. Beheerst zijn, controle houden, rustig meepuffen: ik kon er geen moer van. Misschien had ik toch die zoutlamp moeten kopen.
Toen ik zwanger was nam ik me ook voor om borstvoeding te gaan geven. Natuurlijk was ik me bewust van de spreekwoordelijke beren op de weg. Zo wist ik heus dat er kloven in mijn tepels konden schieten en dat het niet vanzelfsprekend is dat de melk er met liters tegelijk uit gutst. Ik was enigszins voorbereid op tegenslag (lees: ik kocht tepelhoedjes), maar vooral leek het me leuk, dat borstvoeden. Ik las over de fijne, intieme momentjes die moeders tijdens het borstvoeden met hun baby hadden. Hoe magisch het voelde dat hun kind groot groeide dankzij hun moedermelk. Het leek me waanzinnig. Ware het niet dat het in de praktijk een flinke toestand bleek. Als je er ook nog een leven op na wil houden, bijvoorbeeld. Ik ging al gauw in de weer met kolven, maar man, wat een gedoe is dat. Ik sleepte die apparaten inclusief koeltas en lege flesjes overal mee naartoe. Talloze keren kreeg ik te maken met matige of ontbrekende kolfruimtes en mensen die totaal geen benul hadden van wat ik met die apparaten kwam doen. Het ‘live voeden’, zoals doorgewinterde borstvoeders dat noemen, vond ik inderdaad mooi, maar ik liep ook ontzettend tegen mijn eigen ongeduld aan. Mijn kind nam namelijk regelmatig flink de tijd (lees: meer dan een uur). Hartstikke leuk, als je geen leven hebt. Dat er behoorlijk wat langvoeders bestaan vind ik een godswonder. Dit zijn moeders die langer dan één jaar, maar soms zelfs wel twee, drie, vier of zelfs nog meer jaren borstvoeding geven. Daar heb ik bakken veel respect voor. En ik wil stiekem best wel graag weten hoe ze dat doen. In combinatie met een leven en zo.
Bovenal heb ik veel respect voor meerlingmoeders. Ik vind één kind groot brengen bij vlagen al behoorlijk pittig. Net als één kind dragen en één kind baren. En één kind voeden, dus. Als ik er twee tegelijk had, zou je me weg kunnen dragen. Twee baby’s aan de borst, twee baby’s die elkaar ’s nachts wakker blèren, twee baby’s die je aandacht willen. Nou, stuur de hulptroepen maar, zou ik dan zeggen! En een vrachtlading zoutlampen en tepelhoedjes, alsjeblieft.
Tara (29) is moeder van dochtertje Rosie (10 maanden). Volg haar momlife via Instagram.com/tarastokdijk
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Een vakantie op de camping met het hele gezin klinkt idyllisch, maar voor Maria (31) zag dat plaatje er in de praktijk heel anders uit. Haar peuter slaapt namelijk slecht op vreemde plekken, dus besloot ze het deze vakantie anders aan te pakken.
Sophie had het nooit van zichzelf verwacht, maar na een zwangerschap en de babyfase weet ze heel zeker: dit nooit meer.
