Fotografie: Paulien van Beusekom
It takes a village to raise a child – zeggen ze. En lang, lang geleden was dat ook zo. Toen zorgde de hele gemeenschap samen voor de kinderen.
Toch zijn er in de loop der tijd een aantal gekke afslagen genomen, waardoor de zorg voor het kind tijdens het grootste deel van de vorige eeuw alleen bij de moeder van het kind lag. Als die moeder naast het zorgen ook nog iets anders wilde doen (ik noem maar wat, een baan bijvoorbeeld) dan werd dat niet zo geapprecieerd (lees: ze werd ontslagen).
Tegenwoordig wordt het wel weer geapprecieerd, de combinatie van werken en zorgen. Sterker nog: het wordt nu van moeders verwacht. Een zorgzame moeder zijn én veel werken. Je komt meestal ook niet meer aan een dak boven je hoofd als er maar één salaris in het spel is, dus je zal wel moeten.
Gelukkig is er ook weer sprake van een village. Zo’n dorp bestaat vaak uit een vader, een moeder, een kinderopvang (al moet je daar wel een hoop van je zuurverdiende knaken aan afstaan) en als je mazzel hebt nog iets van een oppasoma of -opa. Een klein dorp dus. Zo eentje in West-Friesland waar maar drie huizen staan met tussen elk huis twintig kilometer weiland. Maar goed, het is een dorp.
Toen ik zwanger was, leek het mij absoluut geen probleem om het werken en het moederschap te combineren. Er moest alleen even een schema gemaakt worden. Iets in de trant van: maandag – opvang, dinsdag – oppasoma, woensdag – mama, donderdag – opvang, vrijdag – papa. Gewoon een planning waardoor het kind iedere dag van de week onderkomen en gezelschap heeft. Zo zouden mijn vriend en ik allebei vier dagen per week kunnen werken. Kon niks misgaan, toch?
Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden, was de constante dreiging waar mijn dorp mee te maken zou krijgen. Dreiging genaamd: ziektekiemen. Natuurlijk wist ik van het bestaan van ziektekiemen. Ik werd een paar keer per jaar getroffen door ziektekiemen. Maar dat ziektekiemen het functioneren van mijn dorp zo zouden belemmeren, daar had ik geen weet van.
De afgelopen drie maanden zijn we continu ziek geweest. Het begon telkens met het kind dat weer een of ander virusje meenam vanaf de opvang. Vervolgens werden we zelf ziek én wisten we vaak de dienstdoende oppasoma te besmetten. Het gevolg: een lange periode vol ziekmeldingen. Niet alleen vanwege onze eigen malaise, maar ook omdat het kind niet naar de opvang of oppasoma kon. Tegen de tijd dat we allemaal weer aan de betere hand waren, pikte het kind weer ergens een nieuw virus op. En zo gaat het dus al drie maanden lang.
Ik ben inmiddels zeven kilo afgevallen. Ik zou heel graag willen doen alsof dit komt doordat ik de afgelopen drie maanden ook aan een nieuw sportregime ben begonnen. Of omdat ik alleen nog maar übergezonde, onbewerkte dingen eet. Maar nee, het komt puur en alleen doordat ik constant word getroffen door ziektekiemen die mijn maaginhoud naar buiten bonjouren. Van kostwinnen komt niks terecht, van kotswinnen des te meer.
Nu zou ik graag van jullie willen weten: hoe doen jullie het? Een goede werknemer zijn in het griepseizoen? Ik ben namelijk continu bang voor ontslag. En ik ben freelancer, dus dat is in feite niet eens mogelijk. It takes a village to raise a child, zeggen ze. Ik zou willen zeggen: it takes a very good immune system and a lot of paracetamol to raise a child.
Tara (30) is moeder van dochtertje Rosie (1). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap’ is nu te pre-orderen via Uitgeverijseptember.nl.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Dat André Hazes (32) en Noa Braaf inmiddels ruim een jaar samen zijn, is geen geheim. Volgens de zanger is hun relatie vooral rustig en stabiel. Sterker nog, hij zegt dat ze nog nooit echt ruzie hebben gehad.
Als alleenstaande moeder heeft Stella het niet breed. Toch besloot ze al haar zuurverdiende spaargeld uit te geven aan haar dochter, die graag influencer wil worden.
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
Flinke pech voor Madelief uit Een huis vol. De familie Nagelkerke deelt op Facebook hoe een sportieve avond onverwacht eindigde op de Spoedeisende Hulp.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
