Een elleboog in mijn ribben. Nagels in mijn wang. Een kopstoot op mijn oog. Nee, ik ben niet betrokken geraakt bij een of ander straatgevecht. Dit is een typische ochtend met mijn kind.
Ik heb een nogal actieve baby. Even lekker knuffelen met mama, daar heeft ze vrij weinig behoefte aan. Doe ik toch een wanhopige poging, dan gebruikt ze al haar kracht -en dat is nogal wat – om van mij af te klauteren. Ik voel mij vaak meer klimtoestel dan moeder.
Deze ochtend was het kind weer eens takkevroeg wakker. We leggen haar wel even gezellig bij ons in bed, dachten mijn vriend en ik, nogal naïef. We konden het bijna niet navertellen. Deze baby is me er eentje. Ze duwt zonder pardon een knie in je maag om zich omhoog te werken. Ze zet haar klauwtjes in je gezicht om zich op te trekken aan je vel. Als ze haar evenwicht verliest, grijpt ze gauw je haar vast, om in haar val een flinke pluk mee te nemen. Vervolgens rolt ze zich in een rotvaart weer jouw kant op, waarbij ze je een bloedneus kopt. Gehuil volgt. Door jou, niet door haar. Ik snap nu waarom ze zeggen dat het levensgevaarlijk is om je baby bij je in bed te laten slapen. Het werd me bijna fataal.
Er stond een bezoekje aan het consultatiebureau op de planning. Het geklauter kon daarom maar beter stoppen. Niet alleen omdat we er vroeg moesten zijn, maar ook omdat de jeugdarts nog vermoedens van mishandeling zou uitspreken vanwege alle blauwe plekken en bloeduitstortingen. Wederom bij onszelf, niet bij het kind, die had nergens last van.
In de wachtkamer van het consultatiebureau hing een groot televisiescherm. Er werd continu een informatieve video afgespeeld. De video ging over schermtijd. Specifieker: hoeveel minuten per dag een kind naar een scherm mag kijken afhankelijk van zijn leeftijd. ‘0 tot 2 jaar: geen schermtijd’, stond er in koeienletters. Mijn dochter, die tot deze categorie behoort, had daar geen boodschap aan. We moesten een kwartier wachten en mevrouw heeft het volle kwartier met grote ogen naar het bewegende beeld gekeken. Ik vond het nogal ironisch.
Eenmaal aan tafel bij de jeugdarts kregen we flink op ons kop. We hadden het stappenplan In twee dagen wennen aan pindakaas verkeerd uitgevoerd. Ze had daardoor blijkbaar veel te veel pindakaas gekregen. Gelukkig is ze niet allergisch, zo bleek wel. Test dubbel en dwars geslaagd, dacht ik, maar de jeugdarts vond het ‘niet zo slim’. Weet je wat niet zo slim is, een anticampagne over schermtijd voor kinderen afspelen op een televisie in een wachtkamer vol kinderen, wilde ik tegen haar zeggen, maar ik hield me in.
‘Je hebt een flinke kras op je wang’, merkte ze plots op. ‘Mijn kind mishandelt me’, zei ik, in een poging tot humor. Ze lachte. ‘Het is een drukke, sterke meid! Jullie geven haar zeker veel spinazie?’ ‘Ja’, zei ik. ‘We roeren soms weleens een blaadje door de pindakaas.’
Ze schoof ons de folder In twee dagen wennen aan ei toe. ‘Lees die maar even goed.’ Haar toon was belerend.
‘Heb je ook een folder over schermtijd?’, vroeg mijn vriend. ‘Het is behoorlijk lastig om al die schermen te ontwijken tegenwoordig.’ Ik gniffelde.
Tara (29) is moeder van dochtertje Rosie (9 maanden). Volg haar momlife via Instagram.com/tarastokdijk
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
