“Mijn zoon is nu 5 jaar en hij neemt nog af en toe een klein slokje.” Het waren de fameuze woorden van de vrouw die onze voorlichtingsavond over borstvoeding begeleidde. Ik verslikte me prompt in mijn water en wat volgde was een niet te stoppen hoestbui. Waren mijn mede-lotgenoten en hun partners net nog bezig met het verwerken van het feit dat de dame voorin de zaal haar vijfjarige zoon nog af en toe aan de borst legde, ging ineens alle aandacht uit naar mijn hoestbui… Meer ‘Bridget Jones’ werd het die avond niet.
Goed. Ik en borstvoeding hadden dus een rocky start. En wat in theorie al geen goede relatie bleek te zijn, werd er in de praktijk niet beter op: ik voelde me eerder een dier dat in een wei thuishoort dan een kersverse moeder in een ziekenhuisbed. Stuwing, vreemde handen aan mijn borsten, ongevraagde koolbladeren van schoonmoeders, warme douchestralen die pijn deden – ik vond het allemaal de hel, maar wilde ook geen compleet ontaarde moeder zijn en voelde de druk om het toch te proberen. In de eerste dagen moedermelk schijnt namelijk een goud goedje te zitten genaamd: Colostrum.
‘Stel je toch voor dat je baby later astma zou krijgen, dan was het mijn schuld’, dacht ik door het gevoel dat de lactatiedame mij keer op keer gaf. Ze gonsde door mijn hoofd als een tiranniek schoolhoofd. Toen bij mij eenmaal de borstvoeding op gang kwam, heb ik het nog acht weken kolvend volgehouden, mede doordat ik daardoor sneller afviel. Ja. Je hoort het goed. Bij kind twee heb ik precies hetzelfde gedaan: zeer pragmatisch én op mijn manier. En ook toen heb ik de lactatievrouwen nadat ik stopte van me moeten afslaan: “Nee geen kunstvoeding, doe het nou gewoon zelf!” Ehm. Nee. Hij mag er lekker ’s nachts uit met een fijn flesje melkpoeder. Joehoe. Ik ben kapot. Letterlijk. Door mijn keizersnede, mevrouw. Kijk, ik zeg het allemaal heel stoer nu, maar geloof me dat ik heb moeten vechten voor mijn eigen borstvoedingspad.
Dit is nu tien jaar geleden en nog steeds zijn de meningen niet van de lucht. Een vriendin van me heeft bij beide kinderen een pilletje genomen om de borstvoeding direct te stoppen. Nou, ze staat nog steeds op het dorpsplein met pek en veren. Laat iedereen alsjeblieft zijn eigen plan trekken. Wil je de columns van Patricia liever luisteren? Dat kan hieronder, op Spotify. Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.