Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (12) en Phaedra (9). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Lees verder onder de advertentie
“Mijn zoon is nu 5 jaar en hij neemt nog af en toe een klein slokje.” Het waren de fameuze woorden van de vrouw die onze voorlichtingsavond over borstvoeding begeleidde. Ik verslikte me prompt in mijn water en wat volgde was een niet te stoppen hoestbui. Waren mijn mede-lotgenoten en hun partners net nog bezig met het verwerken van het feit dat de dame voorin de zaal haar vijfjarige zoon nog af en toe aan de borst legde, ging ineens alle aandacht uit naar mijn hoestbui… Meer ‘Bridget Jones’ werd het die avond niet.
Ontaarde moeder
Goed. Ik en borstvoeding hadden dus een rocky start. En wat in theorie al geen goede relatie bleek te zijn, werd er in de praktijk niet beter op: ik voelde me eerder een dier dat in een wei thuishoort dan een kersverse moeder in een ziekenhuisbed. Stuwing, vreemde handen aan mijn borsten, ongevraagde koolbladeren van schoonmoeders, warme douchestralen die pijn deden – ik vond het allemaal de hel, maar wilde ook geen compleet ontaarde moeder zijn en voelde de druk om het toch te proberen. In de eerste dagen moedermelk schijnt namelijk een goud goedje te zitten genaamd: Colostrum.
Op mijn manier
‘Stel je toch voor dat je baby later astma zou krijgen, dan was het mijn schuld’, dacht ik door het gevoel dat de lactatiedame mij keer op keer gaf. Ze gonsde door mijn hoofd als een tiranniek schoolhoofd. Toen bij mij eenmaal de borstvoeding op gang kwam, heb ik het nog acht weken kolvend volgehouden, mede doordat ik daardoor sneller afviel. Ja. Je hoort het goed. Bij kind twee heb ik precies hetzelfde gedaan: zeer pragmatisch én op mijn manier. En ook toen heb ik de lactatievrouwen nadat ik stopte van me moeten afslaan: “Nee geen kunstvoeding, doe het nou gewoon zelf!” Ehm. Nee. Hij mag er lekker ’s nachts uit met een fijn flesje melkpoeder. Joehoe. Ik ben kapot. Letterlijk. Door mijn keizersnede, mevrouw.
Kijk, ik zeg het allemaal heel stoer nu, maar geloof me dat ik heb moeten vechten voor mijn eigen borstvoedingspad.
Pilletje
Dit is nu tien jaar geleden en nog steeds zijn de meningen niet van de lucht. Een vriendin van me heeft bij beide kinderen een pilletje genomen om de borstvoeding direct te stoppen. Nou, ze staat nog steeds op het dorpsplein met pek en veren. Laat iedereen alsjeblieft zijn eigen plan trekken.
Wil je de columns van Patricia liever luisteren? Dat kan hieronder, op Spotify.Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
