Schrijfsters Lisette Jonkman en Susan Muskee spreken elkaar elke dag over van alles en nog wat, maar er is één onderwerp waar ze nooit over uitgepraat raken: het moederschap. Lisette is moeder van Felix (3), Elodie (1) en David (0) en Susan is moeder van Noortje (0). Maandelijks bespreken ze alles wat met jong moederschap te maken heeft: van tsjernobylluiers tot terrornachten en van zwangerschapskwaaltjes tot zwamadviezen (die wel heel goed bedoeld zijn).
Lees verder onder de advertentie
De vergeten kraamtijd
Lieve Suus,
Ik dacht dat ik bij mijn derde kind toch wel helder voor ogen had hoe die eerste periode met je nieuwbakken baby eruitziet. Nou, mooi niet dus. Want wat blijkt: je vergeet een heleboel dingen ook gewoon weer. Daarom maak ik even een lijstje voor jou, zodat je bij een tweede baby realistische verwachtingen hebt.
Lees verder onder de advertentie
Allereerst: de placenta. Want heel leuk dat je net een heel kind hebt gebaard, maar er moet ook nog een zak met bloed en weefsel uit. Gelukkig kun je met je pasgeboren baby knuffelen, terwijl je lijf dit klusje klaart.
Iets wat ik echt volkomen vergeten was: NAWEEËN. Mijn hemel. Lig je smoorverliefd je baby te voeden, stuurt je baarmoeder je pijngolven alsof het er nog een vergeten extra babyolifantje uit probeert te werken.
De eerste keer poepen na je bevalling is een bevalling op zich. En plassen terwijl je lauw water langs je hechtingen spoelt is óók niet mijn hobby.
Stuwing, nog zoiets. Na een dag of twee à drie loop je onvermijdelijk rond met tieten als basketballen. Maar wee het gebeente van je partner als die ook maar naar die bombonella’s durft te kijken, want alles doet zeer.
Wat óók zeer doet is het aanhappen, de eerste paar dagen. Het gaat gelukkig snel genoeg over tijdens het drinken, maar de eerste paar seconden dat je baby aan de tap hangt, voelt het alsof er iemand herhaaldelijk een withete naald in je tepel steekt. Au, au, au!
Eindelijk iets wat geen pijn doet, maar het kost je wel slaap: de ongerustheid over je slapende baby, die eerste periode. Ze kunnen zo zachtjes ademen (en ook onregelmatig, trouwens) dat ik steevast een paar keer per dag/nacht compleet para boven de cosleeper hang om te checken of mijn kroost nog netjes in- en uitademt. HALLO, LEEF JE NOG?
Dus, hoeveel van deze kraamdingen was jij vergeten? Of had je ze allemaal nog helder op je netvlies en heb je misschien zelfs nog iets toe te voegen aan mijn lijst?
Liefs, Lis
Niet alleen maar kommer en kwel
Lieve Lis,
Wat doe je me aan?! Bedankt voor deze geweldige reminder aan dingen die ik wonder boven wonder blijkbaar al volledig uit mijn geheugen had verbannen. Moeder Natuur heeft dat toch maar mooi geregeld, hè? Want laten we eerlijk zijn: als je dat allemaal nog kraakhelder voor ogen had bij een tweede (of derde, hallo jij held), dan was de mensheid waarschijnlijk allang uitgestorven.
Lees verder onder de advertentie
Toch sla ik dit lijstje inderdaad meteen maar even op, want de kans is vrij groot dat de zwangerschapsdementie ook dan toeslaat en jij geen berichten krijgt in de trant van ‘HOEZO HEEFT NIEMAND ME DIT VERTELD’. Maar als we dan toch een geheugensteuntje maken, wil ik óók alvast de mooie dingen toevoegen. Voor mezelf, én misschien – wie weet – voor als jullie ooit nog voor een vierde gaan (HAHA).
Zoals die eerste paar uren alleen, voordat je naar huis gaat, de kraamvisitekaravaan op gang komt en jij na die bevalmarathon gesommeerd wordt ‘om even te gaan slapen’. En jij daar dan ligt, totaal gesloopt, maar compleet helder, alleen maar naar dat doorzichtige wiegje te staren. Omdat het voelt alsof je hart daar ligt. (Hoe werkt dat trouwens als je een tweede krijgt? Ik heb er maar één, en Noortje heeft ‘m al. Krijg je er dan gewoon nóg een? Ik vraag dit voor een vriendin.)
Lees verder onder de advertentie
Of die geur. De geur van een pasgeboren baby die zó puur en zó heerlijk is dat je ‘m het liefst in een potje zou willen vangen om voor altijd te bewaren. Echt, babyhaar bestaat uit drugs, ik weet het zeker.
OF, en dat is denk ik mijn favoriet: dat moment waarop je je baby voor het eerst écht goed bestudeert. Die minuscule wenkbrauwtjes, dat piepkleine neusje, die perfect gevormde vingertjes die zich automatisch om jouw vinger krullen, en je ineens denkt: ‘Ik heb jou gemaakt. Zelf. Helemaal ZELF.’
Dus ja, dank je wel hiervoor, want mocht ik het allemaal ooit nog een keer mogen beleven, dan ben ik een stuk beter voorbereid. Maar vooral: dank je wel dat je me eraan herinnert dat het het allemaal waard is. Ik ga weer even foto’s kijken van hoe klein mijn kind ooit was. Snuffel je vanavond even extra aan Davids hoofd voor mij? Het staat zeker raar als ik dat kom doen, hè?
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Op sociale media lijkt het leven soms een stuk vrolijker dan het achter de schermen werkelijk is. Een filmpje met een glimlach zegt tenslotte weinig over wat iemand op datzelfde moment meemaakt.
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Een avond die Melissa De Lange waarschijnlijk liever snel vergeet. De moeder van acht kinderen belandde onlangs met twee van haar zoons op de spoedeisende hulp.