Beeld: Eigen beeld
Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (6) en Otis (2). Sinds dit jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Afgelopen weekend besloot ik mijn innerlijke kind te omarmen (en tegelijk mijn oudste zoon blij te maken) door met hem naar Vaiana 2 te gaan. Of Moana, zoals ze eigenlijk heet. Waarom is dit eigenlijk aangepast voor de Nederlandse versie? Moana is prima uit te spreken in het Nederlands en betreft een vergelijkbare ingewikkelde klinkercombinatie, die überhaupt in de Nederlandse taal niet veel voorkomt. Sterker nog, bij Vaiana hebben de Nederlandse makers het eigenlijk alleen maar ingewikkelder gemaakt door de a-i-a combo. Moowaanaa is toch echt veel eenvoudiger uit te spreken?
Goed sorry, ik dwaal af. De originele Vaiana had ik destijds met veel plezier gekeken – de kleurrijke oceaan, de energieke liedjes, en de zelfontdekking van een moedige jonge vrouw. Maar, na jaren van Disney-sequels, had ik mijn twijfels. Zou dit vervolg een grandioze terugkeer naar de Polynesische eilanden zijn, of een slimme marketingzet om ons te laten betalen voor iets dat we eigenlijk al gezien hadden?
We gingen naar de bioscoop, hand in hand, klaar voor avontuur en zoute popcorn. Het was stervensdruk. Heel Kaapstad deed kerstinkopen in het overdekte winkelcentrum waar de bioscoop zich bevond en alle kinderen waren duidelijk omgekocht met een bioscoopbezoekje halverwege. Mijn zoon maakte zich zorgen of we nog wel op tijd zouden komen. Hij hoopte op leuke voorfilmpjes en was bang dat de popcorn op zou zijn. De onrust nam toe toen de vrouw achter de balie ons ophield doordat ze ineens ingewikkeld kwesties aan me voor ging leggen over de popcorn. Popcorn is een vrij simpele snack. Je eet het zoet of zout. Punt. Hier niet. Hier kwam de popcorn met een scala aan smerige poedertjes. Ik moest kiezen uit een poedertje met het extract van iets met ui en knoflook, barbecuesaus, boter (in poedervorm, braak), of bieslook en zure room. Het klonk allemaal ranzig.
Terwijl mijn zoon aan mijn arm aan het trekken was, probeerde ik duidelijk te maken aan de beste dame dat ik gewoon popcorn wilde met zout. Meer niet. Dat was ingewikkeld maar het kon wel. Ergens verderop stond het zout, dat mocht ik er dan zelf op strooien zei ze. Tot irritatie van mijn zoon moesten we dus voordat we de zaal konden betreden op zoek naar het zoutvaatje. Die bleek na lang zoeken opgesteld naast de suikerzakjes en het melkpoeder voor in de koffie. Een vergissing is snel gemaakt zou je denken. In gedachten verkneukelde ik me al over de proestende ouders die tijdens de film hun zoute espresso vakkundige probeerden uit te spugen.
Eindelijk zaten we. Met zoute popcorn. De film begon en meteen kwam de oceaan tot leven. De animaties waren prachtig, de liedjes pakten, en ik moet toegeven: het voelde goed om terug te zijn in Vaiana’s wereld. Tot vreugde van mijn zoon was de verstandelijk beperkte haan ook weer aanwezig. En ja hoor, halverwege kwam favoriet Dwayne Johnson (wat een stem) in het voorkomen van Maui ook weer om de hoek kijken. De arrogante halfgod met het ego van een Instagram-influencer. Dat mijn zoon duidelijk de humor van zijn vader heeft bleek wel weer toen hij helemaal in een scheur lag om Maui’s eigenwijze, tot leven komende, tattoo die herhaaldelijk in zijn tepel kneep (als je de film niet gezien heb klinkt dit maf).
Het concept van moed en zelfontdekking werd weer duidelijk aangestipt als hoofdthema van de film. Misschien een beetje veel van hetzelfde…maar who cares. Dit was een film voor de jonge, onbevangen kijker die zich geen zorgen maakt over plotwendingen of diepgang. En eerlijk gezegd, was dat een verfrissend inzicht. Toen de film afgelopen was applaudisseerde het publiek. Zo gezellig vind ik dat altijd. Net als het applaus wanneer een vliegtuig veilig is geland. Dat nooit iemand applaudisseert voor een buschauffeur wanneer die zijn enorme gevaarte netjes voor de halte tot stilstand heeft gebracht vind ik dan ook onbegrijpelijk, maar dat terzijde.
Vaiana 2 was wellicht op sommige fronten een beetje veel van hetzelfde, maar anderzijds precies wat we nodig hebben: een beetje onschuldige magie, een hoop catchy nummertjes en een klein beetje Maui-humor. Wat wil je nog meer? Ohja, de stem van Dwayne Johnson natuurlijk.
Meer lezen van Laurie? Neem een kijkje op haar blogpagina!
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
