Beeld: Paulien van Beusekom
Kimberley van Heiningen is getrouwd met Kevin en (bonus)moeder van Norah (7) en Jackie (2). In juli komt er nog een kleintje bij.
Normaal ben ik al een vrij emotioneel wezen (lees: waterplantje), maar full on hormones ben ik licht ontvlambaar. Of gewoon knettergek, als je het Kev vraagt. Laatst dacht hij dat ik ‘m wilde hoeken om een paar verkeerd teruggelegde spijkerbroeken in de kast en ik kan niet ontkennen dat die impuls even door mijn hoofd, maar gelukkig nog niet mijn arm, schoot.
Sinds ik zwanger ben, lijkt mijn brein teruggezet naar fabrieksinstellingen. Standje holbewoner, en de oeremoties nemen steeds vaker de overhand. Trekt de automobilist voor me niet snel genoeg op? Ik trek je achter je stuur vandaan! De zure matten niet aangevuld in het snoepvak? Waar the fuck is je manager? Weigert de vaatwasser? Ik jank alsof de wereld vergaat, maar dat doet ‘ie op dat moment ook echt een beetje. Ik wil, nee ik móét en zal, de barricade op voor al het onrecht dat ons, zwangere vrouwen, dagelijks wordt aangedaan.
De zure matten niet aangevuld in het snoepvak? Waar the fuck is je manager?
Probeer dan maar eens het goede, en vooral beschaafde voorbeeld te geven. Aan de minimensen hier in huis bijvoorbeeld, die mijn gedrag feilloos kopiëren. Het zijn net twee sponzen, maar op de een of andere manier zuigen ze toch vooral het negatieve op. Sprong het verkeerslicht een seconde geleden al op groen? Noor gilt direct: “Gas erop!!!” En Jackie vloekt sinds kort als een bootwerker. Nu klinkt ‘verdomme’ best lief met zoetgevooisd peuterstemmetje… Echt de bedoeling is het natuurlijk niet.
Ik kan wel corrigeren tot ik een ons weeg (en hoogzwanger duurt dat wel even), maar het maakt zo weinig indruk als je eigen thermometer permanent dieprood uitslaat. Ik kan Noor moeilijk uitleggen dat ze altijd eerst tot tien moet tellen als ikzelf ziedend achter het stuur zit vanwege die zondagsrijder op maandag. Of Jackie leren dat we niet vloeken in huis, als ik er alle heiligen bij haal als ik weer eens iets uit mijn handen laat vallen – ook zo’n zwangerschapskwaal. En dit alles was nog vóór het Nationaal Hitteplan. Code rood? Als die copykids elkaar te lijf gaan voor de tuinslang en ik als walvis op het droge in het veels te kleine opblaasbadje lig te zweten. Dan is het echt ieder voor zich.
Eerder schreef Kimberley over haar ontbrekende nesteldrang en voorbereiding voor baby nummer twee. Dat lees je hier.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Naomi.