Fotografie: Emma Peijnenburg
“Ik wil weg uit dit gat!” snikte ik tegen een verbaasde vakkenvuller terwijl ik hoogzwanger naar een leeg vak minimais staarde.
Een week eerder waren we vanuit de grote stad naar een dorp verhuisd. Ik was een echte stadsmeid. Zo eentje die denkt dat ze in het buitenland is zodra ze buiten de ring komt. En zonder knipperen tien euro betaalt voor een havercappu. Sterker nog: dat normaal vindt.
Maar nu was ik zwanger en ineens zag ik mezelf geen kind opvoeden in een drukke stad waar je met een kinderwagen moet slalommen tussen fietsen, scooters en terrasstoelen. Ik wilde dat die kleine buiten kon spelen zonder risico om onder een tram te belanden. En dat we iets meer leefruimte hadden dan vijftig vierkante meter.
Dus daar gingen we, van de Jordaan naar een dorp. Op fietsafstand van de stad, maar toch. Ik ging het avontuur vol goede moed aan. Tot bleek dat er nergens een matcha latte met havermelk en vanillesiroop te vinden was en ik op zondag voor een dichte supermarkt stond. Nog geen week later lag ik dus hysterisch huilend op de grond van diezelfde buurtsuper met een onstilbare zwangerschapscraving naar minimais.
Blame it on the hormonen, maar die eerste weken heb ik me regelmatig afgevraagd hoe ik zo’n grote fout had kunnen maken. Tot ik er op een dag achter kwam dat ik mijn fiets niet op slot had gezet en hij er ’s avonds nog gewoon stond. Vanaf dat moment begon het langzaam te wennen. De stilte, de rust, de natuur. Inmiddels zijn we weer een kind en verhuizing verder en moet ik er niet meer aan denken om midden in het bruisende hart van de stad te wonen.
Als ik nu met een kinderwagen door het centrum van Amsterdam manoeuvreer, tussen de hondenpoep en bakfietsen die rakelings langs mijn tenen scheren, kan ik niet wachten om terug te keren naar mijn burgerlijke wijkje. Waar mijn kinderen gewoon de straat op kunnen rennen. Waar we in het weekend de buurt-eenden gedag zeggen. En waar het ’s avonds stil is. Het stadsmeisje zit nog steeds in me, hoor. Ik ben er wekelijks te vinden om zonder blikken of blozen die veel te dure havercappu te halen. Maar niets voelt zo vrij als daarna weer de stad uit fietsen. Helemaal vrijwillig. Wie had dat gedacht?
Heather (34) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoon (5) en dochter (3). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Op sociale media lijkt het leven soms een stuk vrolijker dan het achter de schermen werkelijk is. Een filmpje met een glimlach zegt tenslotte weinig over wat iemand op datzelfde moment meemaakt.
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Toen Kimberly (5) thuiskwam met een uitnodiging voor een kinderfeestje, was ze door het dolle heen. Samantha (35) vond het vooral leuk voor haar dochter en dacht dat ze haar met een gerust hart kon laten gaan. Tot Kimberly enthousiast vertelde wat er die dag op de planning stond. Ineens wist Samantha niet meer zo […]
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
