Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (30) is samen met T (32), moeder van twee zoontjes (3,5 en 1,5) en redacteur bij Kek Mama. Probeert op veel te weinig slaap, als eersteklas chaoot, wat van het moederschap te maken.
Vorig jaar was ik bij de uitvaart van de oma van mijn beste vriendin. Ik had mezelf uitgenodigd. Beetje gek misschien, maar ik kan er weinig anders van maken. Ik heb natuurlijk de ogen uit m’n kop gejankt, maar het was ook heel mooi. En zelfs inspirerend. Dat effect hadden beide uitvaarten van mijn eigen opa’s niet. Dus bij deze: een ode aan Oma.
Tot de uitvaart wist ik haar voornaam niet eens. Voor mij heette ze ook Oma. Mijn bestie en ik kennen elkaar al sinds groep 1 van de basisschool en sindsdien kwam ik daar met regelmaat over de vloer. En Oma was er negen van de tien keer ook. Ik heb veel herinneringen aan haar, allemaal leuk en/of grappig.
Dat kwam ook terug bij de uitvaart. En ik besefte: dít is wat er echt toe doet in het leven. Dat mensen zo van je aanwezigheid hebben genoten, je zo gaan missen, om wie je bent. Dát is nastrevenswaardig. Het is aan het eind van de lijn eigenlijk totaal irrelevant wat je hebt gedaan, gepresteerd, bereikt. Niks mis met ambitieus zijn, als je daar voldoening uit haalt. Maar ik merk dat veel mensen, including yours truly, vaak uiterlijk vertoon en prestige voorop zetten. Als ik maar dit of dat heb, dán ben ik gelukkig. Het moet altijd meer, groter, duurder, beter.
Meer geld, een groter huis, een duurdere auto, betere baan, aanzien, een mooie social media feed. Alleen… niks van dit alles ertoe, aan het eind van de rit. Dat is geen geluk. Geluk zit in kleine dingen. Juist in de kleine dingen. Op woensdagmiddag pannenkoeken bakken met je oma. Leuke dingen met je dierbaren doen. Herinneringen maken. Dát is waar je aan denkt op je sterfbed. Niet hoeveel geld je verdiend hebt.
“En als je zelfs op iemand die zo ver weg staat als ik zo’n grote indruk maakt, dan heb je toch echt iets heel goed gedaan in je leven”
Zonder al te veel in detail te treden, iets met privacy enzo, kwam het terug in elke speech. Dat het fijn was als Oma er was. Dat ze eigenlijk geen negatieve herinneringen aan haar hebben. Hoe bijzonder is dat? Ik ken werkelijk niemand aan wie ik géén negatieve herinneringen heb. Nu zal dat ook aan mijzelf liggen, ik ben er namelijk buitengewoon goed in om negatieve gebeurtenissen te onthouden, terwijl de positieve me sneller ontglippen. Het is een gave. Een totaal nutteloze, redelijk ongunstige gave.
Bij Oma was het glas altijd halfvol, terwijl ook zij, net als ieder van ons, met genoeg narigheid te dealen had in haar leven. Ze klaagde nooit dat je lang niet was geweest, maar zei juist dat ze blij was om je te zien. Dat is een manier van omdenken waar ik echt wat van kan leren. Hoe fijn is dat, voor jezelf en voor de mensen om je heen, als je zo in het leven staat? Levenslessen leren tijdens een uitvaart, kan blijkbaar gewoon.
Enkele van mijn dierbaarste jeugdherinneringen waren bij mijn beste vriendin en haar familie. Oma’s manier van in het leven staan, werkt door van generatie op generatie. Een positieve instelling werkt aanstekelijk. Als je bent opgegroeid met zo’n liefdevol persoon, bent grootgebracht door iemand als Oma, draag je dat uit. En dat merkt iedereen om je heen. Dan ben je fijn om bij te zijn. En als Oma zelfs op iemand die zo ver weg staat als ik zo’n grote indruk heeft gemaakt, dan heb je toch echt iets heel goed gedaan in je leven. A life well spent.
Ik wil ook zo worden. Ik ga ook zo worden. I might as well die trying.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
