Mijn baby is nu vijf maanden oud en hij gaat al twee maanden naar de crèche. Ik dacht dat het beter zou gaan, maar nee. Ik blijf buikpijn houden als ik bij de deur van de opvang sta. Er zit maar één vraag in mijn hoofd: waarom breng ik hem weg? Omdat ik liever achter een laptop zit dan hem in mijn armen te hebben? Ben je als moeder egoïstisch als je liever werkt dan dat je voor je baby zorgt? Het voelt raar. En dat heeft niets te maken met de juffen, hoor. Die zorgen ontzettend goed voor Sem. Maar mijn moederhart breekt als ik zijn koppie zie liggen op de mat van de babygroep. Zijn ogen kijken me vragend aan. Haast smekend. ‘Mama, blijf je bij me?’. ‘Mama, waar ga je nou naartoe?’. Van ons vrouwen wordt na een verlof van in totaal 16 weken verwacht dat we weer aan de bak gaan. Prima, ik ben ook voorstander van werkende vrouwen en ben trots op mijn carrière. Maar het voelt onnatuurlijk om een baby die zo jong is, voor een hele dag weg te brengen. Weg van zijn vertrouwde omgeving. Weg van de persoon die hem heeft gemaakt. Het is toch bizar dat je een mens groeit in je buik en bevalt van een kindje van wie je de hele wereld houdt, om hem dan na die paar weken gewoon ergens achter te laten? Ben ik nou de enige die dit zo ervaart? Ik voel me incompleet als ik fysiek niet in dezelfde ruimte ben als mijn baby. Ik kan er niets aan doen. Noem me een kleffe moeder, noem me ouderwets – maar ik snap thuisblijfmoeders meer dan ooit. Het is alles wat telt, uiteindelijk. En als je er dan voor kiest om op een kantoor te zitten terwijl je baby een fruithapje van een vreemde op de crèche proeft, dan mag je het daar moeilijk mee hebben. Natuurlijk is het ook hartstikke druk om drie kinderen op te voeden en geeft werk betekenis. Natuurlijk ben ik moe en vind ik het pittig om er elke nacht drie of vier keer uit te gaan voor Sem. Maar door zijn geboorte ben ik veranderd. Ik wil niets liever dan elk moment opsnuiven, inademen en vastpakken. Ik wil niet naar hem kijken als dreumes en mezelf afvragen waar mijn baby is gebleven. Ik wil erbij zijn geweest. Op een kantoor word je nooit zo gemist als thuis. En als je me niet gelooft, kijk dan maar een keer naar de ogen van mijn baby als ik wegloop. Tessa Heinhuis (34) is moeder van tweeling Bodi en Daaf (4) en Sem (0). Ze is auteur van het boek Happy Mom.
View this post on Instagram
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,