Mijn baby is nu vijf maanden oud en hij gaat al twee maanden naar de crèche. Ik dacht dat het beter zou gaan, maar nee. Ik blijf buikpijn houden als ik bij de deur van de opvang sta. Er zit maar één vraag in mijn hoofd: waarom breng ik hem weg? Omdat ik liever achter een laptop zit dan hem in mijn armen te hebben? Ben je als moeder egoïstisch als je liever werkt dan dat je voor je baby zorgt? Het voelt raar. En dat heeft niets te maken met de juffen, hoor. Die zorgen ontzettend goed voor Sem. Maar mijn moederhart breekt als ik zijn koppie zie liggen op de mat van de babygroep. Zijn ogen kijken me vragend aan. Haast smekend. ‘Mama, blijf je bij me?’. ‘Mama, waar ga je nou naartoe?’. Van ons vrouwen wordt na een verlof van in totaal 16 weken verwacht dat we weer aan de bak gaan. Prima, ik ben ook voorstander van werkende vrouwen en ben trots op mijn carrière. Maar het voelt onnatuurlijk om een baby die zo jong is, voor een hele dag weg te brengen. Weg van zijn vertrouwde omgeving. Weg van de persoon die hem heeft gemaakt. Het is toch bizar dat je een mens groeit in je buik en bevalt van een kindje van wie je de hele wereld houdt, om hem dan na die paar weken gewoon ergens achter te laten? Ben ik nou de enige die dit zo ervaart? Ik voel me incompleet als ik fysiek niet in dezelfde ruimte ben als mijn baby. Ik kan er niets aan doen. Noem me een kleffe moeder, noem me ouderwets – maar ik snap thuisblijfmoeders meer dan ooit. Het is alles wat telt, uiteindelijk. En als je er dan voor kiest om op een kantoor te zitten terwijl je baby een fruithapje van een vreemde op de crèche proeft, dan mag je het daar moeilijk mee hebben. Natuurlijk is het ook hartstikke druk om drie kinderen op te voeden en geeft werk betekenis. Natuurlijk ben ik moe en vind ik het pittig om er elke nacht drie of vier keer uit te gaan voor Sem. Maar door zijn geboorte ben ik veranderd. Ik wil niets liever dan elk moment opsnuiven, inademen en vastpakken. Ik wil niet naar hem kijken als dreumes en mezelf afvragen waar mijn baby is gebleven. Ik wil erbij zijn geweest. Op een kantoor word je nooit zo gemist als thuis. En als je me niet gelooft, kijk dan maar een keer naar de ogen van mijn baby als ik wegloop. Tessa Heinhuis (34) is moeder van tweeling Bodi en Daaf (4) en Sem (0). Ze is auteur van het boek Happy Mom.
View this post on Instagram
Sommige herinneringen krijgen door ingrijpende gebeurtenissen een nog diepere betekenis Voor Ruben Jansen heeft het geboortekaartje van dochter Jessie een bijzondere lading gekregen.
Voor Ruben Jansen, de man van influencer Petra Quist die enkele uren na de bevalling van hun eerste kindje overleed, was het afgelopen zondag een beladen dag. Het was de dag waarop Petra was uitgerekend van hun dochtertje Jessie.
Van reality-tv naar de boekhandel. Debbie Breg, die veel mensen leerden kennen door B&B Vol liefde en later Daar gaan ze weer, brengt haar eerste boek uit.
Intens verdrietig nieuws. Petra Quist, bekend van het influencerkoppel Date & Discover is, enkele uren nadat zij was bevallen van haar dochter Jessie, overleden. Dat maakt haar partner Ruben bekend via Instagram.
Elke aflevering van De verloskundigen bewijst weer dat geen enkele werkdag hetzelfde is. Maar aflevering 4 raakt misschien nóg wat harder. Van onverwachte medische beslissingen tot persoonlijke verhalen en emotionele gesprekken: deze aflevering laat zien hoeveel verantwoordelijkheid verloskundigen elke dag dragen.
Baschuit met muisjes voor Marc Anthony en Nadia Ferreira! Het stel heeft een dochter gekregen.
