Mijn baby is nu vijf maanden oud en hij gaat al twee maanden naar de crèche. Ik dacht dat het beter zou gaan, maar nee. Ik blijf buikpijn houden als ik bij de deur van de opvang sta. Er zit maar één vraag in mijn hoofd: waarom breng ik hem weg? Omdat ik liever achter een laptop zit dan hem in mijn armen te hebben? Ben je als moeder egoïstisch als je liever werkt dan dat je voor je baby zorgt? Het voelt raar. En dat heeft niets te maken met de juffen, hoor. Die zorgen ontzettend goed voor Sem. Maar mijn moederhart breekt als ik zijn koppie zie liggen op de mat van de babygroep. Zijn ogen kijken me vragend aan. Haast smekend. ‘Mama, blijf je bij me?’. ‘Mama, waar ga je nou naartoe?’. Van ons vrouwen wordt na een verlof van in totaal 16 weken verwacht dat we weer aan de bak gaan. Prima, ik ben ook voorstander van werkende vrouwen en ben trots op mijn carrière. Maar het voelt onnatuurlijk om een baby die zo jong is, voor een hele dag weg te brengen. Weg van zijn vertrouwde omgeving. Weg van de persoon die hem heeft gemaakt. Het is toch bizar dat je een mens groeit in je buik en bevalt van een kindje van wie je de hele wereld houdt, om hem dan na die paar weken gewoon ergens achter te laten? Ben ik nou de enige die dit zo ervaart? Ik voel me incompleet als ik fysiek niet in dezelfde ruimte ben als mijn baby. Ik kan er niets aan doen. Noem me een kleffe moeder, noem me ouderwets – maar ik snap thuisblijfmoeders meer dan ooit. Het is alles wat telt, uiteindelijk. En als je er dan voor kiest om op een kantoor te zitten terwijl je baby een fruithapje van een vreemde op de crèche proeft, dan mag je het daar moeilijk mee hebben. Natuurlijk is het ook hartstikke druk om drie kinderen op te voeden en geeft werk betekenis. Natuurlijk ben ik moe en vind ik het pittig om er elke nacht drie of vier keer uit te gaan voor Sem. Maar door zijn geboorte ben ik veranderd. Ik wil niets liever dan elk moment opsnuiven, inademen en vastpakken. Ik wil niet naar hem kijken als dreumes en mezelf afvragen waar mijn baby is gebleven. Ik wil erbij zijn geweest. Op een kantoor word je nooit zo gemist als thuis. En als je me niet gelooft, kijk dan maar een keer naar de ogen van mijn baby als ik wegloop. Tessa Heinhuis (34) is moeder van tweeling Bodi en Daaf (4) en Sem (0). Ze is auteur van het boek Happy Mom.
View this post on Instagram
Dat André Hazes (32) en Noa Braaf inmiddels ruim een jaar samen zijn, is geen geheim. Volgens de zanger is hun relatie vooral rustig en stabiel. Sterker nog, hij zegt dat ze nog nooit echt ruzie hebben gehad.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Als alleenstaande moeder heeft Stella het niet breed. Toch besloot ze al haar zuurverdiende spaargeld uit te geven aan haar dochter, die graag influencer wil worden.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
Flinke pech voor Madelief uit Een huis vol. De familie Nagelkerke deelt op Facebook hoe een sportieve avond onverwacht eindigde op de Spoedeisende Hulp.
