Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (11) en Phaedra (8). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Ik heb een tatoeage. Een overblijfsel uit mijn roerige coming of age in de jaren ’90. Dit was dé periode dat de tattoo zich via het zeevaarderslichaam en bajesklantlijf een weg baande naar de onschuldige jeugd. En ik stelde mijn onschuldige huid graag ter beschikking. Tot groot verdriet van mijn ouders, want een tatoeage stond bij ons in de familie voor ‘superordinair’. Zeker als je het later ver wilde schoppen (?).
Later krijg je spijt. Later wordt hij lelijk. Later zal je toekomstige man (waarom geen vrouw?) je misschien niet willen: ik kreeg deze argumenten keer op keer naar mijn hoofd geslingerd.
De Hollywood problem childs hadden er natuurlijk wel een en dat waren nou juist de mensen die ik inspirerend vond. Precies omdat ze buiten de lijntjes kleurden. Denk aan Johny Depp, Angelina Jolie en Melanie Griffith (met haar ode aan Antonio Banderas: zijn naam stond in een hart pontificaal op haar bovenarm getatoeëerd), machtig interessant vond ik ze allemaal als zestienjarig meisje.
Mijn eerste tattoo was dan ook een hartje op mijn arm met de tekst Don’t Cry, naar het gelijkmatige nummer van Guns ’n Roses. Lekker dramatisch. Er volgden nog wat doodles, wat in die tijd tribals werden genoemd, en het definitieve pronkstuk belandde op mijn rug. In een vlaag van verliefdheid zette ik de titel van zijn favoriete liedje in koeienletters op mijn rug: Sympathy for the Devil.
Och… die arme ouders van mij.
Lees ook
Cadeau voor mezelf: ‘Heb ik verdiend’ >
De tatoeage op mijn arm heb ik een paar jaar geleden laten laseren, maar die op mijn rug prijkt er nog steeds. En als ik heel eerlijk ben, dan ben ik daar nog steeds trots op. Maar dan word je zelf moeder en vinden je kinderen het maar wat interessant, die inkt op je rug.
Mijn oudste dochter heeft al een hele lijst met tattoo’s die ze later zou willen. Ik weet alleen niet zo goed wat ik daar op moet zeggen…
Tot nu toe is mijn antwoord steevast: ‘Denk er wel goed over na.’ En: ‘het is wel handig als je ‘m kunt bedekken met kleding.’ Maar is dit wel een goed advies? Of ben ik de mildere vorm van mijn eigen ouders geworden?
Misschien als ik later echt groot ben, weet ik wat ik wat het juiste is…
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van 2 lab baby’s Maria (11) en Phaedra (8). Ze werkte o.a. bij Qmusic en 100% NL. Haar succesvolle podcast serie Let’s Talk About Sex(e) hoor je nu op GoodLIFE Radio. Haar man woont doordeweeks in Zwitserland, wanneer ze probeert kids, werk en girls nights zo goed en zo kwaad te combineren. In haar debuut roman ‘De Lab Baby’ vertelt ze over haar persoonlijke ervaringen met IVF.
Meer columns van Patricia? Elke vrijdag komt er een nieuwe column op KekMama.nl. Lees hier de eerdere columns.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Melanie: “Na weken wachten kregen we eindelijk de uitslag van de onderzoeken naar Sara’s aangeboren obesitas. De diagnose bracht meer vragen dan antwoorden. Tot er opeens werd aangebeld en Wendy van Dijk voor onze deur stond.
Jody Bernal (45) werd in de zeroes beroemd met zijn zomerhit Que si que no. Hij groeide uit tot hét popidool van Nederland en stond bovenaan de hitlijsten. Inmiddels is Jody een succesvol dj en vader van twee dochters: Olivia en Poppy June. Wij spraken hem.
Rafael van der Vaart kreeg tijdens een podcastinterview onverwacht een wel heel bekende stem te horen. Zijn ex-vrouw Sylvie Meis had een persoonlijke vraag voor hem ingestuurd over hun zoon Damián. Zijn antwoord laat zien waar zijn prioriteiten tegenwoordig liggen.
De twaalfjarige zoon van Marije (42) wilde graag zijn eigen geld verdienen met een krantenwijk. Omdat hij daar nog te jong voor was, kwam zijn salaris binnen op de rekening van zijn zus Merel (15). Dat ging maandenlang goed, dachten ze.