Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Alies (36) geeft les aan Jacques in groep vier met een nadruk op leren in de natuur.
Lees verder onder de advertentie
De eerste schooldag. Jacques (7) komt binnen met laarzen aan en een schepnetje. Hij weet dat er op de patio een vijver is met salamanders erin, dat heb ik tijdens het kennismakingsgesprek met zijn ouders verteld. Nu vraagt hij me: “Juf, mag ik salamanders vangen?”
Ontdekken en spelen
Op een gewone school zou het antwoord duidelijk zijn: nee. Maar wij zijn geen gewone school. Wij leggen de nadruk op leren in de natuur. Onze school staat in een oeroud duingebied, waar we vaak met onze leerlingen wandelen. ‘Om te ontdekken en te spelen, te bewegen en uit te rusten, te bezinnen en te dromen.’ Dat staat op onze website. Maar voor salamanders vangen heb ik nu geen tijd. We gaan ons kringgesprek in. Daarna voel ik een zacht tikje op mijn schouder. Het is Jacques. Hij vraagt: “Juf, gaan we nu salamanders vangen?” Ik moet hem weer teleurstellen. Ik ga de groep yoga geven. Naast filosofie is dat een van de lessen die onze school uniek maakt.
De hele dag krijg ik subtiele tikjes op mijn schouder van Jacques. Tot ik hem beloof: “Na school gaan jij en ik samen een salamander vangen. Eentje.”
Die middag schept Jacques onder mijn toeziend oog een salamander uit de vijver. Rood van opwinding. We doen hem in een leeg aquarium, met water en modder erbij, en zetten het geheel in het raamkozijn naast Jacques’ tafeltje. “Ik noem hem Pietje”, zegt Jacques. Na een paar dagen begint het aquarium te stinken.
“Jacques, het is tijd om Piet weer terug te brengen naar zijn oude huis”, zeg ik. “Dat is ook leuker voor hemzelf.” De hele klas kijkt toe hoe Jacques zijn troeteldier loslaat in de vijver. Maar Jacques is nog niet klaar met de natuur. Een paar dagen later neemt hij een koekblikje met rupsen en slakken mee. “Mag ik dit op mijn tafel zetten, juf?” vraagt hij. “Alleen als je beter oplet in de klas”, zeg ik. Dat is geen overbodige aansporing. Jacques ziet het nut van school niet in. Omdat hij later strandjutter wil worden. Daar hoef je niet voor te kunnen lezen en schrijven.
Twee dagen later zie ik hem wiegen met zijn hoofd. Als ik naar hem toe loop zie ik gekrioel in zijn haar. Bij nadere inspectie blijken het rupsen te zijn. Achter zijn oren zie ik nu ook wat zitten: twee slakken, achter elk oor één. Ik ben verbijsterd. Daarna probeer ik boos te zijn. “Ga op de wc al die diertjes uit je haar halen”, zeg ik. “En je mag ze nooit meer meenemen.”
Emigreren
’s Middags schiet ik Jacques’ moeder aan, een lieve Française, Mylou. We schateren van het lachen om Jacques’ actie. Dan vertelt Mylou iets waar ik van opkijk: dat haar gezin naar Zuid-Frankrijk gaat emigreren. Zij kan moeilijk aarden in Nederland, en zij en haar man hebben allebei een baan gevonden in Marseille.
Twee maanden later is het zover, Jacques neemt in tranen afscheid van de groep. Hij krijgt van iedereen lieve afscheidsbriefjes. Een week later arriveert een brief van hem uit Frankrijk. Met veel hartjes. En de tekst: ‘Er zijn veel salmandes hier. En slakke. De mense ete de slakke. Mar ik niet.’
Ik mis hem, Jacques de strandjutter.
Dit artikel staat in Kek Mama 04-2021.Meer verhalen van De juf? Lees hier de eerdere afleveringen.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]