Beeld: Shutterstock
Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Vanessa wil bij juf Saskia komen wonen.
Vanessa, een zesjarige schoonheid met bruine krullen, draalt voor mijn bureautje. “Wou je me iets vragen?”, vraag ik. “Ja juf”, zegt ze. “Mag ik bij jou komen wonen?” Ik schrik. Er moet wat aan de hand zijn mocht een kind weg willen bij zijn ouders. Dan denk je al gauw aan verwaarlozing of mishandeling.
“Kom eens hier”, zeg ik. “Het is niet de bedoeling dat kinderen bij hun juffen wonen. Maar ik wil wel graag weten waarom je het zou willen.”
“Omdat u geen kleine kindjes hebt”, antwoordt ze. Dat klopt. Ik heb twee stoute puberzonen. Vanessa vult aan: “Als mama de baby krijgt wordt alles zo druk.”
Van de gezinssituatie van Vanessa zou je een goede B-film kunnen maken. Haar ouders zijn gescheiden, ze woont bij haar moeder, samen met haar vierjarige broertje Mark, die het syndroom van Down heeft. Om het weekend is Vanessa bij haar vader. Hij is een bekende tv-quizpresentator, die ontspannen in de bladen poseert met zijn nieuwe, jonge vrouw.
Thuis is het minder relaxed, het stel heeft een drukke peuter en een baby die veel huilt. Daarom mag Vanessa’s broertje Mark, die met zijn handicap veel aandacht vraagt, vaak niet meekomen naar de papa-weekenden. Tot ongenoegen van de jonge vriend van Vanessa’s moeder, die er toch al niet zo niet goed tegen kan dat zijn vriendin zoveel tijd kwijt is aan haar kinderen. Vanessa’s moeder is zeven maanden zwanger van hem.
Lees ook
59% van de moeders wil meer tijd met haar kinderen doorbrengen >
Vanessa’s vluchtweg is de derde partij: haar grootouders die in dezelfde stad wonen. Maar zij vangen ook twee andere kleinkinderen op, de zoontjes van hun zoon die met zijn vrouw in een afkickkliniek verblijft vanwege een cokeverslaving. Kortom: Vanessa is in drie overbelaste gezinnen de wijze oudste, die geen aandacht vraagt. Die rol speelt ze goed.
Voorzichtig pols ik of er sprake is van huiselijk geweld, maar die indruk krijg ik niet. Vanessa is gewoon eenzaam. Ze verdrinkt in drie huizen in de kleine kinderen, en over twee maanden komt er weer eentje bij. Dezelfde middag bel ik Vanessa’s ouders, en een paar dagen later zitten ze tegenover me. Ik vertel ze waarom ik me zorgen maak over hun dochter. Uit hun reactie blijkt wat ik hoopte: dat er geen sprake is van onwil. Ze hebben gewoon niet in de gaten gehad dat Vanessa tekort kwam.
Vanessa’s moeder krijgt tranen in haar ogen; haar ex troost haar hartelijk, zoals hij verliezende quizkandidaten troost. Daarom ben ik fan van hem. Samen maken ze afspraken om meer ruimte voor Vanessa te creëren. Het werkt. De volgende maanden zie ik Vanessa opbloeien. Tegen de tijd dat haar zusje wordt geboren is Vanessa zo vertroeteld dat ze van het kleintje kan genieten. In de kring vertelt ze trots dat ze haar in bad mag helpen doen. “Komt u gauw naar Pippa kijken?”, vraagt ze. Dat beloof ik. Dan gaat ze blij naar huis. Haar eigen huis. Huppelend.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.