Beeld: Viola Visuals
Lorentia Veppi is een Instagram-sensatie, die met haar sketches over de ‘moeders van vroeger’ en ‘moeders van nu’ meer dan 225 duizend volgers heeft vergaard. In het dagelijks leven is ze leerkracht, dat ziet ze als haar baan. Content maken, een podcast hosten en een boek schrijven voelen voor haar meer als kansen, die ze met beide handen aangrijpt. Haar eerste boek, Ongefilterd Moederschap, over de babytijd, was een groot succes, waarna ze deel twee over de peuterjaren schreef.
Ik spreek Lorentia Veppi op een dinsdagochtend. Op de vraag hoe het gaat, slaakt ze een zucht. “De school ligt letterlijk in onze straat, en toch waren we vanochtend te laat”, lacht ze. De reden? Een sok. Of beter gezegd: de naad van een sok. Haar dochter voelde hem zitten, wilde haar schoenen niet aan en het veranderde binnen vijf minuten in een complete crisissituatie. “Schoenen aandoen duurt hier soms wel een kwartier.”
En precies dát is dus ouderschap, volgens Lorentia. Niet de perfecte Instagram-plaatjes. Niet de harmonieuze ochtendrituelen met bananenpannenkoekjes in hartjesvorm. Maar gestrest een sok proberen recht te trekken, terwijl je ondertussen baalt dat je weer je stem verheft, terwijl je je nog zo had voorgenomen dat niet meer te doen. “En dan verlies ik toch mijn geduld”, zegt ze. “En daarna zit ik heel de dag met schuldgevoel, nadat ik haar op school heb gebracht.”
Dat schuldgevoel loopt als een rode draad door haar nieuwe boek, waarin ze schrijft over het moederschap ná de babytijd. Want waar haar eerste boek vooral ging over de eerste, rauwe babyjaren, duikt ze nu dieper in haar eigen ervaring met wat een peuter of kleuter eigenlijk met je doet als mens.
“Bij een baby ben je vooral aan het verzorgen”, vertelt ze. “Maar zodra ze echt een eigen persoonlijkheid krijgen, begint het opvoeden pas echt. En dan word je geconfronteerd met jezelf. Met je geduld, je eigen karakter en ook zeker je eigen opvoeding.
En dat laatste vond ze misschien nog wel het meest confronterend. “Ik zei altijd: ik ga het helemaal anders doen dan mijn moeder. Maar ineens hoorde ik gewoon háár stem uit mijn mond komen.”
Dat besef kwam hard binnen. Want Lorentia groeide op in een huis waar emoties niet besproken werden en waar ze als kind voortdurend probeerde aan te voelen in welke stemming haar moeder was. “Ik probeerde aan te voelen hoe ze zich voelde, wat voor reacties ik kon verwachten. We liepen thuis altijd op eieren.”
En zonder dat ze het doorhad, nam ze dat mee in haar volwassen leven. En dus ook in haar eigen moederschap. “Ik scan altijd mensen”, vertelt Lorentia. “Ik voel meteen energieën aan. Dat komt echt vanuit mijn jeugd.” Juist daarom werd het moederschap voor haar ook een spiegel. Een soms pijnlijke spiegel. Want ineens zag ze hoeveel van haar reacties voortkwamen uit haar eigen opvoeding.
Dat leidde een tijd lang tot veel boosheid en wrok richting haar moeder. “Er was echt een periode waarin ik heel zuur werd”, zegt ze eerlijk. “Waarin ik een beetje in de slachtofferrol zat en haar veel kwalijk nam. Tot ik op een bepaald moment besefte: mijn moeder was óók maar voor het eerst moeder. Zij deed ook maar wat. Onze ouders zijn ook gewoon een product van hún opvoeding.”
Dat inzicht veranderde veel. Niet ineens alles, hoor, benadrukt ze. Niemand is perfect. Maar wel genoeg om het gesprek met haar moeder aan te gaan. Grenzen te stellen. Eerlijk te zeggen wat haar pijn deed. Door hier een open gesprek over te hebben, kon ze haar boosheid loslaten. “Ik had ineens zo’n rust gevonden in mezelf. Deze realisatie en het gesprek erover heeft de band met mijn moeder verbeterd.”
Lorentia’s eerlijkheid is precies wat haar boeken en sketches op Instagram zo herkenbaar maken. Ze probeert nooit de perfecte moeder uit te hangen. Integendeel. Ze vertelt openlijk dat ze spelen met haar kind eigenlijk haat. Dat ze helemaal geen zin heeft om haar kind naar allerlei verschillende hobby’s te brengen na school. Dat ze het zelf eigenlijk ook allemaal niet weet en maar wat doet. Aan de reacties die ze krijgt, merkt ze dat moeders dit geruststellend vinden. Lorentia zou met haar boeken graag moeders een hart onder de riem steken.
Ze voedt haar dochter bewust zelfstandig op, omdat ze gelooft dat kinderen niet voortdurend vermaakt hoeven te worden. “Ik wil dat ze leert zichzelf te vermaken. Wij plannen onze weekends niet helemaal vol en ik ga echt niet de hele dag naast haar zitten spelen.” Toch voelt dat dubbel, omdat ze weet dat mensen daar een oordeel over hebben.
En precies dáár wringt het volgens haar vaak, met name op social media. Dat constante gevoel dat je als ouder tekortschiet. Dat iedereen het beter doet. Dat andere kinderen wel groenten eten, wel hobby’s hebben, wel perfecte lunchboxen meekrijgen naar school. “We worden overspoeld met tips en ondertussen denk ik alleen maar: waar halen die mensen de tijd vandaan? Wie heeft er nu tijd om een perfecte lunchbox te maken? Mijn kind eet dat niet eens.”
Ze ergert zich aan het perfecte ouderschapsplaatje op social media. Aan de competitie onder ouders. “Wie doet het beter, wie doet het meer, wie heeft het ‘perfecte’ kind? Het voelt soms alsof ouderschap een wedstrijd geworden is.” Zelf probeert ze daar bewust niet aan mee te doen. Haar dochter hoeft niet per se op drie hobby’s. Ze hoeft geen Pinterest-proof lunchbox mee. “Ik ben totaal niet die overbetuttelende mama. Mijn kind moet ook gewoon zichzelf leren bezighouden.”
Die nuchterheid zie je ook terug in haar twijfels over een tweede kind. Want terwijl de buitenwereld vaak doet alsof een tweede baby gewoon ‘de logische volgende stap’ is, praat Lorentia eerlijk over hoe ingewikkeld die keuze voor haar voelt. “Ik vind het moederschap prachtig. Het mooiste wat er is. Maar tegelijkertijd vind ik het ook echt loodzwaar.” Vooral het fysieke stuk van zwanger zijn en bevallen ziet ze totaal niet zitten. “Het is niet alleen negen maanden zwangerschap. Het duurde twee jaar na de bevalling voor ik me weer een beetje mezelf voelde. Het gaat niet over een paar maanden, maar jaren. Als ik een soort oven in huis had waar ineens een baby uit zou komen, zou ik het zo doen. Maar weer jaren doen over mezelf terugvinden tijdens en na een zwangerschap, ik weet niet of ik dat wel wil.”
En precies daarom wisselt haar gevoel continu. Soms wil ze dolgraag nog een kindje. Soms absoluut niet. “Het is geen harde nee”, zegt ze. “Maar ook geen luide ja.” Haar partner Paolo legt de keuze bij haar. “Ergens is dat fijn, maar tegelijkertijd maakt het het ook moeilijker. Ik denk ook na over hoe onze relatie weer zal veranderen als er een tweede kind zou komen.”
Haar openheid lees je ook terug in haar boek en dat maakt het boek sterk en oh zo herkenbaar. Nergens pretendeert ze alsof zij alle antwoorden heeft. Ze twijfelt, worstelt, maakt fouten, verliest haar geduld… en zegt daarna sorry. Want perfect ouderschap, daar gelooft ze niet in. En dat mag best eens wat meer naar voren komen. “Mensen maken fouten. Ook ouders.” Wat volgens Lorentia uiteindelijk veel belangrijker is, is dat je blijft reflecteren en dat je eerlijk durft te kijken naar jezelf.
Benieuwd naar Lorentia’s boek Ongefilterd Moederschap, Peuterchaos en knuffels? Je bestelt het boek hier.
Er is feestelijk nieuws bij de familie Buddenbruck, bekend van het programma Een huis vol. Thaila en haar man Rob mogen zich binnenkort opnieuw opa en oma noemen. Het gezin maakte het nieuws bekend via Instagram en kijkt uit naar de komst van een nieuw familielid.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Een avondje muziek luisteren met je kind kan zomaar uitlopen op een flinke discussie. Dat merkt Monique Westenberg nadat ze beelden deelt van een gezellige avond met haar zoon André, beter bekend als Kleine Dré.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Joan, die totaal niet heeft stilgestaan bij de initialen van de naam van haar dochter.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Een dagje strand met kleine kinderen klinkt heerlijk, maar in de praktijk verloopt het vaak nét iets anders dan ouders vooraf hadden bedacht. Zand overal, oververmoeide kinderen en een strijd rond etenstijd: herkenbaar? Dan is deze opvallende vakantietrend misschien iets om te onthouden.
