Kok en single moeder Charlotte Fielmich schreef een barbecueboek voor vrouwen toen ze thuis lag met een nekhernia. En nu was ze genomineerd voor Beste Barbecueboek Ter Wereld. Dit namen ze haar niet meer af. Veel mooier kon het niet worden. Dus wel. Want ze won.

Picture this: een gala-uitreiking met rode loper, camera’s en flitslichten. Een soort Oscar-avond, van films. Met een zaal vol culinaire concurrentie van over de hele wereld. Daar zat zij toch maar tussen, Charlotte Fielmich, all the way from Bos en Lommer, in haar beste tweedehands designjurk. Geflankeerd door de twee uitgevers van Uitgeverij Snor – de brengers van On Fire. Haar allereerste barbecueboek, meteen ook haar allereerste kookboek, en überhaupt haar allereerste boek ooit. Dat ze nota bene met één hand typte toen ze vanwege een nekhernia op bed lag. Charlotte Fielmich, single moeder van twee puberdochters, die nog helemaal niet zo heel lang geleden haar cateringbedrijf vanuit haar zes vierkante meter tellende Poppenkastkeukentje runde. En nu genomineerd voor Beste Barbecueboek Ter Wereld. Dit namen ze haar niet meer af. Veel mooier kon het niet worden. Dus wel. Want ze won.

Fikkie stoken

Een paar dagen later, nog een beetje wiebelig van de jetlag, zit de bekroonde barbecuekoningin met blote voeten aan de houten tafel van haar pas geopende kookatelier aan de Amsterdamse Sloterplas. Toen de eigenaar van dit jachthaventje, een vader uit de klas van haar dochter, haar vertelde dat hij nog iemand zocht voor het eetgedeelte, waren ze er snel uit. Eindelijk heeft ze écht de ruimte om goed te koken. Nu bedient ze een fonkelnieuw vijfpitsfornuis (“Dat ding kan harder koken dan ik, dat heb ik nog nooit meegemaakt”), met uitzicht op het water. Op een houten steiger staat de gear waarop ze haar winnende recepten uitprobeerde. Ze krijgt weer kippenvel als ze terugdenkt aan die avond in de Chinese badplaats Yantai. “Het grappige is: ik zie mezelf niet als barbecue-expert. Ik ben een gewone kok die van goed en lekker eten houdt, en graag af en toe een fikkie stookt. Barbecueën is altijd feestelijk, ’s zomers, maar ook ’s winters: dikke jas aan, muts op, glaasje wodka erbij, heerlijk. Ik wil vrouwen met mijn boek aansporen ook wat vaker een vuurtje te maken en er iets op te leggen. Zo moeilijk is het niet.”

Fake it till you make it

Charlotte mag dan wel doen wat ze het allerliefste doet, meer dan een inkomen op bijstandsniveau leverde haar cateringbedrijfje niet op. Ja, een nekhernia dus, van dat gesjouw met kisten en pannen. Als mensen haar vragen in welk sterrenrestaurant zij het liefst eet, moet ze hen het antwoord schuldig blijven. En dat voor iemand die naar eigen zeggen gemaakt is voor een luxe leven. In de tussentijd is ze van het adagium: fake it till you make it. “Voor mijn verjaardag vraag ik altijd overbodige luxeartikelen, zoals dure crèmes. Die merkpotjes vul ik halverwege het jaar bij met Hema-crème. Als ik ineens dertig euro heb, gaan we biefstuk eten. Dan zeg ik niet: dat stoppen we in het potje voor de huur. Je moet er zelf iets van maken. Een beetje doen alsof. Het openbare zwembadje voor de deur van ons huis noemde ik altijd ons privé-zwembad. Het is de meisjes nooit opgevallen dat we geen cent te makken hebben.”

Lees het hele artikel in Kek Mama 08-2015. 

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >