Beeld: Canva
Eleonora is het zat. Dit jaar komt er geen cadeau voor Vaderdag in huis. Als klein protest. Al voelt ze zich eigenlijk nu al schuldig.
Eleonora (46)*, getrouwd, moeder van drie kinderen (10, 8 en 5): “‘Wat gaan we eigenlijk doen voor Vaderdag?’ Mijn dochter stelde de vraag vorige week tijdens het avondeten. Normaal gesproken had ik allang een plan gehad. Een fotocadeau besteld, een knutselproject opgestart of minstens een cadeaukaart geregeld. En niet te vergeten het jaarlijkse uitje met het gezin. Maar dit keer haalde ik mijn schouders op. Mijn man keek niet eens op van zijn bord. En dat was precies het probleem.
Sinds we kinderen hebben, ben ik de onofficiële manager van alle feestdagen. Verjaardagen? Ik regel het. Sinterklaas? Ik regel het. Kerstcadeaus? Ik regel het. Vaderdag? Jazeker, ook dat regel ik.
Sterker nog: de afgelopen tien jaar heb ik namens de kinderen altijd iets gekocht. Een mok met foto, een sleutelhanger, een zelfgemaakt kunstwerk in een lijstje, een ontbijt op bed inclusief kruimels in het dekbed. Nog los van wat ze op school of eerder de opvang maakten. En dan ook nog dat uitje. Alles van A tot Z.
En mijn man? Die genoot er zichtbaar van. Dat wel. Maar ja. Als het Moederdag is, gebeurt er dus helemaal niets. Op de cadeaus die de kinderen op school maakten na, was er precies niks geregeld. Niet compleet vergeten misschien, maar wel op die typische manier waarop mannen dingen vergeten.
Dan werd ik wakker op Moederdag zonder ontbijt. Zonder kaart. Zonder cadeau. Om vervolgens, als de kinderen met hun cadeaus in de aanslag klaar staan, te horen: ‘Oh shit, het is vandaag Moederdag, hè?’ Of nog erger: ‘We vieren jou toch het hele jaar door?’ Is dat zo? Merk ik namelijk weinig van.
Dan kwamen er soms in de loop van de dag nog bloemen na een haastige tankstation spoedactie of een knutsel die op zondagmorgen onder lichte tijdsdruk werd geproduceerd. Maar het voelde nooit alsof iemand er écht aan had gedacht.
Ik dacht eerst: ach, ik doe het ook helemaal niet omdat ik het terug wil krijgen, ik doe het omdat ik het léúk vind. Vast. Maar inmiddels vind ik het niet meer leuk. En ik heb lang gedacht: als ik nou nóg meer mijn best doe met Vaderdag, dan komt dat moment wel. Waarop ik het terug krijg op Moederdag. Maar na tien jaar geef ik de hoop op.
Dus waarom zou ik, eigenlijk? Waarom zou ik zo’n happening maken van Vaderdag? Waarom moet ik namens de kinderen bedenken wat hij leuk vindt, terwijl hij ieder jaar compleet verrast lijkt te worden door het bestaan van Moederdag?
Het voelt ontzettend radicaal, maar dit jaar doe ik niets. Geen cadeau, geen uitje, geen ontbijt op bed. Helemaal niets. Uiteraard mogen de kinderen hun knutsels geven. Maar daar blijft het bij.
Ik had gehoopt dat ik opluchting zou voelen. Eindelijk geen mentale checklist. Geen cadeaupaniek, want wat geef je iemand die alles al heeft en nooit iets weet? Geen verantwoordelijkheid. Maar dat valt tegen. Ik voel me schuldig. En dat maakt me woest, want heeft hij zich ooit schuldig gevoeld als hij Moederdag weer eens vergat? Waarschijnlijk niet. Ik wel. En hoe. Wat als hij straks teleurgesteld is? Wat als de kinderen teleurgesteld zijn? Wat als ik uiteindelijk degene ben die zich rot voelt, terwijl hij er helemaal niet mee bezig is? Want dat zou typisch zijn.
Maar ik hou voet bij stuk. Ik doe helemaal niks dit jaar. En misschien hou ik dat wel vol, tot hij iets gedaan heeft voor moederdag.”
Iedere ouder weet: Vaderdag met een kleuter is een avontuur. Maar wat de man van Isa kreeg als cadeau, sloeg echt alles. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
De documentaire Suzan & Freek: We vieren het leven laat een kant van Suzan Stortelder en Freek Rikkerink zien die het publiek de afgelopen maanden vooral van een afstand heeft meegemaakt.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
