Eleonora is het zat. Dit jaar komt er geen cadeau voor Vaderdag in huis. Als klein protest. Al voelt ze zich eigenlijk nu al schuldig.
Lees verder onder de advertentie
Eleonora (46)*, getrouwd, moeder van drie kinderen (10, 8 en 5): “‘Wat gaan we eigenlijk doen voor Vaderdag?’ Mijn dochter stelde de vraag vorige week tijdens het avondeten. Normaal gesproken had ik allang een plan gehad. Een fotocadeau besteld, een knutselproject opgestart of minstens een cadeaukaart geregeld. En niet te vergeten het jaarlijkse uitje met het gezin. Maar dit keer haalde ik mijn schouders op. Mijn man keek niet eens op van zijn bord. En dat was precies het probleem.
Lees verder onder de advertentie
Uitgebreid Vaderdag vieren
Sinds we kinderen hebben, ben ik de onofficiële manager van alle feestdagen. Verjaardagen? Ik regel het. Sinterklaas? Ik regel het. Kerstcadeaus? Ik regel het. Vaderdag? Jazeker, ook dat regel ik.
Sterker nog: de afgelopen tien jaar heb ik namens de kinderen altijd iets gekocht. Een mok met foto, een sleutelhanger, een zelfgemaakt kunstwerk in een lijstje, een ontbijt op bed inclusief kruimels in het dekbed. Nog los van wat ze op school of eerder de opvang maakten. En dan ook nog dat uitje. Alles van A tot Z.
En mijn man? Die genoot er zichtbaar van. Dat wel. Maar ja. Als het Moederdag is, gebeurt er dus helemaal niets. Op de cadeaus die de kinderen op school maakten na, was er precies niks geregeld. Niet compleet vergeten misschien, maar wel op die typische manier waarop mannen dingen vergeten.
Moederdag zonder cadeaus
Dan werd ik wakker op Moederdag zonder ontbijt. Zonder kaart. Zonder cadeau. Om vervolgens, als de kinderen met hun cadeaus in de aanslag klaar staan, te horen: ‘Oh shit, het is vandaag Moederdag, hè?’ Of nog erger: ‘We vieren jou toch het hele jaar door?’ Is dat zo? Merk ik namelijk weinig van.
Dan kwamen er soms in de loop van de dag nog bloemen na een haastige tankstation spoedactie of een knutsel die op zondagmorgen onder lichte tijdsdruk werd geproduceerd. Maar het voelde nooit alsof iemand er écht aan had gedacht.
Dus waarom doe ik dit eigenlijk?
Ik dacht eerst: ach, ik doe het ook helemaal niet omdat ik het terug wil krijgen, ik doe het omdat ik het léúk vind. Vast. Maar inmiddels vind ik het niet meer leuk. En ik heb lang gedacht: als ik nou nóg meer mijn best doe met Vaderdag, dan komt dat moment wel. Waarop ik het terug krijg op Moederdag. Maar na tien jaar geef ik de hoop op.
Lees verder onder de advertentie
Dus waarom zou ik, eigenlijk? Waarom zou ik zo’n happening maken van Vaderdag? Waarom moet ik namens de kinderen bedenken wat hij leuk vindt, terwijl hij ieder jaar compleet verrast lijkt te worden door het bestaan van Moederdag?
Het voelt ontzettend radicaal, maar dit jaar doe ik niets. Geen cadeau, geen uitje, geen ontbijt op bed. Helemaal niets. Uiteraard mogen de kinderen hun knutsels geven. Maar daar blijft het bij.
Schuldgevoel
Ik had gehoopt dat ik opluchting zou voelen. Eindelijk geen mentale checklist. Geen cadeaupaniek, want wat geef je iemand die alles al heeft en nooit iets weet? Geen verantwoordelijkheid. Maar dat valt tegen. Ik voel me schuldig. En dat maakt me woest, want heeft hij zich ooit schuldig gevoeld als hij Moederdag weer eens vergat? Waarschijnlijk niet. Ik wel. En hoe. Wat als hij straks teleurgesteld is? Wat als de kinderen teleurgesteld zijn? Wat als ik uiteindelijk degene ben die zich rot voelt, terwijl hij er helemaal niet mee bezig is? Want dat zou typisch zijn.
Lees verder onder de advertentie
Maar ik hou voet bij stuk. Ik doe helemaal niks dit jaar. En misschien hou ik dat wel vol, tot hij iets gedaan heeft voor moederdag.”
Iedere ouder weet: Vaderdag met een kleuter is een avontuur. Maar wat de man van Isa kreeg als cadeau, sloeg echt alles. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Danique Ploeger geniet volop van haar nieuwe leven als moeder. De oud-deelnemer van B&B vol liefde verwelkomde samen met Daniël hun dochter Novie en kijkt met een goed gevoel terug op de bevalling.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Met een baby ben je vaak vroeg uit de veren en ook Douwe Bob moet er aan geloven. Op Instagram plaatst de zanger een selfie met zijn zoontje, waarin hij vertelt dat zijn zoon voor het eerst de nacht op zijn eigen kamer heeft doorgebracht. Hij was alleen wel heel vroeg wakker.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]