Je hoort het steeds vaker: mensen die zichzelf “hondenmama” noemen en hun viervoeter behandelen alsof het hun eigen kind is. Snappen we best. Honden zijn lief, zacht, gezellig én ze dragen geen luiers die je moet verschonen. Maar betekent dit ook dat we massaal de kinderwens inruilen voor een golden retriever met een Instagramaccount?
Lees verder onder de advertentie
Onderzoekers van de Eötvös Loránd Universiteit in Hongarije hebben het uitgezocht. En spoiler: het zit anders dan je denkt.
Minder kinderen, méér honden
We krijgen wereldwijd minder kinderen, dat is geen nieuws. Maar het aantal honden groeit ondertussen als kool. Wat de gedachte opwekt: worden kinderen vervangen door honden? Is de ‘fur baby’ het nieuwe kind?
Maar professor Enikő Kubinyi, hoofdonderzoeker van de studie, weet hoe het echt zit. Wat blijkt? Het is niet zo simpel als een pup nemen in plaats van een baby. Wat de professor vond, is dat mensen die een hond hebben, het ouderschap zwaarder vinden en moederschap wat minder rooskleurig inzien en daardoor misschien ook minder kinderen krijgen. Ook kan je trouwe viervoeter negatieve invloed hebben op je relatie – zeg maar dag tegen spontane weekendjes weg en hallo tegen geruzie om wie er nu weer de hond moet uitlaten.
Nee, dus. De meeste mensen zien hun hond niet letterlijk als vervanging voor een baby. In feite hebben gezinnen met kinderen zelfs vaker een hond. Dus nee, we ruilen onze kroost niet in voor een labradoodle. Maar… waarom zijn er dan wél steeds meer mensen met honden, en minder met baby’s?
Lees verder onder de advertentie
De échte reden
Volgens Kubinyi is het precies andersom: doordat we minder kinderen krijgen dn we steeds minder buren, familie en ‘het dorp’ om ons heen hebben, zoeken we die warmte en zorg ergens anders. Enter: de hond. Of de kat, natuurlijk.
We leven in een maatschappij die soms best eenzaam kan zijn. Iedereen is druk, niemand heeft tijd voor een kop thee of een potje janken op de bank. En laat een hond nou precies dzt geven wat je mist: onvoorwaardelijke aandacht, knuffels op bestelling en altijd blij als je thuiskomt (ook al was je maar vijf minuten weg).
Lees verder onder de advertentie
“De veranderende rol van hondenbezit suggereert dat mensen in westerse samenlevingen een aanzienlijk gebrek aan zorg en sociale steun ervaren – en ze proberen dit te compenseren, althans gedeeltelijk, met honden en waarschijnlijk ook katten”, aldus Kubinyi.
Dus… kinderen of honden?
Meestal dus allebei. Maar laten we eerlijk zijn: als je drie nachten per week wakker ligt van je dreumes en je daarna óók nog door de regen met de hond moet lopen, is het begrijpelijk dat je het allemaal wat veel vindt.
Wist je dat kinderen veel leren van een huisdier? Lees hier welke vaardigheden ze er allemaal van leren.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Aukje, die per ongeluk haar twee kinderen heel bruut uit hun Sinterklaasmagie haalde.
Als Angela midden in de nacht wakker schrikt van vreemde geluiden beneden, denkt ze meteen aan een inbreker. Ze maakt haar man Guido wakker en samen besluiten ze voorzichtig te gaan kijken. Maar vlak voordat ze de trap aflopen, gebeurt er iets wat ze totaal niet zien aankomen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.
Je denkt dat je als moeder inmiddels wel zo’n beetje alles hebt meegemaakt. Van nachtelijke paniekaanvallen tot de meest bizarre situaties waar je kinderen je in weten te slepen. Maar soms gebeurt er iets waardoor je hele gezin compleet op z’n kop staat. En waarbij je achteraf niet weet of je keihard moet lachen, huilen […]