Beeld: Canva
Een nieuwe schooltas, een laptop en een complete gymuitrusting: voor veel kinderen horen ze er gewoon bij. Maar voor steeds meer gezinnen is het helemaal niet vanzelfsprekend dat ze die spullen kunnen betalen.
Hulporganisaties zien het aantal aanvragen toenemen en merken dat kinderen daardoor soms met minder spullen aan hun schooljaar beginnen.
Uit onderzoek van het Armoedefonds onder ruim vijfhonderd hulporganisaties blijkt dat 63 procent van hen meer hulpvragen krijgt van gezinnen met kinderen. Vooral spullen die nodig zijn om goed mee te kunnen doen op school, blijken lastig te betalen. Een laptop vormt daarbij het grootste probleem. Maar liefst 69 procent van de organisaties ziet dat kinderen niet over een laptop beschikken. Ook schooltassen, gymspullen en rekenmachines worden regelmatig genoemd.
Het ontbreken van de juiste spullen heeft soms gevolgen voor hoe kinderen op school kunnen deelnemen. Bijna de helft van de hulporganisaties ziet dat leerlingen bijvoorbeeld niet of minder vaak meedoen met de gymles, omdat ze niet over de benodigde spullen beschikken.
Stichting Speelgoedbank Gorinchem kwam een schrijnend voorbeeld tegen. Een middelbare scholier nam een bigshopper met schoolspullen mee naar school, omdat zijn ouders geen geld hadden voor een schooltas. Het kind probeerde de situatie verborgen te houden en kwam daarom extra vroeg naar school. Ook bleef het tot na de laatste les, zodat klasgenoten de tas niet zouden zien.
Uiteindelijk kon de stichting helpen. “Gelukkig konden we een nieuwe fiets en rugzak geven, zodat het kind weer volop mee kon doen met de klasgenoten. De rust en het plezier op school hebben zelfs gezorgd voor betere schoolcijfers.” Maar het probleem gaat verder dan alleen het ontbreken van spullen. Zeven op de tien hulporganisaties zien dat kinderen die bepaalde spullen missen te maken krijgen met schaamte of sociale uitsluiting.
Volgens het Armoedefonds is extra actie nodig om ervoor te zorgen dat kinderen niet buiten de boot vallen. De organisatie pleit ervoor om laptops officieel als leermiddel te beschouwen. Daarmee zouden scholen en de overheid volgens het Armoedefonds een grotere verantwoordelijkheid krijgen voor de beschikbaarheid ervan.
Slechte schoolresultaten kunnen ook door een ander hardnekkig patroon komen. Je leest het hier.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Bron: Armoedefonds
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
