Beeld via Instagram @veracamilla
Vera Camilla en haar partner Jeffrey verwachten hun eerste kindje samen. Vijf jaar geleden was Vera nog erg open over het niet hebben van een kinderwens. Nu maakt ze een video waarin ze uitlegt wat er verandert is.
Vera geeft aan dat ze het spannend vindt om de video te delen. Het is een beladen onderwerp, maar ze krijgt de vraag vaak: ‘Jij had toch geen kinderwens?’ En inderdaad, die had ze op dat moment niet. “Ik zou kunnen zeggen dat ik gewoon van gedachten ben veranderd, maar het is iets ingewikkelder dan dat. Laat ik voorop stellen dat het oké is om op iets terug te komen.”
Vera kwam destijds uit een heel heftige depressie, ze had een burn-out gehad en kampte met een angststoornis. Dit maakte dat zij op dat moment geen ruimte had voor een kinderwens. “Het is zo’n grote stap, zo’n grote verantwoordelijkheid. Ik kan dat niet aan. Ik was het vertrouwen in mezelf en mijn mentale gezondheid volledig kwijt.”
Ook haar DNA baarde Vera zorgen. “Wil ik dit doorgeven aan een kind? Ik maakte de keuze: nee, dat wil ik niet. Het gaf ons rust om te zeggen: wij gooien deze deur dicht.”
De tekst gaat verder onder de video.
Op een gegeven moment merkten Vera en Jeffrey dat die deur niet meer dicht zat, maar op een kiertje was komen te staan. Ze zit goed in haar vel en wilde die kinderwens ruimte gaan geven. Ze is uit gaan zoeken in hoeverre haar DNA haar kind zou beïnvloeden. Het blijkt een mix: “Natuurlijk geef je DNA door, maar veel is ook aangeleerd gedrag. En juist met alles wat ik geleerd heb in alle therapieën die ik heb gevolgd, alles wat ik nu weet, alle tools die ik heb, denk ik dat ik een kindje juist de handvatten kan geven om ermee om te gaan. Ik ben er van overtuigd dat ik een goede ouder kan zijn.”
“De keuze om geen kindje te willen kwam voor uit angst, de keuze om wel voor een kindje te gaan komt voort uit vertrouwen en liefde”, straalt Vera. Inmiddels is ze vijf maanden zwanger.
Hier lees je of Vera en Jeffrey een jongen of een meisje verwachten!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
