Kiki Rigters (Kee & Kee)
Sophie Milzink is inmiddels ruim 41 weken zwanger en ready to pop. Maar zwanger worden was voor haar niet vanzelfsprekend door het polycysteus ovarium syndroom (PCOS). Aan Kek Mama vertelt ze openhartig wat de impact daarvan was.
Sophie: “Die diagnose had ik al voordat onze kinderwens speelde. Ik kon zo maanden niet ongesteld worden of dan opeens weken achter elkaar. De dokter had toen al wel gezegd: ‘Als je een kinderwens hebt, kun je bij ons aankloppen voor hulp.’
Met een hormoonkuur zou ik dan een regelmatige eisprong hebben en konden we het gericht gaan proberen. Dat was fijn, dat ik dat aan de voorkant wist. Toch duurde het, door de wachtlijsten en medische testen, nog best even voordat we met het traject konden starten. Van tevoren dacht ik: ik ben jong, dus het is prima als het een jaar of langer duurt voordat ik zwanger ben. Maar ik heb gemerkt dat zodra je begint met proberen, het er in je hoofd al is.
Het gekke is: je hele leven leer je dat je vooral moet voorkomen zwanger te worden. Probeer je zwanger te worden, dan merk je pas dat het helemaal niet zo makkelijk is. Het is absoluut geen gegeven dat het lukt. Je bent er zo klaar voor, het kindje is zo welkom. Ik zag mezelf al met de baby, alleen die baby was er nog niet. Na iedere hormoonkuur en toch weer negatieve test was ik van slag. Ik rouwde toch om iets wat er nog niet was.
Op Lowlands vorig jaar dacht ik dat ik zwanger was. De test gaf een heel licht streepje, maar dit bleek een chemische zwangerschap te zijn. Daar was ik goed ziek van – lichamelijk, maar ook mentaal.
Tekst gaat verder onder de foto.
Door de hormonen had ik vaak mental breakdowns en iedere cyclus kreeg ik er meer klachten bij. Na zes pogingen was het raak. De keer dat ik me prima voelde en dus dacht: het zal wel niet, bleek ik zwanger te zijn. In mijn hoofd was dat het einddoel, maar toen begon het eigenlijk pas. Ik was zo blij dat het was gelukt, maar ook bang voor alles wat nog mis kon gaan. Ik besefte toen pas hoe fragiel die eerste fase is. Hoe verder ik kom, hoe relaxter ik ben.”
Sophie vertelde eerder al hoe ze van echo naar echo leefde telkens van het ergste uitging. Je leest het hier.
Dit interview komt uit de Kek Baby x Etos special.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
