Fotografie: Kiki Rigters
Kim Feenstra zet zich actief in voor betere kinderbescherming, in de hoop een beetje verschil te maken: “In Nederland is er nog veel te verbeteren.”
Tuurlijk maak je je weleens zorgen om de wereld waarin je kind opgroeit, maar ja, wat kun je doen? Nou, toch wel iets, vindt Kim Feenstra.
Kim: “Wanneer je een kind krijgt, ervaar je pas echt hoe puur en onvoorwaardelijk liefde is en hoe afhankelijk een kind is van veiligheid, stabiliteit en warmte. Het besef dat er zoveel kinderen zijn die dat niet krijgen, raakt me diep. Op social media spreek ik me daar vaak over uit. Dit voelt voor mij als een morele plicht, zeker als je een groot platform hebt. De community die mij al jaren volgt, weet hoe ik in het leven sta. Ik deel veel en probeer open en eerlijk te zijn.
Kinderen zijn vaak de dupe van beslissingen van volwassenen – in gezinnen, op scholen, bij instanties en in de politiek. Natuurlijk kun je niet elk kind ter wereld beschermen, maar ik geloof wel dat we als samenleving meer verantwoordelijkheid moeten nemen en kritisch moeten blijven kijken naar wat we normaal vinden en accepteren. Kinderporno en kinderseksualisering worden soms zelfs in kunst verheerlijkt en daar moeten we alert op zijn.
Soms spreek ik me uit over onderwerpen die mensen heftig vinden. In Nederland is er namelijk nog veel te verbeteren als het gaat om kinderbescherming. Ik vind dat wetten strenger moeten, straffen hoger en dat er beter toezicht moet komen om te voorkomen dat daders opnieuw de fout in gaan. In extreme gevallen vind ik dat de doodstraf bespreekbaar moet zijn. Ik begrijp dat dit gevoelige discussies zijn. Tegelijk vind ik dat er situaties zijn waarin de ernst van misdaden zo groot is, dat we eerlijk moeten kijken naar hoe we daders straffen en hoe we slachtoffers beschermen. Dat gaat nu gewoon verkeerd: daders krijgen begeleiding en behandeling, terwijl slachtoffers vaak jarenlang moeten vechten om gehoord en geholpen te worden. Veel slachtoffers dragen hun trauma levenslang met zich mee, soms zelfs generaties lang.
Mijn Strijd zal nooit gestreden zijn
Nu ik zelf moeder ben, probeer ik Brooklyn op een gezonde manier weerbaar te maken. Ik leef niet in angst. ‘Wat je voedt, groeit’, zeg ik altijd, maar ik ben wel duidelijk. Toen hij naar school ging, vond ik het belangrijk dat hij zo zelfstandig mogelijk was. Dat hij zelf naar de wc kon gaan en zichzelf kon aan- en uitkleden. Ik zeg altijd tegen hem dat als mama of papa niet in de buurt is en iemand doet iets wat hij niet wil, hij heel hard moet schreeuwen, schoppen, slaan en gillen. Niemand mag zomaar aan hem zitten. Dat heb ik hem goed geleerd. Afgelopen zomer merkte ik hoe belangrijk dat is. Er kwam een vrouw op hem af die zomaar aan zijn krullen zat. Hij reageerde daar heel assertief op en liet duidelijk weten dat hij dat niet wilde. Dat moment bevestigde voor mij hoe belangrijk het is dat kinderen weten dat hun lichaam van hen is en dat ze voor zichzelf mogen opkomen. Tegelijk voelt dat ook dubbel. Ik wil dat mijn kind zorgeloos kan opgroeien en gewoon kind kan zijn. Maar de realiteit is dat weerbaarheid helaas nodig is.
Ik hoop dan ook dat de bescherming van kinderen een hogere prioriteit krijgt in Nederland. Dat slachtoffers sneller en beter geholpen worden en dat we als samenleving duidelijker laten zien waar onze grenzen liggen. Voor mij blijft het simpel: luister áltijd naar je intuïtie. Zeker moeders hebben vaak een sterk onderbuikgevoel. Als iets niet klopt, onderzoek het. Je gevoel liegt zelden. Mijn strijd zal daarom nooit gestreden zijn.”
Eerder sprak Kim Feenstra openhartig over leven in armoede: ‘Het leek elk jaar uitzichtlozer’. Je leest het hele artikel hier.
De nieuwe Kek Mama – The Next Generation ligt nu in de winkel.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
