Beeld: Instagram
Eind april verwelkomden Jet van Nieuwkerk en haar vriend Ward van den Bosch hun tweede zoon: Oos. Op Instagram vertelt ze openhartig over de bevalling, die ze haar healing birth noemt.
“HOLY SH*T, I DID IT!!! Zoom gerust even in op het schermpje van de weegschaal. Ben ik even blij dat ik dit niet van tevoren wist, moehaha”, schrijft ze bij een kiekje waarop ze geschrokken reageert op het gewicht van de baby: 4.7 kilo.
Na een traumatische bevalling bij haar eerste kindje Frenkie, verliep de tweede precies zoals ze hoopte: “Thuis, in rust (ook met getier en ‘nee nee, dit kan ik niet!’), het was in bad, alleen met de verloskundige en Ward aan mijn zijde. En nog steeds doet het ook gewoon godsgruwelijk veel pijn, ja hoor!” vertelt ze.
Door deze ervaring merkt Jet ook het verschil in de weken erna: “Helderder, véél meer genieten, een sneller herstel, zekerder; gewoon alles veel meer. Ik had niet durven hopen dat dit óók kon.”
Jet bereidde zich deze keer veel bewuster voor: “Vorige bevalling dacht ik vooral: oooh, dat doe ik wel even. Ik heb me deze keer zooo veel keer beter voorbereid.” Ze volgde een hypnobirthing-cursus, keek eindeloos veel positieve badbevalling-filmpjes, luisterde naar hoopvolle podcasts en las veel over ademhalingstechnieken en natuurlijke pijnbestrijding. Ook sprak ze veel met Ward over haar wensen en angsten, en doordat er nu wél ruimte was voor pilates en zwangerschapssport, voelde ze zich fitter dan tijdens haar eerste bevalling — die midden in de coronatijd viel.
Tegelijk blijft Jet nuchter. “Aan de andere kant denk ik ook: een kwestie van geluk van/en goede omstandigheden én de weg was ook al een keer vrijgemaakt.” En dan eindigt ze met de mooiste conclusie van allemaal: “Oosje is, net als zijn grote broer, een wonderboy, hij maakt ons gezin compleet.”
Haar zoontje kreeg de naam Oos, maar Jet heeft ook verklapt wat de naam voor een meisje was geweest. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
