Beeld: KRO-NCRV, fotograaf Stijn Ghijsen
De familie Kraan, bekend uit Een Huis Vol Emigreert, blikt in gesprek met het Algemeen Dagblad terug op een zware periode. Drie jaar geleden verhuisden ze naar Luxemburg om daar een camping te beginnen.
Inmiddels loopt die goed: “De camping zit ramvol. Ik heb zelfs mensen moeten wegsturen.” Maar de weg ernaartoe verliep niet zonder problemen.
Achter de schermen kreeg vader Ivan te maken met een levensbedreigende infectie. “De littekens zijn nog zichtbaar, maar het had niet veel gescheeld of het was heel anders afgelopen”, vertelt hij. De klachten begonnen op een vrijdagmorgen. “Ik voelde me niet lekker en ben toen op bed gaan liggen. We hebben de dokter gebeld, en ik heb medicijnen gekregen, maar niks sloeg aan.”
Al snel werd de situatie ernstig. “Het werd steeds erger”, zegt Ivan. De plek op zijn been zwol op, verspreidde zich naar zijn knie en vervolgens naar zijn lies. “Ik dacht echt dat mijn huid zou knappen, zoveel druk zat erop.” Uiteindelijk bleek de oorzaak verrassend simpel: “Het begon allemaal met een simpel voetschimmeltje. Daar is het naar binnen geslagen.” Dankzij een ziekenhuisopname kon erger worden voorkomen.
Het bleef niet bij Ivan alleen. Ook zijn jongste dochter Elin kreeg te maken met een soortgelijke infectie. “Bij haar ging een bacterie via de hand naar haar elleboog. Daar hadden we wel zorgen over. Maar ook dat is gelukkig goed afgelopen.”
Ondanks het gezin inmiddels kan genieten van hun nieuwe leven in Luxemburg, erkent Ivan dat het niet altijd makkelijk is geweest. Vooral hun 13-jarige dochter Julia had het zwaar. “Die is aan het puberen geslagen en zet zich wat meer af dan de rest. Als we twee jaar eerder waren gegaan, was het misschien makkelijker gegaan, wie zal het zeggen.”
Da’s niet niks: zoveel is ‘Een Huis Vol’-familie Wildeman kwijt aan weekboodschappen.
Bron: Algemeen Dagblad
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
