Beeld: Instagram
Van een Zwitsers liefdesnest tot slapeloze nachten: het leven van Amy Rose de Bruijn (22), bekend van Winter vol liefde, kreeg afgelopen jaar een flinke wending. Ze werd moeder van haar dochter Sarah Rose, iets waar ze al van jongs af aan van droomde.
Maar die roze wolk waar iedereen over praat? Die bleek in werkelijkheid iets anders, vertelt ze aan RTL Boulevard.
Na haar deelname aan het programma vond Amy Rose de liefde bij Saul Colthof en verhuisde ze naar Zwitserland. Hoewel ze en Saul inmiddels een warm thuis hebben opgebouwd, bleek de overgang naar het moederschap allesbehalve makkelijk. “Ik heb heel lang borstvoeding gegeven, daar ben ik nu mee gestopt. Ik mag nu ook wel weer Amy zijn en niet alleen maar mama.”
Voor het eerst deelt Amy Rose openlijk hoe zwaar die periode voor haar was. “Ik heb er heel erg mee gestruggled. Je kan wel zeggen dat ik een postnatale depressie heb gehad”, vertelt ze eerlijk. “Je bent ergens, maar het komt niet binnen. Dat is heftig, en daar schaamde ik me voor. Maar er is eigenlijk niks om je voor te schamen.”
Pas na maanden durfde ze haar gevoelens te delen met Saul en haar ouders. Inmiddels krijgt ze professionele hulp, en dat helpt. “Het is wel fijn om het bespreekbaar te maken. Ik merk nu dat ik, sinds ik het heb verteld en er met mensen over praat, ook met professionele hulp, me weer wat beter voel. Een stapje dichterbij de trofee om me beter te voelen.”
Eerder was Amy Rose van Winter Vol Liefde open over depressie na bevalling en doodsbedreigingen. Je leest het hier.
Bron: RTL Boulevard
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
