Beeld: Canva
De zomervakantie is voor veel kinderen hét moment om zorgeloos te genieten van vrije tijd, zon en avontuur. Maar voor gescheiden ouders kan het ook een periode zijn van stilte, leegte en gemis.
Zeker als de kinderen langere tijd bij de andere ouder verblijven of op vakantie gaan, kan dat voelen alsof je plots een deel van jezelf mist. Hoe ga je hier op een gezonde manier mee om?
Eerst het belangrijkste: het is oké om verdrietig, eenzaam of leeg te zijn. Het betekent simpelweg dat je van je kinderen houdt. Probeer het gevoel niet weg te drukken, maar geef het even ademruimte. Schrijf erover, praat met een vriend(in), of laat de tranen gewoon komen. Je hoeft je niet ‘sterk’ te houden als het even schuurt.
Nu de zorg voor je kind(eren) even wegvalt, komt er tijd vrij voor jezelf. Grijp die kans. Wat wil jij doen, voelen of ontdekken? Misschien is dit hét moment om eindelijk die yogales te proberen, weer te gaan lezen of een dagje naar het strand te gaan met een vriendin. Het is geen egoïsme, het is zelfzorg.
De zomer is niet alleen van hen. Jij mag er óók een mooie tijd van maken. Plan iets waar je naar uitkijkt. Of het nu een weekendje weg is of elke avond een andere serie kijken met je favoriete snack: zet kleine gelukjes op je kalender. Die zorgen voor houvast én afleiding.
Afhankelijk van de afspraken (en de leeftijd van je kinderen), kun je luchtig contact houden. Stuur af en toe een appje. Houd het kort, liefdevol en zonder schuldgevoel op te roepen. Zo laat je weten dat je aan ze denkt, maar geef je ook ruimte.
Stel je het moment voor dat je kind(eren) weer thuiskomt/thuis komt. Plan iets kleins samen, zoals hun favoriete ontbijt of een spelletjesavond. Door je daar bewust op te verheugen, geef je jezelf perspectief.
Je bent niet de enige die dit doormaakt. Praat met andere gescheiden ouders of zoek online groepen waarin je herkenning vindt. Soms is het al fijn om te horen: “Ja, dat had ik ook.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
