zes-seconden-zoenen-goed-relatie

Uit onderzoek blijkt dat minstens twintig procent van de stellen vaak meer dan een week niet met elkaar zoent, simpelweg omdat ze het te druk hebben. En da’s zonde, want met al zes seconden zoenen per dag voel je minder stress en krijgt je relatie een megaboost.

En dan zorgt dat gezoen bovendien ook nog eens voor minder ruzie en meer begrip voor elkaar.

More content below the advertising


Waarom zes seconden?

Dat legt relatiedeskundige Paulien Timmer uit: ‘Een zoen korter dan zes seconden is al voorbij voordat je hersenen het kunnen registreren en alle fijn voelende hormonen door je lichaam vliegen – alsof het nooit is gebeurd. Een zoen van meer dan zes seconden zorgt ervoor dat je de ander echt even voelt. Het is een zoen met potentie, zoals een onderzoeker het omschreef.’ En nee, die potentie hoef je niet waar te maken (dan wordt het ook knap lastig om het bij zes seconden te houden), vervolgt Paulien. ‘Het gaat er vooral om dat je de zoen, en je partner, helemaal voelt.

 

Zes uur per week

Toen Paulien Timmer als studente de man van haar leven tegen het lijf liep, werd ze gegrepen door het fenomeen: hoe blijf je samen gelukkig? Intussen is Paulien gelukkig getrouwd met diezelfde meneer en een ware relatie-expert. Ze interviewde honderd stellen die meer dan veertig jaar samen zijn en schreef er het boek Lang + Gelukkig over. Met mooie verhalen en vooral veel fijne raad over hoe je dat nou doet, een leven lang verliefd zijn. Want dat kan, zegt Paulien. Ze volgde een opleiding bij John Gottman, een Amerikaanse psycholoog die al meer dan veertig jaar relaties onderzoekt. Als enige in Nederland geeft ze sinds kort zijn training. Dat gelukkig samen zijn kan al door zes uur per week te investeren.

 

Het stappenplan

 

ELKE OCHTEND
6 SECONDEN ZOENEN & 10 SECONDEN KNUFFELEN
Paulien: “Voor of na het ontbijt, met of zonder tong, doe het, het is fijn en het werkt.”

5 MINUTEN: WAT DOE JE VANDAAG?
“Vraag elkaar wat de ander die dag gaat doen. Waar je tegenop ziet of juist zin in hebt. Het is een heel eenvoudig ritueel. Een simpele manier om elkaar te blijven vinden in tijden van drukte.”

 

ELKE AVOND
20 MINUTEN SAMEN BIJKLETSEN
“Zoek elkaar als eerste op als je weer thuiskomt. Veel koppels begroeten de kinderen uitgebreid en als ze elkaar zien is het: ‘Hé, heb je die rekening al betaald?’ Het is belangrijk elkaar eerst een kus te geven, dan komt de rest. En dan heb je nog een, zoals John Gottman dat noemt, ‘stressreducerend gesprek’. Je komt terug op dat ene ding dat je ’s ochtends hebt besproken, gaat door de highlights van de dag. Klaagt wat over zaken die tegenvielen. Troost elkaar als dat nodig is, lacht om maffe voorvallen. Een van de koppels uit mijn boek had dat gesprek tijdens hetkoken terwijl de kinderen tv keken. Weer anderen praatten na het eten als de kinderen nog wat speelden. En anders kan zo’n  gesprek ook gewoon ’s avonds op de bank als het spul in bed ligt.

 

Eerste plaats

"Wat ik keer op keer heb gehoord bij die tientallen echtparen die ik sprak: zet alsjeblieft je relatie op nummer één. Trek je niets aan van mensen die zeggen dat je je kinderen op de eerste plaats moet zetten. Het is juist het beste voor je kroost. Ik wil mensen niet bang maken, want een relatie heeft altijd ongelukkige fasen, maar het mooiste cadeau dat je je kind kunt geven, is een gelukkig huwelijk hebben. Een vrouw die ik sprak zei: ‘Mijn man kwam altijd op de laatste plaats en ik dacht ‘hij begrijpt het wel’.’ Maar ze vroeg zich uiteindelijk af waarom ze hem zo laag zette en besloot hem op de eerste plaats te zetten, wat hij omgekeerd al uit zichzelf deed. En niet dat ze nou zoveel meer tijd aan hem  besteedde, maar ze belde hem overdag even. Begroette hem blij als hij thuiskwam. Hun hele leven veranderde. De kinderen werden relaxter, want zij zat er eerst teveel bovenop. En ze kreeg zelf meer energie."

 

Bedanken

"Elkaar bedanken doet ook wonderen voor je relatie. Dat kun je mooi in zo’n dagelijks gesprek doen, of tussen de bedrijven door natuurlijk. Het is makkelijk en het werkt als een trein. Wat fijn dat jij de kinderbroodtrommels al hebt gesmeerd. Lekker die thee. Heel simpel en je gaat er echt gelukkiger van worden omdat je je allebei meer gewaardeerd voelt en zelfs je herinneringen gelukkiger worden.”

 

1 KEER PER WEEK
2 UUR DATEN
“En dat kan ook gewoon thuis als de kinderen liggen te pitten. Hoofdzaak: je mag het niet over de kinderen hebben en niet over praktische zaken. Het gaat om zielsvragen als ‘Waar maak je je zorgen over?’ ‘Wat is nu je grootste wens?’ Of: ‘Wat zijn de drie meest speciale momenten van je leven?’ Je verandert allebei steeds, dus is het goed elkaar te blijven bevragen en nieuwsgierig te blijven. Een van de stellen uit mijn boek sliep voor zo’n avond afzonderlijk om de beurt een uur terwijl de ander op de kinderen paste. Dan legden ze de kinderen op bed en hadden ze een avond samen terwijl ze allebei redelijk uitgerust waren."

 

Moeilijke tijden

"De stellen die ik sprak die echt nog gelukkig waren met elkaar, waren bereid samen en ieder voor zich te groeien. Zoals Henk die zei: ‘Als iets van de ander je nog irriteert, heb je je er niet genoeg in verdiept.’ En dat na veertig jaar huwelijk, mooi vind ik dat. Bijna alle stellen hebben moeilijke tijden meegemaakt. Periodes waarin ze overwogen te scheiden, waarin ze volledig langs elkaar heen leefden. Maar ze wisten zeker: we blijven bij elkaar, we geven niet op. Dat scheelt al een deel van de stress. Natuurlijk zijn er factoren die het echt onmogelijk kunnen maken samen te blijven. Stelselmatig vreemdgaan, verslaving, mishandeling. Maar vaak hoor je: ‘het gevoel is op’ of ‘we zijn uit elkaar gegroeid’. Dat zijn geen goede redenen, gevoel kun je weer terugkrijgen. En je kunt weer naar elkaar toe groeien."

 

Geloven in groei

"Er zijn mensen die in het lot geloven en mensen die in groei geloven. Mensen die geloven in het lot, geloven in de ware. Er is één persoon die bij je past en dat zal voor altijd goed gaan. Degenen die in groei geloven, vinden dat je door problemen samen juist sterker wordt. Dat je relatie mooier wordt en dat je de ware een beetje creëert. Het is nooit helemaal zwart-wit, maar ik denk dat veel mensen dat lot-geloof hebben. ‘Het is goed, dus je hoeft er niet aan te werken.’ En dan valt het tegen als het moeilijk wordt. Een huwelijk is misschien wel het moeilijkste dat je ooit zal doen in je leven. Het komt zo dichtbij, is een spiegel van jezelf en het brengt zoveel shit naar boven van vroeger. En net zoals gezondheid niet betekent: afwezigheid van ziekte, zo is een goede relatie niet de afwezigheid van problemen. Het gaat om de manier waarop je met problemen omgaat.”

 

1 KEER PER WEEK
1 UUR PRATEN
“Het zogenaamde State of the Union-gesprek: hoe staat het met je relatie? Hierin bespreek je dingen die je allebei moeilijk vindt. ‘Ik merkte dat je teruggetrokken was deze week. Is er iets, kan ik je ergens mee helpen?’ Of: ‘Ik heb me afgelopen dinsdag kapot geërgerd aan je.’ Maar zeg het vooral niet op die manier. Handig om eerst iets positiefs te zeggen en altijd vanuit jezelf te praten: ‘Ik had er last van dat je afgelopen dinsdag et cetera.’ En erken je eigen aandeel: ‘Ik was hondsmoe dus ik was misschien wat sneller geïrriteerd.’ Zo’n gesprek is niet makkelijk, het vraagt veel beheersing. En ook respect en geduld voor elkaar. Het fijne is wel dat je lastige onderwerpen kunt bewaren voor dat State of the Union-gesprek dus je hoeft elkaar de rest van de week niet lastig te vallen met negatief gedoe.

 

Vier valkuilen

De vier bekende valkuilen zijn: kritiek, in de verdediging schieten, een muur optrekken en minachting. Met kritiek bedoel ik dingen als: ‘Je zet ook nóóit het vuilnis buiten.’ Terwijl je ook kunt zeggen: ‘Jammer dat je het vuilnis niet hebt buitengezet.’ Of het gewoon zelf doen omdat je partner waarschijnlijk veel meer andere dingen in huis doet dan jij denkt. Zo doe ik het nu thuis. In de verdediging schieten is dat je je afsluit voor kritiek. Zeggen dat het niet waar is en als het even kan eroverheen gaan met: ‘En jij doet altijd dit.’ Dan sta je tegenover elkaar.

 

Hij is een lamzak

Een muur optrekken, is iets wat tachtig procent van de mannen doet. Het is geen onwil, maar ze raken vaak in paniek bij conflicten. Het helpt als je kunt accepteren dat hij even tot zichzelf moet komen. Met de laatste, minachting – oftewel de ander minder waard vinden – is het goed te beseffen dat wat je denkt niet altijd waar is. Je kunt denken: hij doet nooit wat en hij is een lamzak. Maar dat hoeft niet waar te zijn. En hoe je denkt, heeft invloed op hoe een ander zich gedraagt. Beter is het om te turnen naar: waar ben ik dankbaar voor, wat vind ik goed van hem? Dat is niet jezelf voor de gek houden, het is simpelweg een andere waarheid. Kost wat moeite, maar dan heb je ook wat. Zo kun je, ook als je partner geen zin heeft in diepgravende relatiegesprekken, op eigen houtje je relatie een andere draai geven omdat je er zelf anders in staat.”

 

Maar wacht, waar is sex in dit stappenplan?

“Dat zit niet in die zes uur. Maar het is wel goed sex te plannen, zeker als je kleine kinderen hebt. Dat vinden mensen suf maar dat is onzin. Toen je aan het daten was, plande je het ook. Je had een date, kleedde je supermooi aan. Eigenlijk bereidde je je voor op sex. Veel stellen uit mijn boek planden het ook. Een koppel ging een keer in de twee maanden een weekend weg en in dat weekend namen ze alle tijd voor sex, masseren, praten. Daar konden ze dan weer twee maanden op teren. Als je nog kleine kinderen hebt, helpt het te accepteren dat het een paar jaar wat minder is. Hou de lange termijn-blik, want het wordt beter, echt. En dat je niet denkt: we hebben amper nog sex, raak me niet aan en blijf uit m’n buurt. Zie sex niet alleen als sex, het is ook verbondenheid. De passie van het begin verdwijnt, daar kun je niks aan doen. Maar passie kan ook uit vriendschap voortkomen. Als je elkaar écht kent, komt daar ook aantrekkingskracht uit voort. Niet de geiligheid van vroeger misschien, wel: ik wil zo dicht mogelijk bij je zijn. Dat doe je voor een deel ook al door die zes seconden zoenen en tien seconden knuffelen bij het ontbijt.”

man verslaafd aan seks
Beeld: Unsplash

Je moet maar een man hebben die als het even kan naar pornofilms kijkt. Elsa (41): ''Zelfs onze dochter heeft hem betrapt.''

“Tien jaar geleden klikte ik bij het internetten, waarin ik destijds nog niet zo bedreven was, per ongeluk op de button ‘geschiedenis’. Ik zag een rare tekst en belandde midden in een porno film. Gatver, ik was er totaal niet op bedacht.

More content below the advertising

Toen ik mijn man ernaar vroeg, ontkende hij boos dat hij naar porno keek. Zoiets deed hij niet. Het sloeg nergens op, hij was naast mij de enige die op die computer zat. Onze dochter was twee, onze zoon nog niet eens geboren. Ik vond het onbegrijpelijk dat hij loog. Ik zei dat hij het gewoon kon zeggen, dat het geen schande was maar dat ik er wel over wilde praten. Dat vond hij niet nodig, hij deed het gewoon niet, zei hij. Om dat te onderstrepen zette hij een filter tegen porno op de computer.

 

Seksverslaving

Inmiddels weet ik dat het makkelijker is alcoholisme toe te geven dan een seksverslaving. Bij seksverslaafden denk je aan rare, vieze mannen. Terwijl het de beste overkomt. Mijn leuke man bijvoorbeeld.

Zijn gedrag veranderde. Hij zat constant aan me, of eigenlijk, aan mijn ledematen: vooral mijn borsten en billen. Op een haast technische manier, er kwam geen gevoel bij kijken. Daar werd ik niet toeschietelijk van, ik ben geen ding. Maar als ik hem afwees, voelde ik me een trutje. Daardoor is er een tijd geweest dat ik mijn mans probleem aan mezelf weet. Je omgeving bevestigt je daarin. Toen we het onderwerp durfden aan te snijden bij een vriend, vroeg die meteen of mijn man in bed wel aan zijn trekken kwam.

 

Ontkenning en beloften

Twee jaar later verschenen er opnieuw heftige pornobeelden op mijn scherm. Toen ontdekte ik dat de filter makkelijk te omzeilen is voor mensen die handig zijn met computers. Mensen zoals mijn man. Maar hij ontkende weer. Vervolgens werd ik zelf ook enorm handig op internet, en vond allerlei bewijzen voor mijn niet-pluisgevoel. Toen ik zei dat de conclusie moest zijn dat onze vierjarige dochter regelmatig naar porno keek, bekende hij schoorvoetend dat hij had gelogen. Maar hij zou stoppen, zei hij. Dat geloofde ik, tot ik hem weer betrapte. Sindsdien wordt ons huwelijk gekenmerkt door een patroon van ontkenning en beloften.

 

Liefde van mijn leven

Mijn man verwijt me vaak dat ik hem niet vertrouw. En daar heeft hij gelijk in. Dat vind ik het pijnlijkste. Ik ben gevallen op een eerlijke vent met verantwoordelijkheidsgevoel. Daarom schaamt hij zich zo, denk ik. Ik heb hem altijd gezien als de liefde van mijn leven. Hij is aantrekkelijk, met zijn groene ogen en blonde krullen.

We ontmoetten elkaar in het buurtcafé. Hij vond mijn blauwe laarsjes zo leuk, zei hij later. En ik leek op zijn moeder, die stierf toen hij vijf was. Zij had ook een zorgzame uitstraling, zegt hij. Pornoverslaafden kiezen vaak partners die in de zorg werken, zoals ik.

Hij draaide lang om me heen, liep telkens zogenaamd toevallig langs als ik mijn hond uitliet. Ik liep steeds vaker hetzelfde rondje met die hond, die was dolblij dat hij zo vaak uit mocht. Het duurde lang voor hij me durfde te vragen of ik meeging naar de film. Toen was het meteen aan. Dat hij zo verlegen is, vind ik nu een geluk bij een ongeluk. Pornoverslaafden gaan vaak naar prostituees. Dat zou ik onverdraaglijk vinden, maar ik weet zeker dat mijn man dat niet durft, zomaar bij zo’n vrouw naar binnen stappen.

 

Zorgzaamheid

Zorgzaam is hij ook. Dat merkte ik toen onze eerste baby hele nachten huilde, waardoor ik instortte. Mijn man heeft ons er doorheen gesleept. Dat is een van de redenen dat ik hem niet in de steek laat. Hij troostte onze dochter ’s nachts, terwijl hij overdag werkte. Dat moet loodzwaar zijn geweest, maar hij klaagde nooit. Te weinig, weet ik nu.

Ik probeerde hem over te halen zijn hart te luchten, maar hij is geen prater. Bij hem thuis werden sinds de dood van zijn moeder ruzies nooit uitgepraat. Mijn schoonvader voedde zijn vier zoons keihard op. Hij gaf ze ongenadig op hun flikker, als hij boos was kon hij weken zwijgen.

Ik denk dat mijn man in het huiljaar van onze oudste is begonnen de verkeerde uitlaatklep te zoeken voor zijn spanningen. Omdat hij ze niet onder woorden kon brengen. Toen die pittige tijd was afgelopen en onze dochter een vrolijke peuter werd, ontspande hij niet; hij werd juist nog meer gespannen.

 

'Het probleem werd bij mij neergelegd'

Na de geboorte van onze zoon, die gelukkig geen huilbaby was, was mijn mans vroegere zorgzaamheid ver te zoeken. Hij kreeg een kort lontje. Als onze dochter zei: ‘Jij bent chagrijnig, papa’, riep hij woedend: ‘Ik ben niet chagrijnig!’, liep de deur uit en bleef uren weg. Toen ben ik hulp gaan zoeken.

Ik ontdekte al gauw dat je in de kou staat als partner van een verslaafde die zijn probleem ontkent. Bij verslavingszorg, dat betaald wordt door de verzekering, kun je alleen terecht als de verslaafde zich zelf aanmeldt. Anders ben je aangewezen op de plaatselijke GGZ, die meestal niet gespecialiseerd is. Mijn man wilde pertinent geen verslavingstherapie. Met relatietherapie bij de GGZ stemde hij uiteindelijk wel in. Tot mijn verbijstering legde onze – mannelijke – therapeut het probleem bij mij. Hij vroeg me waarom ik zo verkrampt deed over porno, en raadde me aan relaxter te doen, dan zou ons seksleven verbeteren en was het probleem opgelost.
 

Lees ook
Altijd zin in seks: 'Als ik niet klaarkom, kan ik niet slapen' >

 

Controleren

Ik pikte maar één ding mee van die therapeut: dat ik mijn man niet meer moest controleren. Hij is de enige die vat kan krijgen op zijn verslaving. Als ik niet gek wil worden moet ik het loslaten. Ik kan alleen eisen dat hij zijn hobby uitleeft op zijn iPad in plaats van onze pc.

We belandden in een soort gewapende vrede. Het keerpunt kwam toen onze negenjarige dochter op een onbewaakt moment pornobeelden zag op mijn mans iPad. Hij was altijd haar held geweest, en nu kelderde hij van een torenhoog voetstuk. Kinderen willen niets te maken hebben met het seksleven van hun ouders.

Ze voelde zich onveilig bij hem, trok naar mij toe, trapte scènes om niets. En ze ging haar vader controleren. Als hij maar naar de iPad keek, werd ze al onrustig. Ik was woedend en eiste van mijn man dat hij deze keer zonder smoesjes in behandeling ging. In eerste instantie stemde hij toe omdat hij het erg vond dat onze dochter zo overstuur was. Toen de gemoederen bedaard waren, krabbelde hij terug en stond ik weer alleen.

 

'Zoek hulp'

Ik werk aan dit interview mee omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn verhaal hebben. Dan hebben mijn ervaringen van de afgelopen jaren nog enig nut gehad. Lotgenoten – bijna altijd vrouwen – wil ik zeggen: denk niet dat het aan jou ligt. Het is je mans probleem, niet het jouwe. Vrij niet met hem omdat je je schuldig voelt. Bescherm jezelf. Eis dat hij zorgt dat je kinderen en jijzelf nooit, maar dan ook nooit worden geconfronteerd met pornobeelden. Lees alles over pornoverslaving. Zoek gespecialiseerde hulp.

Ik chat vaak op de site KostbaarVaatwerk.nl, en ik praat met lotgenoten en deskundigen bij De Brug, een GGZ-instelling in Katwijk die een project voor partners van seksverslaafden heeft opgestart, omdat er verder nergens hulp is. Ik moet die gesprekken zelf betalen, al wordt een oogje dicht geknepen voor mensen die er echt geen geld voor hebben.

 

Gebrek aan verbondenheid

Het doet me inmiddels niet meer zoveel dat mijn man naar porno kijkt. Dat heb ik losgelaten. Ik lijd wel aan ons gebrek aan verbondenheid; omdat ik me eenzaam voel als we ’s avonds samen op de bank zitten. Ik probeer zijn goede eigenschappen in het oog te houden, de redenen waarom ik van hem houd, of hield. Zijn goede hart gaat schuil achter een zwarte wolk, maar af en toe piept er iets liefs achter vandaan. Hij heeft toegezegd dat hij over drie weken meegaat naar een gesprek bij De Brug. Daar klamp ik me aan vast.

 

'Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud'

Diep in mijn hart weet ik niet hoelang ik dit huwelijk nog volhoud. Hoe verschrikkelijk ik het idee van echtscheiding ook vind. Je geeft niet voor niets je jawoord, je bouwt samen zo veel op. Of het zou helpen als ik zou dreigen bij hem weg te gaan? Ik ben bang van niet. Hij is zo’n stijfkop dat hij zou zeggen: ‘Nou, dan ga je maar.’ Dat zou zijn vader ook gezegd hebben. Maar ik blijf geloven dat hij dat diep in zijn hart niet wil. Dat hij daarvoor te veel van me houdt. En ik van hem.”
 

Voor meer informatie: debrughelpt.nl
 

 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

huwelijk-voelt-huisgenoten

Door de chaos van een gezin krijgt blogger Clint Edwards weleens het gevoel dat hij en zijn vrouw slechts 'huisgenoten' zijn. Op Scary Mommy legt hij uit waarom.

'Ik ben al een paar uur thuis van werk en ik heb mijn vrouw nog steeds geen kus gegeven', schrijft hij. 'Met drie kinderen verloopt het soms zo hectisch dat we niet eens aan een kus denken.'

More content below the advertising

 

'Schreeuwend om aandacht'

Vervolgens vertelt de blogger hoe een doorsnee avond eruitziet vanaf het moment dat hij thuiskomt van zijn werk. 'Mel is aan het koken terwijl er een peuter met een vieze luier aan haar been hangt, schreeuwend om aandacht. Aan tafel zitten onze twee oudste kinderen Tristan en Norah. Tristan wil Norah helpen met haar huiswerk, maar ze laat het niet toe: ze wil dat mama haar helpt. Ik leg mijn tas neer, verschoon onze peuter en terwijl ik de andere twee kinderen aanspreek op hun gedrag, gaat Mel verder met koken. Daarna gaan we met z'n allen aan tafel.'

 

'Een zakelijke relatie'

Vroeger hadden Clint en zijn vrouw zeeën van tijd voor elkaar, maar nu ze kinderen hebben is dat wel anders - die liefde en compassie is soms ver te zoeken. Clint: 'Het lijkt dan wel of we een zakelijke relatie hebben. Er is geen tijd om sentimenteel te doen en er zijn zelfs avonden dat we nauwelijks tegen elkaar praten.' Maar of hij dat erg vindt? Eigenlijk niet. Hij ziet het zelfs als iets positiefs: 'We zijn al voorbij het punt dat we elkaar om hulp moeten vrágen. We weten hoe we elkaar moeten helpen dus we grijpen al direct in.'

 

Lees ook
We hebben het overleefd: 'Vechten, dat is wat ik doe in relaties'

 

'Het is de realiteit'

De blogger kan begrijpen dat het voor buitenstaanders hierdoor kan lijken alsof de passie in hun relatie verdwenen is, maar hij deelt die mening niet. 'Het is de realiteit dat een huwelijk en het ouderschap geen sprookje is, maar dat betekent niet dat je de handdoek in de ring moet gooien. Neem af en toe gewoon een moment om te waarderen wat je hebt en om blij te zijn met je partner. Je hebt iemand gevonden die bereid is om samen een van de moeilijkste taken - het ouderschap - te delen. En dat is juist prachtig.'

 

On hold

Wanneer de blogger en zijn vrouw wel weer tijd hebben voor romantiek? Als de kinderen in bed liggen. 'Dan knuffelen we elkaar en geven we elkaar een kus. Tot we boven de vloer horen kraken en onze peuter uit bed horen komen. Dan staat het weer éven on hold...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >