zes-seconden-zoenen-goed-relatie

Uit onderzoek blijkt dat minstens twintig procent van de stellen vaak meer dan een week niet met elkaar zoent, simpelweg omdat ze het te druk hebben. En da’s zonde, want met al zes seconden zoenen per dag voel je minder stress en krijgt je relatie een megaboost.

En dan zorgt dat gezoen bovendien ook nog eens voor minder ruzie en meer begrip voor elkaar.


Waarom zes seconden?

Dat legt relatiedeskundige Paulien Timmer uit: ‘Een zoen korter dan zes seconden is al voorbij voordat je hersenen het kunnen registreren en alle fijn voelende hormonen door je lichaam vliegen – alsof het nooit is gebeurd. Een zoen van meer dan zes seconden zorgt ervoor dat je de ander echt even voelt. Het is een zoen met potentie, zoals een onderzoeker het omschreef.’ En nee, die potentie hoef je niet waar te maken (dan wordt het ook knap lastig om het bij zes seconden te houden), vervolgt Paulien. ‘Het gaat er vooral om dat je de zoen, en je partner, helemaal voelt.

 

Zes uur per week

Toen Paulien Timmer als studente de man van haar leven tegen het lijf liep, werd ze gegrepen door het fenomeen: hoe blijf je samen gelukkig? Intussen is Paulien gelukkig getrouwd met diezelfde meneer en een ware relatie-expert. Ze interviewde honderd stellen die meer dan veertig jaar samen zijn en schreef er het boek Lang + Gelukkig over. Met mooie verhalen en vooral veel fijne raad over hoe je dat nou doet, een leven lang verliefd zijn. Want dat kan, zegt Paulien. Ze volgde een opleiding bij John Gottman, een Amerikaanse psycholoog die al meer dan veertig jaar relaties onderzoekt. Als enige in Nederland geeft ze sinds kort zijn training. Dat gelukkig samen zijn kan al door zes uur per week te investeren.

 

Het stappenplan

 

ELKE OCHTEND
6 SECONDEN ZOENEN & 10 SECONDEN KNUFFELEN
Paulien: “Voor of na het ontbijt, met of zonder tong, doe het, het is fijn en het werkt.”

5 MINUTEN: WAT DOE JE VANDAAG?
“Vraag elkaar wat de ander die dag gaat doen. Waar je tegenop ziet of juist zin in hebt. Het is een heel eenvoudig ritueel. Een simpele manier om elkaar te blijven vinden in tijden van drukte.”

 

ELKE AVOND
20 MINUTEN SAMEN BIJKLETSEN
“Zoek elkaar als eerste op als je weer thuiskomt. Veel koppels begroeten de kinderen uitgebreid en als ze elkaar zien is het: ‘Hé, heb je die rekening al betaald?’ Het is belangrijk elkaar eerst een kus te geven, dan komt de rest. En dan heb je nog een, zoals John Gottman dat noemt, ‘stressreducerend gesprek’. Je komt terug op dat ene ding dat je ’s ochtends hebt besproken, gaat door de highlights van de dag. Klaagt wat over zaken die tegenvielen. Troost elkaar als dat nodig is, lacht om maffe voorvallen. Een van de koppels uit mijn boek had dat gesprek tijdens hetkoken terwijl de kinderen tv keken. Weer anderen praatten na het eten als de kinderen nog wat speelden. En anders kan zo’n  gesprek ook gewoon ’s avonds op de bank als het spul in bed ligt.

 

Eerste plaats

"Wat ik keer op keer heb gehoord bij die tientallen echtparen die ik sprak: zet alsjeblieft je relatie op nummer één. Trek je niets aan van mensen die zeggen dat je je kinderen op de eerste plaats moet zetten. Het is juist het beste voor je kroost. Ik wil mensen niet bang maken, want een relatie heeft altijd ongelukkige fasen, maar het mooiste cadeau dat je je kind kunt geven, is een gelukkig huwelijk hebben. Een vrouw die ik sprak zei: ‘Mijn man kwam altijd op de laatste plaats en ik dacht ‘hij begrijpt het wel’.’ Maar ze vroeg zich uiteindelijk af waarom ze hem zo laag zette en besloot hem op de eerste plaats te zetten, wat hij omgekeerd al uit zichzelf deed. En niet dat ze nou zoveel meer tijd aan hem  besteedde, maar ze belde hem overdag even. Begroette hem blij als hij thuiskwam. Hun hele leven veranderde. De kinderen werden relaxter, want zij zat er eerst teveel bovenop. En ze kreeg zelf meer energie."

 

Bedanken

"Elkaar bedanken doet ook wonderen voor je relatie. Dat kun je mooi in zo’n dagelijks gesprek doen, of tussen de bedrijven door natuurlijk. Het is makkelijk en het werkt als een trein. Wat fijn dat jij de kinderbroodtrommels al hebt gesmeerd. Lekker die thee. Heel simpel en je gaat er echt gelukkiger van worden omdat je je allebei meer gewaardeerd voelt en zelfs je herinneringen gelukkiger worden.”

 

1 KEER PER WEEK
2 UUR DATEN
“En dat kan ook gewoon thuis als de kinderen liggen te pitten. Hoofdzaak: je mag het niet over de kinderen hebben en niet over praktische zaken. Het gaat om zielsvragen als ‘Waar maak je je zorgen over?’ ‘Wat is nu je grootste wens?’ Of: ‘Wat zijn de drie meest speciale momenten van je leven?’ Je verandert allebei steeds, dus is het goed elkaar te blijven bevragen en nieuwsgierig te blijven. Een van de stellen uit mijn boek sliep voor zo’n avond afzonderlijk om de beurt een uur terwijl de ander op de kinderen paste. Dan legden ze de kinderen op bed en hadden ze een avond samen terwijl ze allebei redelijk uitgerust waren."

 

Moeilijke tijden

"De stellen die ik sprak die echt nog gelukkig waren met elkaar, waren bereid samen en ieder voor zich te groeien. Zoals Henk die zei: ‘Als iets van de ander je nog irriteert, heb je je er niet genoeg in verdiept.’ En dat na veertig jaar huwelijk, mooi vind ik dat. Bijna alle stellen hebben moeilijke tijden meegemaakt. Periodes waarin ze overwogen te scheiden, waarin ze volledig langs elkaar heen leefden. Maar ze wisten zeker: we blijven bij elkaar, we geven niet op. Dat scheelt al een deel van de stress. Natuurlijk zijn er factoren die het echt onmogelijk kunnen maken samen te blijven. Stelselmatig vreemdgaan, verslaving, mishandeling. Maar vaak hoor je: ‘het gevoel is op’ of ‘we zijn uit elkaar gegroeid’. Dat zijn geen goede redenen, gevoel kun je weer terugkrijgen. En je kunt weer naar elkaar toe groeien."

 

Geloven in groei

"Er zijn mensen die in het lot geloven en mensen die in groei geloven. Mensen die geloven in het lot, geloven in de ware. Er is één persoon die bij je past en dat zal voor altijd goed gaan. Degenen die in groei geloven, vinden dat je door problemen samen juist sterker wordt. Dat je relatie mooier wordt en dat je de ware een beetje creëert. Het is nooit helemaal zwart-wit, maar ik denk dat veel mensen dat lot-geloof hebben. ‘Het is goed, dus je hoeft er niet aan te werken.’ En dan valt het tegen als het moeilijk wordt. Een huwelijk is misschien wel het moeilijkste dat je ooit zal doen in je leven. Het komt zo dichtbij, is een spiegel van jezelf en het brengt zoveel shit naar boven van vroeger. En net zoals gezondheid niet betekent: afwezigheid van ziekte, zo is een goede relatie niet de afwezigheid van problemen. Het gaat om de manier waarop je met problemen omgaat.”

 

1 KEER PER WEEK
1 UUR PRATEN
“Het zogenaamde State of the Union-gesprek: hoe staat het met je relatie? Hierin bespreek je dingen die je allebei moeilijk vindt. ‘Ik merkte dat je teruggetrokken was deze week. Is er iets, kan ik je ergens mee helpen?’ Of: ‘Ik heb me afgelopen dinsdag kapot geërgerd aan je.’ Maar zeg het vooral niet op die manier. Handig om eerst iets positiefs te zeggen en altijd vanuit jezelf te praten: ‘Ik had er last van dat je afgelopen dinsdag et cetera.’ En erken je eigen aandeel: ‘Ik was hondsmoe dus ik was misschien wat sneller geïrriteerd.’ Zo’n gesprek is niet makkelijk, het vraagt veel beheersing. En ook respect en geduld voor elkaar. Het fijne is wel dat je lastige onderwerpen kunt bewaren voor dat State of the Union-gesprek dus je hoeft elkaar de rest van de week niet lastig te vallen met negatief gedoe.

 

Vier valkuilen

De vier bekende valkuilen zijn: kritiek, in de verdediging schieten, een muur optrekken en minachting. Met kritiek bedoel ik dingen als: ‘Je zet ook nóóit het vuilnis buiten.’ Terwijl je ook kunt zeggen: ‘Jammer dat je het vuilnis niet hebt buitengezet.’ Of het gewoon zelf doen omdat je partner waarschijnlijk veel meer andere dingen in huis doet dan jij denkt. Zo doe ik het nu thuis. In de verdediging schieten is dat je je afsluit voor kritiek. Zeggen dat het niet waar is en als het even kan eroverheen gaan met: ‘En jij doet altijd dit.’ Dan sta je tegenover elkaar.

 

Hij is een lamzak

Een muur optrekken, is iets wat tachtig procent van de mannen doet. Het is geen onwil, maar ze raken vaak in paniek bij conflicten. Het helpt als je kunt accepteren dat hij even tot zichzelf moet komen. Met de laatste, minachting – oftewel de ander minder waard vinden – is het goed te beseffen dat wat je denkt niet altijd waar is. Je kunt denken: hij doet nooit wat en hij is een lamzak. Maar dat hoeft niet waar te zijn. En hoe je denkt, heeft invloed op hoe een ander zich gedraagt. Beter is het om te turnen naar: waar ben ik dankbaar voor, wat vind ik goed van hem? Dat is niet jezelf voor de gek houden, het is simpelweg een andere waarheid. Kost wat moeite, maar dan heb je ook wat. Zo kun je, ook als je partner geen zin heeft in diepgravende relatiegesprekken, op eigen houtje je relatie een andere draai geven omdat je er zelf anders in staat.”

 

Maar wacht, waar is sex in dit stappenplan?

“Dat zit niet in die zes uur. Maar het is wel goed sex te plannen, zeker als je kleine kinderen hebt. Dat vinden mensen suf maar dat is onzin. Toen je aan het daten was, plande je het ook. Je had een date, kleedde je supermooi aan. Eigenlijk bereidde je je voor op sex. Veel stellen uit mijn boek planden het ook. Een koppel ging een keer in de twee maanden een weekend weg en in dat weekend namen ze alle tijd voor sex, masseren, praten. Daar konden ze dan weer twee maanden op teren. Als je nog kleine kinderen hebt, helpt het te accepteren dat het een paar jaar wat minder is. Hou de lange termijn-blik, want het wordt beter, echt. En dat je niet denkt: we hebben amper nog sex, raak me niet aan en blijf uit m’n buurt. Zie sex niet alleen als sex, het is ook verbondenheid. De passie van het begin verdwijnt, daar kun je niks aan doen. Maar passie kan ook uit vriendschap voortkomen. Als je elkaar écht kent, komt daar ook aantrekkingskracht uit voort. Niet de geiligheid van vroeger misschien, wel: ik wil zo dicht mogelijk bij je zijn. Dat doe je voor een deel ook al door die zes seconden zoenen en tien seconden knuffelen bij het ontbijt.”

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?
 

Nollie (39), moeder van twee zonen (8 en 4) en een dochter (6), trok het niet meer, de eeuwige strijd met haar man Evert (43). Begin dit jaar vroeg ze de scheiding aan. “Ons eerste gesprek ooit was een woordenwisseling. Een verbale krachtmeting. Tijdens een teamleidersvergadering op kantoor, liep ik - amper zevenentwintig jaar - de vergaderruimte binnen en zag hem in één oogopslag zitten, de nieuweling: Evert. Het zoveelste grijze pak tussen de eindeloze andere grijze pakken binnen ons bedrijf, maar met één groot verschil: hij keek me aan met zo'n zelfingenomen, brutale blik, dat ik wist dat we aan elkaar gewaagd waren.
Ik vergiste me in wat cijfers, tijdens die vergadering. Hij zette me met een gevatte opmerking op mijn plek, ik gaf een grote mond terug. 'Aangenaam', zei hij een paar uur later bij de koffieautomaat, 'volgens mij zijn wij nog niet uitgepraat.' Die middag zaten we samen op de vrijdagmiddagborrel van het werk, dezelfde nacht nog bleef ik slapen. We zijn nooit meer uit elkaar gegaan.
 

Krachtmeting

Die eerste ontmoeting zette de toon voor hoe we met elkaar omgingen. De liefde tussen Evert en mij was groot; we klikten op alle fronten en we genoten van elkaar. Er was alleen één maar: onder al die positiviteit, bleef die continue krachtmeting gaande. Had ik een zware dag gehad op werk, dan was de zijne zwaarder. Ontdekte hij een leuk, nieuw restaurant, dan kende ik iets nog veel hippers. De grootste grapjas op een feestje: we streden zonder woorden om de eer. Wie de leukste ouder was wanneer de kinderen vriendjes mee naar huis namen. Wie het meest gereisd had. Het best zijn talen sprak. Het was dodelijk vermoeiend.
Het houdt je scherp, zo'n relatie. En we zorgden óók goed voor elkaar. Wanneer één van ons ziek was. Of gestrest. Of gewoon even tijd voor zichzelf nodig had, in een pittige fase met de kinderen. Toch kon geen van ons ooit echt klein zijn bij de ander, en zich echt laten troosten. Voor ons allebei gold dat als een teken van zwakte, en dus verlies.
 

Praktische aanpak

De ergernis daarover ontstond toen onze oudste zoon gepest werd op de basisschool. Lerarengesprekken en conclaven met de schooldirectie, Evert en ik deden ze fantastisch samen. We voerden allebei het hoogste woord, waren doortastend en onvermurwbaar. Samen regelden wij het wel even, dachten we. Wat klopte, want het pesten stopte. Maar delen hoe ik 's nachts wakker lag van de zorgen, hoe mijn hart brak als mijn zoon weer eens in tranen thuiskwam en ik zachtjes mee huilde: ho maar. Andersom raakte het Evert natuurlijk net zo hard, maar ook hij hield zijn diepste gevoelens voor zichzelf. We vonden elkaar in de praktische aanpak, en dreven op emotioneel vlak steeds verder uit elkaar. Eenzaam in je eigen relatie; dat gevoel gun je niemand.
Ik merkte het niet eens, in eerste instantie. Tot ik Ewoud tegenkwam, een vriend van vrienden. We raakten aan de praat op een tuinfeestje, en voor ik het wist vertelde ik hem alles wat in me omging. Mijn angsten, mijn onzekerheden. De zorgen die ik had over mijn zoon en hoe ik dat niet echt kon delen met Evert. Ewoud liet me praten. Had geen pasklare oplossingen of gevatte opmerkingen paraat, maar voelde gewoon met me mee. En dat was precies wat ik nodig had.
 

Softe toer

Ik vertelde Evert over mijn gesprekken met Ewoud. En over hoe erg ik die emotionele band tussen ons miste. Het eerste gesprek deed hij al af met een 'Zo, gaan we op de softe toer, meisje?'. 'Dit bedoel ik dus', reageerde ik. Overdreven, vond hij. Koud en ongeïnteresseerd als hij dat echt meende, vond ik. Weer kwamen we tegenover elkaar te staan. Vochten we voor ons gelijk. Terwijl het enige wat we echt hoefden te doen, namelijk simpelweg naar elkaar luisteren zonder strijd, niet bedachten.

Wat me ooit het meest in hem aantrok, werd ons breekpunt. Zelfs toen we onze problemen bespraken met een bevriende psycholoog, probeerden we allebei nog ons verhaal zoveel mogelijk vol levenswijsheid en inzichten te vertellen. Wát een schertsvertoning.


Lees ook:
'We namen meer genoegen met elkaar dan dat we voor elkaar kozen' >

 

Twee kapiteins

Dit was gewoon wie we waren, realiseerde ik me. En niet alleen ik, Evert deelde mijn inzicht. Twee kapiteins op één schip, dat werkt gewoon niet. Misschien was het best te leren, om af en toe een stap opzij te doen en de ander gewoon te horen. Zonder meteen weer met oplossingen en wijsheden te komen. Maar de jarenlange strijd had ook iets gedaan met ons gevoel voor elkaar. Evert en ik hielden van elkaar als de vader en moeder van onze kinderen, maar de liefde voor elkaar als partners, was aan alle strijd ten onder gegaan. Zelfs de seks was al tijden dood, want hoe kun je nou echt vrijen, als je altijd maar bezig bent met scoren?
Begin dit jaar vroegen we gezamenlijk de scheiding aan. Binnen drie maanden waren we eruit, oplossingsgericht als we altijd zijn. We hebben het beklonken met een gezinsetentje. Sindsdien - ik woon de helft van de tijd met de kinderen in ons huis, Evert in een appartement even verderop - is onze relatie stukken beter. Zie ik ook weer zijn leuke kanten, en lachen we weer. Ik hoef niet meer van hem te winnen en hij niet van mij, en samen doen we ons best het zo fijn mogelijk te houden voor de kinderen. Hebben we uiteindelijk toch nog allemáál gewonnen."

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

man komt te snel klaar
Beeld: Pexels

De man van Annelize (39) bereikt tijdens het vrijen binnen tien seconden een orgasme. ‘Begin ik net een beetje op te warmen, is ‘ie alweer klaar.’ Seksuoloog Mandy Ronda geeft tips.

Een jaar na haar scheiding kwam Annelize, moeder van twee kinderen (8 en 6), de man van haar dromen tegen. Hij had alleen één probleempje, ontdekte ze meteen tijdens de eerste date. “We waren uit eten geweest en namen nog een afzakkertje bij mij thuis. Binnen de kortste keren lagen we te zoenen op de bank. Na een minuut of wat deinsde hij geschrokken terug. ‘Sorry’, zei hij, een beetje beschaamd. Ik begreep niet wat hij bedoelde, tot hij wat ongemakkelijk naar zijn kruis greep: hij was klaargekomen in zijn boxershort.

Wat schattig, dacht ik, hij raakt zo opgewonden van me, dat hij het niet aankan. Maar inmiddels zijn we getrouwd en drie jaar verder, en de seks heeft nog nooit langer geduurd dat twee minuten. Zodra hij me penetreert, is hij binnen tien seconden klaar. Precies wanneer ik net een beetje begin op te warmen.”
 

Zelf kan ‘ie het wel

“Hij heeft het al zijn hele leven, zegt hij, en weet niet beter. Alleen met masturberen gaat het minder snel. Tenzij ik het doe natuurlijk, want dan is het zo gepiept. We hebben weleens een verdovende crème geprobeerd, maar die werkte niet. Alleen het opsmeren bracht hem al bijna tot een hoogtepunt. Ik ben wél anders gewend, en stoor me inmiddels zo aan zijn probleem, dat ik langzamerhand begin te verlangen naar seks met een andere man. Wanneer we er weer eens over hebben gepraat, stelt hij zijn routine meestal wel even bij. Neemt meer de tijd voor mij, masseert me, en verwent me met zijn vingers of tong. Zodat ik ook geniet, voordat hij zijn tien seconden lol heeft. Maar na een week komt daar meestal de klad weer in, en bestaat de seks alleen nog maar uit vluggertjes.”
 

Aandoening

Het goede nieuws: er valt wat aan te doen, zegt seksuoloog Mandy Ronda. “Oók als een verdovende crème niet werkt. Dat is bovendien alleen maar symptoombestrijding, evenals de antidepressiva die de huisarts nog weleens voorschrijft bij dit probleem - terwijl er waarschijnlijk een heel ander probleem achter ligt.” Veel mannen denken dat ze te snel klaarkomen, maar slechts een heel klein percentage lijdt zoals de man van Annelize daadwerkelijk aan premature ejaculatie, zegt ze. “Dat is een aandoening, waarbij een man altijd tussen de nul en honderdtwintig seconden tot een orgasme komt, en het point of no return niet voelt aankomen.”

 

Lees ook:
‘Ik heb gewoon écht geen zin in seks’ >

 

Trucjes

Mandy begeleidt stellen én single mannen die hiermee te maken hebben. “Vaak blijkt dat spanning, faalangst en prestatiedruk de boosdoeners zijn”, zegt ze. “En heel soms is er sprake van een overgevoelige eikel, door een tekort aan de neurotransmitter serotonine bij depressie, of door een overschot aan adrenaline door stress.”

Neem het serieus, praat erover, en zoek hulp bij een seksuoloog, is haar advies. “Het is geen diagnose waar je zomaar vanaf komt, maar er zijn wel een paar trucjes om ermee om te gaan. Wissel wat vaker van standje, bijvoorbeeld. En als hij dan nog steeds te snel klaarkomt, kan hij tijdens het masturberen  - dus zonder prestatiedruk van zijn partner - proberen het klaarkomen zo lang mogelijk uit te stellen. Dat kan met behulp van ademhalingstechnieken en bekkenbodemtraining. Zo leert hij in contact te komen met zijn lichaam en te herkennen wanneer het point of no return zich aandient.”

Erkennen dat je dit probleem hebt is spannend, dus hulp zoeken is dapper, vindt Mandy. “Het is alleen maar hoe je het bekijkt: zie het niet als hulp zoeken voor een probleem, maar als skills halen om een betere minnaar te worden.” En daar wordt toch iedereen gelukkig van?
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >