vreemd met barman vakantie
Beeld: Unsplash

Door de hitte bevangen, omdat ze doodongelukkig waren in hun relatie, of gewoon omdat het ze overkwam. Een slippertje op het strand: deze zomer vertellen moeders over die ene, verboden vakantieliefde.

Voske (37) had het tijdens haar dagelijkse hardlooprondje op het strand wel erg naar haar zin met de barman van het Turkse all inclusive-resort.

“Achteraf bekeken lag mijn huwelijk al tijden op z’n gat. Mijn dochter was drie, mijn zoon zeven, toen mijn man en ik besloten twee weken in een luxe vakantieparadijs te boeken. We waren moe; mijn man van een zware baan met eigenlijk meer verantwoordelijkheid dan hij aankon, ik van het tevergeefs zóeken naar een baan, als thuisblijfmoeder. We konden het ons eigenlijk niet veroorloven, maar we hadden het zó nodig, die vakantie. Dus kozen we voor Turkije, waar de resorts nog redelijk betaalbaar waren, en – zo ontdekte ik bij aankomst – het mannelijk personeel onweerstaanbaar.

 

Zwembadmoeder

De voorbereidingen, de reis, het uitpakken van de koffers in onze vakantiebungalow; alles brachten mijn man en ik ruziënd door. Ik was zijn onvoorspelbare opvliegendheid beu, hij ergerde zich aan alles wat ik deed. Soms, wanneer hij naar me keek, meende ik zelfs walging in zijn blik te bespeuren. De zinderende hitte hielp niet: alles was teveel.

Bij het zwembad raakte mijn man op de eerste dag aan de praat met een moeder die alleen op vakantie was met haar zoontje, van dezelfde leeftijd als mijn dochter. Ze merkten niet eens dat ik het na een uur wel gezien had, alleen op mijn zonnebedje, en vertrok naar de bar.

 

Flirten als een puber

Barman Anwar maakte een mojito voor me, en schonk er een extra scheutje rum bij. “Looks like you need it”, glimlachte hij. Het was drie uur ‘s middags, ik was de enige aan de bar. Voor ik het wist raakten we aan de praat, en zat ik te flirten als een puber. Toen hij na mijn derde cocktail over de bar boog om me te kussen, zakte ik bijna door mijn knieën.

Verboden, natuurlijk, in elk opzicht. Volslagen idioot. Hij kon er zijn baan door verliezen, ik mijn huwelijk. Maar ik voelde me voor het eerst in jaren begeerd, zelfs al wist ik ook wel dat ik voor hem de zoveelste was. Het maakte me niet uit: ik zocht geen liefde, ik wilde aandacht. Die ik van mijn man zou moeten krijgen, maar die hij richtte op die onbekende vrouw aan het zwembad.

 

Lees ook:
'Tijdens de vakantie met mijn gezin werd ik verliefd op een andere man' >

 

Vrijen in de bosjes

Die avond bracht ik de kinderen naar bed, terwijl mijn man met zijn zwembadmoeder op zijn beurt doorzakte in de bar. Toen ik naar het pad achter ons huisje liep om een vuilniszak weg te gooien, kwam ik Anwar tegen. We zeiden geen woord, liepen hand in hand naar het groen naast ons huisje, en vreeën. Met een racend hart klom ik in bed, en hoorde mijn man pas uren later thuiskomen.

Toen ik volgende ochtend om zes uur, terwijl het hele gezin nog sliep, mijn dagelijkse hardlooprondje maakte over het strand, was Anwar al bezig in de bar. Hij wenkte me, en ik besloot hem een snelle, stiekeme kus te geven. “Nobody comes here until seven”, fluisterde hij. Tien seconden later lagen we achter de bar.

 

Daar liep hij, met een ander

Mijn hardlooprondje werd die vakantie mijn vaste ochtendroutine. De dagen bracht ik afwisselend door met de kinderen in het zwembad, en in de bar wanneer mijn man onze zoon en dochter op sleeptouw nam – doorgaans samen met zijn nieuwe, single BFF. De laatste avonden schoof ze zelfs aan bij ons aan tijdens het eten. Ik vond het wel prima: mijn kinderen hadden een topvakantie, ik mijn eigen verzetje.

De laatste avond bracht ik door met mijn gezin én de single moeder, in de bar van Anwar. Hij was in geen velden of wegen te bekennen. ‘Misschien weet hij niet dat ik morgen vertrek’, dacht ik. Maar toen we terugliepen naar ons huisje, zag ik hem lopen met een vers gearriveerde gast. Onze blikken kruisten; hij keek naar mijn man, ik naar zijn nieuwste verovering – en we lachten.

Eenmaal thuis vertelde ik mijn man dat ik wilde scheiden. Hij ook, zei hij. Dat is nu een jaar geleden. Vorige week vertrok hij met onze kinderen op vakantie. Zonder mij, maar met de zwembadmoeder.”

 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Dat mannen qua huishouden weleens de mist in gaan, is niets nieuws. Maar sommigen maken het wel behoorlijk bont.

Kijk maar naar deze grappige foto's van Buzzfeed:

 

 

Even een plastic zak strijken

 

 

Gevalletje liever lui dan moe

 

 

Of zelfs superlui

 

Lees ook:
Lollige fotoserie: deze ouders matchen perfect met hun kind >

 

 

De magnetron als droger: zou dat werken?


 

 

Of de kast als koeling

 

 

En waarom niet de wasmachine als bad...?

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Anna's Scheiding rozen
Beeld: Pixabay

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (37) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (42). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (5) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Met een doffe klap valt de post op de mat. Ik schenk er geen aandacht aan, zet een kop thee, en werk verder achter mijn laptop. De kinderen zijn bij Tim; eindelijk heb ik een dag de kans om ongestoord door te werken. Pas wanneer ik uren later in mijn jas schiet om de hond uit te laten, zie ik het: tussen de Donald Duck en een berg reclamefolders, prijkt een brief van de notaris.

Even raak ik in paniek. Niet wéér een gevecht met Tim om het een of ander. Het werd net een beetje rustig. Tim houdt zich aan de omgangsregeling, de jongens zijn gelukkig, en mijn relatie met Ben is fijner dan wat ik ooit gekend heb. Ongeopend gooi ik de envelop op de eettafel, en trek de voordeur achter me dicht. Maar nog voor ik op de hoek van de straat ben, wint mijn nieuwsgierigheid het van de angst - wat nou als het góed nieuws is? -  en keer om: de hond kan wel vijf minuten wachten.

Met mijn hart in mijn keel open ik de brief, en lees het onderwerp: ‘ontslag hoofdelijke aansprakelijkheid’. Dit is niet waar. Hij heeft het geregeld. Bijna drie jaar na de scheiding, heeft Tim de hypotheek op onze gezamenlijk woning eindelijk op zijn naam weten te zetten. Ik moet alleen nog even tekenen.
 

‘Dit verandert alles’

Stijf van de adrenaline bel ik Ben, terwijl ik weer naar buiten schiet en de hond los klik van de riem. “Het is rond!”, gil ik. “Het laatste lijntje dat ons nog bindt, buiten de kinderen: het is door!” Alles lijkt in één klap op zijn plek te vallen. Iedereen is gelukkig, en nu kan ik ook nog mijn peperdure huurwoning verruilen voor een eígen koophuis. Eén waar ik in plaats van mijn ex zelf in woon, welteverstaan, met de kinderen en.. – ja, en wie verder, eigenlijk?

Aan de andere kant van de lijn blijft het opvallend stil. “Alles oké, Ben?”, vraag ik voorzichtig.
“Dit verandert alles, An”, zegt hij zacht.
Ik hoop maar dat dit iets positiefs betekent, maar Ben neemt mijn onzekerheid gelukkig meteen weg: “We hebben dus carte blanche, schat. De scheidingen zijn rond, de kinderen klikken… We zijn toch al elk weekend bij elkaar.”
 

Lees ook:
‘Op de verjaardag van mijn kind word ik wakker in een leeg huis, en voel me geamputeerd’ >

 

‘Kom bij me wonen’

Ik weet donders goed waar hij naartoe wil. We hebben het er al tientallen keren over gehad. En toch ben ik zenuwachtig. Ik wil niks liever dan samenwonen, maar is het nu dan werkelijk zover? Zijn de kinderen er ook echt aan toe? Wat nou als ook deze relatie stukloopt? Ik bedoel: met Tim dacht ik ook dat het voor eeuwig zou zijn.

“Je twijfelt toch niet?”, vraagt Ben.
“Nee”, zeg ik, “het is alleen zo…” Ik weet eigenlijk zelf niet eens wat ik precies voel. “Ik weet niet: het komt toch nog onverwacht. Ik kan niet geloven dat ik nu echt vrij ben om te gaan en staan waar ik wil.”

Die avond staat Ben met vijftig rozen voor mijn deur. “Eén voor elk jaar dat ik nog met je wil doorbrengen, An.” Met zijn lippen tegen mijn slaap praat hij verder. “Kom bij me wonen. Ik heb plek zat, en voor de kinderen is het maar tien minuten verder van school dan nu.” Ik loop terug naar binnen en kijk om me heen in de woonkamer die de afgelopen drie jaar meer thuis voelde dan welk huis dan ook waarin ik ooit woonde. De plek die voor mij synoniem is geworden met vrijheid. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik met Ben nog net zo vrij voel, en gelukkiger dan ooit. Het voelt allemaal nogal onwerkelijk.
 

Gouden intentieverklaring

Ik knip het plastic van de rozen en vul de grootste vaas die ik kan vinden met water, maar als ik de bos oppak om hem in de vaas te zetten, zie ik in de middelste roos iets glinsteren. Ongelovig kijk ik naar Ben.

“Niet schrikken: noem het een intentieverklaring”, lacht hij. Hij pakt de ring uit de roos, en schuift hem aan mijn vinger. “Als je het fijn vindt, houden we de huur van je huis gewoon nog een paar maanden aan. Geen haast. En ‘nee’ is ook een antwoord. Ik weet alleen niet op welke andere manier ik je duidelijk kan maken hóe graag ik een toekomst samen wil. Met jou én onze drie kinderen.”

Totaal overrompeld, maar met een rust die ik tot Ben ook nog niet kende, duik ik in zijn armen. “Dat wil ik ook dolgraag”, zeg ik. “En de kinderen ook.”

Wanneer Ben en ik uren later loom gevrijd een glas wijn inschenken, app ik Tim. ‘Slapen Oscar en Merlijn?’, typ ik. ‘Bel me even: we hebben een notarisafspraak in te plannen.’
 

Dit was de laatste aflevering van Anna’s Scheiding.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >