uit elkaar gegroeid
Beeld: 123RF

Ach ja, die goeie ouwe tijd. Toen we elkaar wellustig besprongen en om niks konden lachen. En nu is het jaren later en zijn we elkaar ongemerkt uit het oog verloren. “Hij kijkt sport, ik Netflix.”

FENNEKE (37): “Roel is eerder vreemdgegaan. Zeventien jaar geleden, toen we nog studeerden. Met een griet met wie hij achter de bar werkte. Toen ik daarachter kwam, leek het alsof er een mes in mijn hart werd gestoken. Ik weet nog dat ik hyperventilerend bij een vriendin op de bank zat. Later sloeg de woede toe. Ik heb al z’n spullen uit het raam gegooid.
 

Binding

We waren nog ukkies, waarschijnlijk voelde Roel zich te jong om zich te binden. Toch bleven we bij elkaar. Er was iets wat ons bond. Humor vooral – niemand kan mij zo laten lachen als hij. En onze reislust. Elke winter gingen we zeker een maand backpacken. Azië, Zuid-Amerika. En toen werd vijf jaar geleden onze zoon Joris geboren. Na een korte opleving – want verdorie, wat hadden we samen een mooi mannetje gemaakt – zakte onze relatie ongemerkt in. Was het onze verhuizing naar een buitenwijk? Dat we niet meer lukraak het vliegtuig konden pakken? Het vaste stramien van Joris naar de opvang brengen, werken, Joris ophalen, eten, slapen? Het zal een combinatie van alles zijn geweest.
 

'Hij ging zijn eigen gang'

Op mijn werk was een reorganisatie bezig en daardoor was ik ook niet de gezelligste vrouw op aarde. Als ik thuiskwam wilde ik vooral rust. Roel aandacht geven voelde als iets op mijn to-dolijst. Hij leek het niet eens op te merken. Hij ging z’n eigen gang, als een huisgenoot die je in het voorbijgaan groet. En toen zat ik op een avond achter de laptop en stond Roel nog ingelogd op Facebook. En ontdekte ik dat hij al een paar weken met een collega aan het rotzooien was. Bij haar thuis, terwijl ik dacht dat hij weer eens een late vergadering had.

Gek genoeg verbaasde het mij niet eens. Wat me wel verraste, was mijn gelaten houding. Zo van: dit kan er ook wel bij. Natuurlijk was ik aangeslagen en voelde ik me bedonderd. Maar de paniek en het intense verdriet van al die jaren geleden voelde ik niet. Was mijn gevoel voor hem dan zo erg afgestompt? Dáár schrok ik wel van. Want ik wist ook: ik wil hem niet kwijt. Onze basis is te goed.
 

Met een paar hobbels en bobbels

Het scheelde dat Roel ook voor mij koos. Voor ons gezin. Geen seconde had hij serieus overwogen mij te verlaten voor die andere vrouw. Het was de afleiding. De spanning. Voelen dat hij nog steeds in de markt lag. Al die voor de hand liggende redenen.

We zijn nu een jaar verder. En het gaat beter tussen ons dan ik had gehoopt. Ik wil niet in verwijten blijven hangen over zijn misstap. En Roel moet leren zijn gevoelens met mij te delen in plaats van zijn heil buiten de deur te zoeken als het thuis niet lekker loopt. Daar werken we aan. We geven nu oprecht aandacht aan elkaar. We plannen om de week een avond uit. Floris gaat iets vaker uit logeren. Mijn gevoel zegt dat het wel goed komt. Dat we samen oud worden, met een paar hobbels en bobbels onderweg.” 
 

Nooit ruzie

EVELINE (41): “Was Hugo maar een lul. Hadden we maar knallende bonje gehad met slaande deuren, scheldpartijen, gebroken servies. Dat had het makkelijker te verteren gemaakt dat we het niet hebben gered. Maar Hugo en ik hadden geen ruzie, nooit. Nu weet ik: omdat we daar niet eens meer de puf voor hadden. We gaven niet genoeg om elkaar om daar überhaupt energie in te steken.

We leefden compleet langs elkaar heen. Hij ging naar voetbal, ik liep bijna elke avond hard. Hij keek beneden Discovery Channel, ik in bed Netflix. Mijn problemen, kleine zorgen, ergernissen op het werk, maar ook de leuke, grappige dingen deelde ik met mijn vriendinnen. In de laatste twee jaar van onze relatie hebben Hugo en ik welgeteld twee keer seks gehad. En toen ik er eenmaal achter kwam dat we niets meer met elkaar deelden – de eyeopener kwam toen ik was vergeten hem te vertellen dat ik op een andere baan had gesolliciteerd, zo ver stond Hugo al van mij af – was het te laat om die breuk te lijmen.
 

Filmavond, etentjes, weekendje weg

We hebben nog wel pogingen gedaan hoor: een weekendje weg, lekkere etentjes, een filmavond. We hadden allebei de beste bedoelingen, we wilden ons gezin niet tussen onze vingers zien wegglippen. Maar die dates voelde vooral ontzettend ongemakkelijk. Er vielen steeds stiltes, en dan niet van het fijne, vertrouwde soort. Het was alsof we elkaar amper kenden. Wat bizar is, want we waren bijna tien jaar samen.

Ooit vond ik Hugo de meest sexy man ter wereld met z’n bruine krullen en brede grijns. Lag ik in een deuk om zijn Hans Teeuwen-imitaties. Legde hij lieve briefjes op de keukentafel als hij in alle vroegte naar z’n werk ging. Het leek allemaal een eeuwigheid geleden, uit een ander leven.
 

'Misschien begon het met...'

Nog steeds kan ik niet precies de vinger op de zere plek leggen. Uit elkaar gegroeid, dat klinkt zo cliché. Toch is dat precies wat er ongemerkt gebeurd is. Misschien begon het met elkaar geen gedag meer zoenen bij thuiskomst. Bij nooit meer écht vragen hoe het met de ander ging. Of heeft het drukke gezinsleven met drie dochters ons genekt. Al die wasjes, hockeytrainingen, kinderruzies, broodtrommels. Ik weet het niet.

Vorig jaar zijn we uit elkaar gegaan. Dat ging ook keurig, uiteraard. Bij ons geen ruzie over een bank, tv of boxspring. Hugo en ik praten nu meer dan toen we nog samen waren. We overleggen over schooluitjes, feestdagen en dat soort co-ouderschapkwesties. Het gevoel van falen blijft. We hadden hier alerter op moeten zijn, denk ik weleens. Meer in elkaar moeten investeren. Maar het loopt zoals het loopt. Nog zo’n cliché.”
 

Lees ook
Je relatie goed houden na de tropenjaren: 'We groeiden volkomen uit elkaar' >


 

'Ach, daarvoor had ik mijn vriendinnen'

AGNES (32): “Met elkaar praten is nooit ons sterkste punt geweest. Ik viel destijds op Victor omdat ik me bij hem zo veilig voelde. Meteen op mijn gemak was, inclusief plassen met de deur open. Hij is bijna twee meter lang en breedgebouwd. Zo’n fijne beer van een vent bij wie ik lekker kon wegkruipen. Trouw en eerlijk, heel anders dan de foute mannen op wie ik altijd viel. Goede restaurants, citytrips, filmmarathons op de bank: alles was fijn met Victor. Uiteraard kwam er een mooie bruiloft, vijf jaar geleden. En daarna werden onze zoon en dochter geboren. Soms miste ik wel de diepgang in onze gesprekken. Maar ach, daarvoor had ik mijn vriendinnen.

En toen werd mijn lievelingstante ernstig ziek. Longkanker. Ik was zo veel mogelijk bij haar. Doodsbang haar te verliezen. Die angst en mijn verdriet deelde ik niet met Victor. Als ik trillend en huilend in mijn auto in de parkeergarage van het ziekenhuis zat, belde ik mijn beste vriendin. Zij leek alles moeiteloos te begrijpen.
 

'Vraag dan door!'

Victor deed zijn best, maar in die tijd kwamen onze knelpunten genadeloos bloot te liggen. Als ik thuiskwam na een ziekenbezoekje, vroeg hij soms niet eens hoe het was geweest. Of heel vluchtig: ‘Alles goed?’ Ik mompelde dan iets instemmends en daarmee was de kous af. Ik wilde schreeuwen: ‘Vraag dan door, lul! Vráág hoe het met de behandelingen gaat, hoe mijn tante zich voelt, hoe het voor mij is haar zo broos, doodziek en kwetsbaar te zien. En of je iets voor míj kunt doen.’ Maar ik hield mijn mond en ging zo snel mogelijk naar boven, naar de slaapkamer waar ik op bed tv ging kijken.
 

Eenzaam

Mijn tante herstelde, de afstand tussen Victor en mij bleef. Zwijgend zaten we naast elkaar op de bank. Aan sex moest ik niet denken. Vier maanden geleden moest ik ineens heel hard huilen toen hij onverwachts een arm om me heen sloeg. Dat had ik zo gemist. Die avond hadden we voor het eerst weer een fijn gesprek. We concludeerden dat we allebei eenzaam zijn in onze relatie. Maar ook dat we nog veel van elkaar houden. En dat we hulp nodig hebben.
 

'Ik moet dingen minder snel invullen'

Nu zijn we in relatietherapie. We hebben pas vier sessies gehad, maar ik kijk nu al met andere ogen naar ons. Ik realiseer me dat ik best gesloten ben. Ik zeg niet gauw hoe ik me echt voel en Victor kan niet aan mij ruiken waar ik behoefte aan heb. Die wensen moet ik leren uitspreken, zodat hij de kans krijgt er voor mij te zijn. En ik moet dingen minder snel voor hem invullen.

Ik dacht dat Victor het wel makkelijk vond dat ik zo weinig met hem besprak, maar dat blijkt hij juist erg kwetsend te vinden. Dat ik mijn zorgen wel met mijn vriendinnen besprak maar niet met hem. En zo zijn er nog tig voorbeelden van hoe we elkaar verkeerd begrijpen omdat we niet duidelijk zijn. Ik hoop dat we er op tijd bij zijn om het tij te keren. Daar gaan we in elk geval ons stinkende best voor doen.”
 

Ambitieuze werker

KARIN (36): “Frank vindt dat ik zeur. Hij noemt me niet voor niets een zeikwijf. Echt gezellig is het thuis dus niet. Ik vind dat hij veel te veel werkt. Dat heeft hij altijd al gedaan, in het begin vond ik die ambitieuze kant van hem aantrekkelijk. Die doelgerichtheid, dat doorzettingsvermogen. Beter dan de klaplopers die ik ontmoette in de kroeg. Frank was ook eerlijk toen we onze kinderwens bespraken: een gezin leek hem fantastisch, maar hij zou er niet minder door gaan werken. De zorg zou grotendeels op mij terechtkomen.

Misschien heb ik stiekem gehoopt dat hij zou bijdraaien na de geboorte van onze dochter. Dat-ie zo verliefd op haar zou worden dat hij geen zestig uur meer zou werken. Dat gebeurde niet. Hij is hartstikke gek op onze Lotte, maar ze heeft hem niet veranderd. Ik voel me een soort single moeder. Hij heeft haar nog nooit opgehaald van het kinderdagverblijf, en hooguit vijf keer in bad gedaan.
 

'We kibbelen voortdurend'

Dat zou allemaal nog niet eens zo erg zijn als we het maar gezellig hadden als hij er wel is. Maar dat valt vies tegen. We kibbelen voortdurend. Als Frank weer eens op zakenreis is neem ik mezelf voor dat niet meer te doen, maar die gewoonte lijkt sterker dan ikzelf. Misschien is het wel mijn manier van zijn aandacht vragen. Gezien te worden. Want als we niet ruziën, speelt hij met zijn telefoon, kijkt sport of gaat wielrennen.

We hebben nooit meer eens samen plezier. Wij tegen de rest van de wereld, dat gevoel. Ik wil niet zo’n suf stel worden dat een uur lang geen woord wisselt als ze tegenover elkaar zitten in een restaurant, maar daar stevenen we wel op af. Frank heeft geen idee waar ik het over heb als ik weer eens klaag, zoals hij dat noemt. We hebben het toch goed, zegt hij. Ik word er moedeloos van. Ook omdat ik geen flauw idee heb hoe ik dit kan veranderen, zolang hij z’n kop in het zand blijft steken.”

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Aya (36) is tien jaar na de ongeplande zwangerschap van haar zoon (9), nog steeds samen met zijn vader Björn (41) - al voelt ze zich single. "Een relatie, ik vind het een zwaar overschat fenomeen. Natuurlijk bestaan ze, stellen die jarenlang dolgelukkig zijn samen, zich zielsverwant voelen en geen leven kunnen bedenken zonder elkaar. Mijn ouders zijn zo'n stel, Björn en ik niet.

Het was een simpele verkering. We waren halverwege de twintig, konden leuk stappen samen, en hadden lol zolang we zware onderwerpen uit de weg gingen. Eigenlijk meer een vriendschap, maar dan met fysieke aantrekkingskracht. Het was nooit de bedoeling dat ik zwanger zou raken. Dat de pil niet zou werken, bij de antibioticakuur die ik slikte, hadden mijn huisarts en apotheker me niet verteld. Dus was ik al bijna tien weken onderweg, toen ik bedacht dat mijn menstruatie wel erg lang op zich liet wachten.

 

Droombeeld

Ik was zesentwintig. Wist dat ik ooit dolgraag kinderen wilde en bij voorkeur met de liefde van mijn leven. Maar wat was dat eigenlijk, de liefde van je leven? Vriendinnen om me heen klooiden ook maar wat aan. Kregen eveneens kinderen met mannen van wie ze zich soms afvroegen of dit het nou was, een liefdevolle relatie. Wijn drinkend en lachend om de slapstick die ons leven heette, besloten we dat we waren opgegroeid in een farce, met een droombeeld van liefde dat helemaal niet bestaat.

Björn nam verantwoordelijkheid als vader. Betaalde de hele babyuitzet, en toen ik - een maand nadat we waren gaan samenwonen - zes weken te vroeg beviel van onze zoon, was hij niet weg te slaan uit het ziekenhuis. Nog steeds staat hij altijd klaar voor zijn zoon. Is drie keer per week met hem op het voetbalveld te vinden, neemt hem op zondag mee naar het zwembad, de dierentuin of een wedstrijd van hun favoriete voetbalclub, en stoeit met hem voordat ik hem in bed leg. Een droomvader. Maar Björn en ik, wij hebben niks. Niets meer dan vriendschap en een geoliede gezins-BV, tenminste.

 

Onbereikbare liefde

Ik had er geen last van - want wat wil je meer dan een lekker lopende thuissituatie en een beetje gezelligheid? Tot ik twee jaar geleden halsoverkop verliefd werd op een getrouwde man. Met hem kon ik praten op een niveau dat ik met Björn nooit bereikt had. Het leek alsof hij een mannelijke kopie van me was; in alles voelde ik me zo enorm begrepen. Opeens snapte ik waar iedereen altijd over praatte. Wat mijn ouders al die jaren bij elkaar hield. Dít was dus liefde. Maar hij was onbereikbaar.

Na twee maanden zette ik een punt achter mijn verhouding. Ik besloot Björn niets te vertellen, want het veranderde niets aan onze situatie. We zouden samen blijven, en doorgaan in een relatie die hij als ultiem beschouwt, maar voor mij een vriendschap is met af en toe een keertje seks.

 

Dan maar met vriendinnen

Gesprekken op gevoelsniveau, theaterbezoeken, huilen om wat me echt beweegt; ik deel het met vriendinnen. Zoals zoveel mensen met relaties dat doen, denk ik. Björn verlaten omdat ik weet dat er meer bestaat dan dit, heeft geen zin zolang ik dat 'meer' niet heb gevonden bij een ander. Je stopt ook niet met het eten van boterhammen, omdat je weet dat er ook kaviaar bestaat. Zolang de kaviaar geen optie is, verhonger ik liever niet. Bovendien is het feit dat mijn zoon opgroeit in een verder harmonieuze gezinssituatie, me meer waard dan mijn liefdesleven - zeker omdat het maar de vraag is of ik die liefde ooit nog zal vinden.

 

Lees ook:
‘Mijn familie ziet me aankomen: scheiden is een schande’

 

‘Typisch vrouwen’

Voor Björn is mijn onvrede gewoon 'typisch vrouwelijk' - zoals hij elk gesprek afdoet dat ik hierover probeer aan te gaan. Er zit gewoon echt niet meer in dan dit, maar híj is in elk geval gelukkig.

Björn is een gezellige vriend en een fantastische vader. Ik leid dus eigenlijk een celibatair single leven met een huisgenoot die ook nog eens de helft van de zorg voor mijn zoon uit handen neemt, en al mijn kosten met me deelt. Misschien niet helemaal eerlijk, omdat ik waarschijnlijk weg ben zodra ik die liefde wél nog een keer tegenkom. Of mijn minnaar van twee jaar geleden alsnog besluit te scheiden. Tot die tijd tel ik mijn zegeningen: het gros van de vrouwen om me heen leeft met een man met wie ze niet echt gelukkig zijn én die niet meedraait in het gezin. Mocht Björn zijn zorgtaken van de ene op de andere dag ook neerleggen, dan ben ik natuurlijk zo vertrokken."

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Anouk Jan-Pieter
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

Anouk (44) is al vijftien jaar samen met Jan-Pieter (45), terwijl ze uit twee totaal verschillende milieus komen.

Anouk: “Ik ben de trotse dochter van een bijstandsmoeder. Mijn jeugd kenmerkt zich door soberheid en duurzaamheid. Mijn zus en ik kregen twee keer per jaar nieuwe schoenen van de Bata of Bristol en daar moesten we het mee doen. Dan leer je vanzelf dat je zuinig moet zijn op je spullen. Ook geld voor uitstapjes, vakanties of tussendoorcadeaus was er niet, maar dat heb ik ook niet echt gemist. Ik kijk terug op een fijne kindertijd, heb dankzij bijbaantjes kunnen studeren en nooit één cent rood gestaan.”
 

Weelde

Hoe anders is dat bij Jan-Pieter. Hij komt uit een ondernemersgezin. Op zijn achttiende kreeg hij zijn eerste auto van zijn ouders: een nieuwe Ford Escort. Hij hopte van de ene in de andere studie en bouwde een studieschuld op van veertigduizend gulden. “Daar heeft JP geen nacht wakker om gelegen. Dat lost zich vanzelf wel op, dacht hij.

Met hetzelfde gemak wil hij onze kinderen Léon (13) en dochter Tess (11) opvoeden. We werken allebei, JP koopt alles wat los en vast zit en wil de kinderen laten delen in de weelde. Ze hoeven maar te kikken of ze hebben Air Max Nikes en de allernieuwste iPhone. Ze hebben meer Lego dan Bart Smit, plus een Playstation, Wii en Xbox. Compleet van de gekke, maar ik kan JP niet afremmen. Het is drie tegen één. ‘Mama moet niet zo flauw doen’, en: ‘In de klas heeft níemand een afgedankte telefoon’, hoor ik dan.
 

Lees ook
Handige tips als jij en je partner verschillend denken over de opvoeding >

 

De weg van de minste weerstand

Volgens mij is het een uitspraak van Dr. Phil: ‘Do you want to be happy or do you want to be right?’ In mijn geval: het liefst allebei, maar dat gaat in mijn relatie niet samen. Daarom kies ik vaak de weg van de minste weerstand en hou mijn mond, ook al weet ik zeker dat ik gelijk heb. Door Léon en Tess ook af en toe mee te nemen naar de kringloopwinkel en te vertellen over het nut van sparen, hoop ik ze toch nog een beetje de waarde van geld mee te geven.”

 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >