Jorinde heeft het helemaal gehad met mannen. Wat haar betreft gaan ze lekker beren schieten. Gaat zij met vriendinnen en kinderen fijn in een hofje wonen.

"Ik weet het niet hoor", verzucht vriendin C. – vier jaar gescheiden en net begonnen aan relatie nummer zoveel – als we met een glas wijn aan mijn keukentafel hangen. “D. is het helemaal, op papier dan. Hij is lief, knap, intelligent, bij tijd en wijle grappig en een lieve vader voor zijn kinderen. Maar als hij langer dan twee dagen bij me is, krijg ik een punthoofd. Zijn overhemd aan mijn waslijn, zijn bier in mijn koelkast… Ik voel het gewoon niet.” Ik kijk om me heen in de kamer die sinds een paar maanden weer helemaal van de kinderen en mij is; mijn derde poging tot een relatie na mijn scheiding van bijna vijf jaar geleden was wederom op niets uitgedraaid. Wat een rust. Ik geniet van de tijd die ik heb voor mijn kinderen, voor mezelf. En ik geniet van mijn eigen huis waarin ik met niemand hoef te overleggen over het avondeten en waar ik ongestoord avondenlang kan doorzakken met vriendinnen zonder na te denken of ik mijn benen wel heb onthaard. Toch kan ik het niet eindeloos blijven proberen in de liefde, realiseer ik me. Er is een limiet aan hoeveel ik kan verantwoorden naar mijn kinderen, van wie jongste onlangs nog in alle onschuld vroeg: “Wanneer ben je nou eigenlijk een slet, mam?”

 

De liefde is nooit meer ongecompliceerd

Het ligt natuurlijk aan mij. Al had iedere man zo zijn nodige aandachtspuntjes. Feit is dat ik mijn lot bezegelde op het moment dat ik een punt zette achter mijn huwelijk, de relatie die Nog Lang en Gelukkig had moeten worden. Het koophuis, de carrières, de twee kinderen, de vriendenclub: leuk geprobeerd, maar jammerlijk mislukt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, dacht ik. Maar dat werkt toch een beetje anders als je qua traditionele gezinssamenstelling niks meer te verliezen hebt. Mijn leven als single moeder is pretty damn perfect, qua huis, gezondheid, fijne baan, gelukkige kinderen en een bonte club vriendinnen. Daar heeft een nieuwe man niet zoveel aan toe te voegen. Op de broodnodige liefde na dan, maar die is nooit meer ongecompliceerd. Schrale troost hier aan de keukentafel: ik ben overduidelijk niet de enige bij wie het na een scheiding niet meer zo vlot met de mannen. Als het gaat om langdurige relaties, tenminste.

 

Fluffy badjas en mintgroene sokken

Voor vriendin L., alleenstaande moeder van vier basisschoolkinderen, is het een duidelijke zaak: wij vrouwen zijn helemaal niet gemaakt om in een langdurig monogame relatie onder één dak te leven. We moeten gewoon gezellig met onze vriendinnen in een hofje gaan wonen, waar we voor elkaars kinderen zorgen terwijl we aan onze carrières werken, en mannen alleen bij uitzondering welkom zijn voor een wip. “Mogen ze daarna weer lekker een beer gaan schieten, terwijl wij ons bezighouden met belangrijke zaken”, jubelt ze er steevast achteraan. Is dat waar we zijn beland? Rond de veertig, single met kinderen, in staat onze eigen broek op te houden en geen man meer te vinden die aan onze hoge verwachtingen kan voldoen. We spoelen kilo’s chocola weg met liters wijn, terwijl we in roze, fluffy badjassen en mintgroene sportsokken alle seizoenen van Call the midwife weg Netflixen, wetend dat behalve de kinderen toch niemand dat spekrolletje of die badjas ziet. Hoe is een vaste relatie nog haalbaar wanneer je eigenhandig opgebouwde leven zo op rolletjes loopt? Waarin mannen met een mening én rugzak vol scheidingsperikelen, omgangsregelingen en een eigen leven de routine alleen maar verstoren? Voor je het weet ben je alleen maar agenda’s op elkaar aan het afstemmen volgens een onbegrijpelijk wiskundig schema en is je rustige zondagavond vervangen door het geschal van Studio sport en zijn voeten op de salontafel.

 

''Ik heb helemaal geen tijd voor een relatie''


Zoals met mijn woest aantrekkelijke en werkelijk reuze gezellige, maar wel erg drukbezette Poging Twee. Betrokken vader, drukke baan, een gezonde schare vrienden met bijbehorende sportavonden en een seizoenkaart van de lokale voetbalclub. Én al zo lang gescheiden dat de naweeën van mijn turbulente voorgaande jaren toch wat veel ‘gedoe’ voor hem waren. Nee, dan Poging Eén. Qua drukbezetheid het andere uiterste, en zo toegewijd aan mij, dat het weer te veel van het goede was. In een poging het nu echt goed te doen, liet ik me veroveren door Poging Drie, een oud-collega die uit praktisch oogpunt (want tijdelijk dakloos) bij ons introk – om niet gehinderd door enig gevoel voor gezinsleven na een jaar weer te vertrekken. Ik weet niet zeker of het treurig is of lachwekkend dat de man met wie ik wél structureel een soort relatie heb, mijn ex-echtgenoot is.

 

Tinder

De buitenwereld snapt er niet zoveel van, dat ik het wel prima vind zo. “Joh, je ziet er goed uit en bent niet op je achterhoofd gevallen, jij komt echt wel een leuke kerel tegen.” Of: “Neem gewoon een Tinder, een vrouw als jij hoort toch niet alleen op de bank te zitten op zaterdag?” Nou, ik deel die bank na kinderbedtijd liever met de hond waarmee ik het minstens zo gezellig heb. Gelukkig delen meer vriendinnen mijn gevoel. “Ik moet er niet aan denken, elke avond weer zo’n man op de bank”, zegt vriendin K., al tien jaar gescheiden en moeder van twee, wanneer we bijkletsen over de laatste liefdesperikelen. “Ik ken geen vriendin die daar nou echt gelukkiger van wordt.” Haar jarenlange latrelatie houdt hooguit één date per twee weken in. “Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd voor een man”, zegt ze. “Bovendien woont-ie in een andere provincie en je denkt toch niet dat ik mijn eigen huis nog een keer opgeef?” Ook C. bezint zich inmiddels op een koopwoning, iets waar ze zich sinds haar scheiding nog niet toe had durven zetten. “Weet jij veel wie je tegenkomt en hoe het loopt, straks wil ik samenwonen en raak ik die bakstenen niet kwijt”, zei ze een paar jaar geleden nog monter. Nu sluit ze uit ‘ooit nog een vent in haar huis te laten’ zolang de kinderen nog thuis wonen – en dat duurt nog wel even.

 

Doodgeschoten beer

Is dat even anders dan hoe we het ons hadden voorgesteld, lang geleden. Voordat er kinderen kwamen en het huwelijk nog een eindbestemming leek. “Nou ja, het ís natuurlijk ook wel ideaal”, relativeert C. “Een man die behalve de vader van je kinderen ook nog je soulmate is. Die je de nodige zorg uit handen neemt en met wie je bovendien met enige regelmaat
een beetje spannend van bil gaat.” Tja, ik had mijn kinderen én mezelf de scheiding ook liever bespaard, maar een second man is duidelijk niet second best. Ik doe niet meer mee, voorlopig. Niet in de tijd van mijn kinderen, tenminste. Wat zullen mijn vriendinnen en ik een lol hebben, daar in ons hofje. En als dat incidentele herenbezoek dan in plaats van een doodgeschoten beer gezellig een flesje champagne meeneemt, stel ik behalve voor onze kinderen ook een omgangsregeling voor de scharrels voor.

 

Jorinde Benner (39) schrijft voor Kek Mama over alles wat ze tegenkomt in haar leven als gescheiden moeder van Lucas (11) en Valentijn (9).

geleerd van scheiding
Beeld: Unsplash

Nu ze de laatste smeulende resten van haar verbroken huwelijk na vijf jaar wel zo’n beetje aan de kant heeft geveegd, en Kek Mama’s Jorinde haar leven met zonen behoorlijk leuk op de rit heeft, realiseert ze zich pas hoeveel ze eigenlijk heeft geleerd van haar scheiding.

  1. Dat ruziemaken gezond is, bijvoorbeeld, in plaats van doodeng. Of nee, niet gezond: broodnodig. Als mijn ex en ik jaren eerder de confrontatie waren aangegaan, was er veel minder gaan rotten en stinken in onze relatie. Niet dat ik denk dat we eruit waren gekomen samen, maar het had wel bergen opgekropte frustratie, stress en woede gescheeld. En daarmee op z’n minst een stuk gezelligere scheiding opgeleverd.
     
  2. Gewoon je onvrede uitspreken: ook altijd een goed idee. Zelfs na je scheiding. Wat in bovengenoemde ruzies misschien wel weer voorkomt. In een gelucht hart is nu eenmaal meer plek voor liefde en begrip; het is een doodsimpel sommetje. Dat ook ontzéttend goed werkt op de werkvloer en het schoolplein, overigens.
     
  3. Natuurlijk kun je het alleen. Ook al kende je hem al sinds je studie. Of de middelbare school. Sterker nog: zonder mijn leven af te hoeven stemmen met de man die toch heel andere verlangens en verwachtingen koesterde dan ik, voel ik me vrijer en gelukkiger dan ooit. En ik kan het nog betalen ook, want dankzij onze omgangsregeling kan ik makkelijk fulltime werken.
     
  4. Oké, kleine correctie: je kunt het in je eentje met behulp van een shitload vriendinnen. De enigen die je écht begrijpen. En precies op het juiste moment op de stoep weten te staan met de nodige liters wijn.
     
  5. De kinderen overleven het ook gewoon. Die willen vooral gelukkige ouders. Zoals jongste zoon van negen onlangs zei: “Je bent echt veel vrolijker dan vroeger, mam. En ik vind papa en jou eigenlijk veel beter bij elkaar passen als vrienden. Neem je nu dan eindelijk eens verkering?” (Wat ik deed.)
     
  6. Zo erg was ‘ie trouwens nou ook weer niet. Ja, natuurlijk was ‘ie een eikel, en deed hij alles fout en ik alles goed, maar éven eerlijk in helikopterview: een hoop problemen had ik met punt 1 en 2 in de kiem kunnen smoren. Bovendien is hij niet wezenlijk anders dan de man op wie ik verliefd werd, zeventien jaar geleden, maar van de vrouw voor wie hij toen viel, is (gelukkig) verdomd weinig over.
     
  7. Dus wie is hier nu eigenlijk de grootste eikel?
     
  8. Soms is een reuzensprong uit je comfort zone écht de sleutel tot geluk. Ben ik daarmee lang geleden weleens in de verkeerde carrière gesprongen; wat ben ik blij dat die sprong deze keer de beste beslissing in mijn leven bleek.
     
  9. En laten we wel wezen: íedere man is een empathie-arme, rommelige kleuter. Mijn huidige, verdraaid aardige exemplaar laat de wc-bril óók omhoog staan en begrijpt niks van het belang van lectuurmanden (in plaats van dertig stapels kranten, schoolboeken en administratie in de woonkamer). Of me gewoon even knuffelen bij een pestbui, in plaats van altijd maar een praktische oplossing aan te dragen. En toch is ‘ie de leukste en liefste. En knap - dat scheelt.
     
  10. Er bestaat er dus echt een man op deze aardkloot die net zoveel en onbaatzuchtig van mij houdt als ik van hem, ondanks al mijn onmogelijke trekjes. Die ik allemaal gewoon mag houden. Zolang ik de zijne ook maar respecteer. En uitspreek wanneer ik daarin toch een grens bereik (ik bedoel: voor de honderdste keer ’s nachts op een brilloze wc-pot gaan zitten, trek je maar zo lang). Punt 2 weer, hè: hij hangt naast punt 1 ingelijst boven mijn nachtkastje, dat snap je.
     
  11. Maar ondanks al die gelijkwaardigheid en wederzijdse acceptatie: die roze fluffy badjas met dito sokken (ik zwijg even over de Batman-pyjama die ik eronder draag, omdat mijn jongens die zo cool vinden) zijn alleen voor singles. Hoe lang je ook samen bent. Dat je man je au naturel ziet tijdens de seks en een spannende date in de sauna, is echt iets anders dan de boel maar laten verslonzen. Hoef ik tenminste ook nooit meer een man op badslippers te accepteren. Zelfs al zijn ze in de mode.


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Sunita Carlos
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

De thrillseeker en de studiebol, zo noemen vrienden hen. Zelf zeggen ze: een pittige yin en yang. Sunita (46) en Carlos (37) zijn de ouders van Sebastiàn (5).

Sunita: “Ik ben fel, Carlos is rustig. Ik hou van nette kleren en een verzorgd uiterlijk, Carlos komt uit een wereld van skateboarden, graffiti, breakdance en hiphop. Carlos zoekt zijn grenzen op en schuwt het risico niet. Ik ben van de boeken en heb rechten, filosofie en psychologie gestudeerd.”
 

Pleegzoon

Toch gaat het al tien jaar goed. “Onze pleegzoon Sebastiàn kwam bij ons wonen toen hij zeven maanden was. De zus van Carlos vroeg of wij hem wilden opvoeden als onze eigen zoon, omdat ze zelf niet voor hem kon zorgen. Ze wist dat wij ongewild kinderloos waren.

Vanaf het moment dat ik wist dat we een kind kregen, spitte ik als een gelovige alle Oei, ik groei en andere opvoedboeken door. Carlos is intuïtiever, die laat het op zich afkomen. Sebastiàn heeft in die zin het beste van twee werelden. Carlos is de stoei- en doe-vader en gaat mee naar zwemles, ik ben de moeder die voorleest en met hem schildert.”
 

Lees ook
Deze stellen zijn een beetje vreemd, maar hartstikke gelukkig samen >

 

Helderziende

Carlos bezocht ooit een helderziende, Sunita ging mee. “Die vrouw vond ons totaal niet bij elkaar passen. Ook noemde ze mij te dominant. Onzin. Ha, ik kan heel lief zijn. Onderschat de rustige mens niet. Carlos is echt geen softie. Bovendien kun je ook een eenheid zijn zonder je evenbeeld naast je te hebben staan. Carlos en ik hebben de nodige stormen doorstaan in onze relatie, maar we zijn al tien jaar samen, dus we doen toch iets goed.

Het belangrijkst in onze relatie is dat ik mezelf kan zijn en andersom geef ik hem volledig de ruimte. Overigens wordt het echte thrillseeken gelukkig steeds minder bij Carlos. Tegenwoordig gaat hij los in Monkeytown.”
 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >