Jorinde heeft het helemaal gehad met mannen. Wat haar betreft gaan ze lekker beren schieten. Gaat zij met vriendinnen en kinderen fijn in een hofje wonen.

"Ik weet het niet hoor", verzucht vriendin C. – vier jaar gescheiden en net begonnen aan relatie nummer zoveel – als we met een glas wijn aan mijn keukentafel hangen. “D. is het helemaal, op papier dan. Hij is lief, knap, intelligent, bij tijd en wijle grappig en een lieve vader voor zijn kinderen. Maar als hij langer dan twee dagen bij me is, krijg ik een punthoofd. Zijn overhemd aan mijn waslijn, zijn bier in mijn koelkast… Ik voel het gewoon niet.” Ik kijk om me heen in de kamer die sinds een paar maanden weer helemaal van de kinderen en mij is; mijn derde poging tot een relatie na mijn scheiding van bijna vijf jaar geleden was wederom op niets uitgedraaid. Wat een rust. Ik geniet van de tijd die ik heb voor mijn kinderen, voor mezelf. En ik geniet van mijn eigen huis waarin ik met niemand hoef te overleggen over het avondeten en waar ik ongestoord avondenlang kan doorzakken met vriendinnen zonder na te denken of ik mijn benen wel heb onthaard. Toch kan ik het niet eindeloos blijven proberen in de liefde, realiseer ik me. Er is een limiet aan hoeveel ik kan verantwoorden naar mijn kinderen, van wie jongste onlangs nog in alle onschuld vroeg: “Wanneer ben je nou eigenlijk een slet, mam?”

 

De liefde is nooit meer ongecompliceerd

Het ligt natuurlijk aan mij. Al had iedere man zo zijn nodige aandachtspuntjes. Feit is dat ik mijn lot bezegelde op het moment dat ik een punt zette achter mijn huwelijk, de relatie die Nog Lang en Gelukkig had moeten worden. Het koophuis, de carrières, de twee kinderen, de vriendenclub: leuk geprobeerd, maar jammerlijk mislukt. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, dacht ik. Maar dat werkt toch een beetje anders als je qua traditionele gezinssamenstelling niks meer te verliezen hebt. Mijn leven als single moeder is pretty damn perfect, qua huis, gezondheid, fijne baan, gelukkige kinderen en een bonte club vriendinnen. Daar heeft een nieuwe man niet zoveel aan toe te voegen. Op de broodnodige liefde na dan, maar die is nooit meer ongecompliceerd. Schrale troost hier aan de keukentafel: ik ben overduidelijk niet de enige bij wie het na een scheiding niet meer zo vlot met de mannen. Als het gaat om langdurige relaties, tenminste.

 

Fluffy badjas en mintgroene sokken

Voor vriendin L., alleenstaande moeder van vier basisschoolkinderen, is het een duidelijke zaak: wij vrouwen zijn helemaal niet gemaakt om in een langdurig monogame relatie onder één dak te leven. We moeten gewoon gezellig met onze vriendinnen in een hofje gaan wonen, waar we voor elkaars kinderen zorgen terwijl we aan onze carrières werken, en mannen alleen bij uitzondering welkom zijn voor een wip. “Mogen ze daarna weer lekker een beer gaan schieten, terwijl wij ons bezighouden met belangrijke zaken”, jubelt ze er steevast achteraan. Is dat waar we zijn beland? Rond de veertig, single met kinderen, in staat onze eigen broek op te houden en geen man meer te vinden die aan onze hoge verwachtingen kan voldoen. We spoelen kilo’s chocola weg met liters wijn, terwijl we in roze, fluffy badjassen en mintgroene sportsokken alle seizoenen van Call the midwife weg Netflixen, wetend dat behalve de kinderen toch niemand dat spekrolletje of die badjas ziet. Hoe is een vaste relatie nog haalbaar wanneer je eigenhandig opgebouwde leven zo op rolletjes loopt? Waarin mannen met een mening én rugzak vol scheidingsperikelen, omgangsregelingen en een eigen leven de routine alleen maar verstoren? Voor je het weet ben je alleen maar agenda’s op elkaar aan het afstemmen volgens een onbegrijpelijk wiskundig schema en is je rustige zondagavond vervangen door het geschal van Studio sport en zijn voeten op de salontafel.

 

''Ik heb helemaal geen tijd voor een relatie''


Zoals met mijn woest aantrekkelijke en werkelijk reuze gezellige, maar wel erg drukbezette Poging Twee. Betrokken vader, drukke baan, een gezonde schare vrienden met bijbehorende sportavonden en een seizoenkaart van de lokale voetbalclub. Én al zo lang gescheiden dat de naweeën van mijn turbulente voorgaande jaren toch wat veel ‘gedoe’ voor hem waren. Nee, dan Poging Eén. Qua drukbezetheid het andere uiterste, en zo toegewijd aan mij, dat het weer te veel van het goede was. In een poging het nu echt goed te doen, liet ik me veroveren door Poging Drie, een oud-collega die uit praktisch oogpunt (want tijdelijk dakloos) bij ons introk – om niet gehinderd door enig gevoel voor gezinsleven na een jaar weer te vertrekken. Ik weet niet zeker of het treurig is of lachwekkend dat de man met wie ik wél structureel een soort relatie heb, mijn ex-echtgenoot is.

 

Tinder

De buitenwereld snapt er niet zoveel van, dat ik het wel prima vind zo. “Joh, je ziet er goed uit en bent niet op je achterhoofd gevallen, jij komt echt wel een leuke kerel tegen.” Of: “Neem gewoon een Tinder, een vrouw als jij hoort toch niet alleen op de bank te zitten op zaterdag?” Nou, ik deel die bank na kinderbedtijd liever met de hond waarmee ik het minstens zo gezellig heb. Gelukkig delen meer vriendinnen mijn gevoel. “Ik moet er niet aan denken, elke avond weer zo’n man op de bank”, zegt vriendin K., al tien jaar gescheiden en moeder van twee, wanneer we bijkletsen over de laatste liefdesperikelen. “Ik ken geen vriendin die daar nou echt gelukkiger van wordt.” Haar jarenlange latrelatie houdt hooguit één date per twee weken in. “Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd voor een man”, zegt ze. “Bovendien woont-ie in een andere provincie en je denkt toch niet dat ik mijn eigen huis nog een keer opgeef?” Ook C. bezint zich inmiddels op een koopwoning, iets waar ze zich sinds haar scheiding nog niet toe had durven zetten. “Weet jij veel wie je tegenkomt en hoe het loopt, straks wil ik samenwonen en raak ik die bakstenen niet kwijt”, zei ze een paar jaar geleden nog monter. Nu sluit ze uit ‘ooit nog een vent in haar huis te laten’ zolang de kinderen nog thuis wonen – en dat duurt nog wel even.

 

Doodgeschoten beer

Is dat even anders dan hoe we het ons hadden voorgesteld, lang geleden. Voordat er kinderen kwamen en het huwelijk nog een eindbestemming leek. “Nou ja, het ís natuurlijk ook wel ideaal”, relativeert C. “Een man die behalve de vader van je kinderen ook nog je soulmate is. Die je de nodige zorg uit handen neemt en met wie je bovendien met enige regelmaat
een beetje spannend van bil gaat.” Tja, ik had mijn kinderen én mezelf de scheiding ook liever bespaard, maar een second man is duidelijk niet second best. Ik doe niet meer mee, voorlopig. Niet in de tijd van mijn kinderen, tenminste. Wat zullen mijn vriendinnen en ik een lol hebben, daar in ons hofje. En als dat incidentele herenbezoek dan in plaats van een doodgeschoten beer gezellig een flesje champagne meeneemt, stel ik behalve voor onze kinderen ook een omgangsregeling voor de scharrels voor.

 

Jorinde Benner (39) schrijft voor Kek Mama over alles wat ze tegenkomt in haar leven als gescheiden moeder van Lucas (11) en Valentijn (9).

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Pleuni (36) zette haar man meteen de deur uit toen ze ontdekte dat hij een vriendin had. Na een jaar mocht-ie weer terugkomen.

“Hij realiseerde zich pas hoe fout hij bezig was, toen hij al vier maanden iets had met de barvrouw van de tennisclub. Ik had geen flauw vermoeden. Elke man drinkt een paar biertjes op de club. Tuurlijk kwam-ie dan later thuis. Dus toen de man van de barvrouw mij belde om het blijde nieuws te verkondigen, was ik met stomheid geslagen. Hij is gek, dacht ik. Of dronken. Ze hadden vast relatieproblemen en hij zoekt gewoon een zondebok.

Toen mijn man het niet eens ontkende, heb ik in een impuls gehandeld. Ik heb zijn spullen gepakt en gezegd dat hij bij zijn moeder kon gaan wonen. Onze dochters waren vier en zes.
 

'Zat ik daar mijn tranen weg te slikken'

Ik zal hem krijgen, dacht ik. Ik ging met de meiden op vakantie en had een paar keer een date. Zat ik tegenover een vreemde kerel mijn tranen weg te slikken omdat ik daar gewoon wilde zitten met mijn eigen vent. Dan dacht ik verbitterd: als hij alle tijd die hij met de barjuf doorbracht in ons huwelijk had gestoken, hadden de meisjes nog gelukkige ouders gehad.

Mijn ex haalde om het weekend keurig de kinderen op voor een logeerpartij in het huis van oma. Ook de woensdagmiddagen nam hij voor zijn rekening. Dan ging hij met ze naar tennistraining, reed met jongste door naar zwemles, en leverde ze voor het avondeten weer bij me af. Dan keek ik naar die blije gezichtjes en luisterde naar hun vrolijke verhalen en wist ik het allemaal niet meer zo zeker. Het was papa voor en papa na. Vanwege mijn wrok zaten ze nu zonder hun vader aan tafel.
 

Niks anders dan behoefte aan aandacht

Mijn ex deed geen enkele poging om onze relatie te redden. Hij respecteerde mijn keus en was een ongelooflijke oen geweest – zijn woorden. Van de kinderen hoorde ik na een paar maanden dat de mevrouw van de tennisbar er niet meer werkte. Mijn schoonmoeder mengde zich niet in onze problemen, maar vertelde wel hoe ongelukkig hij was. Dat die verhouding niks anders was geweest dan behoefte aan aandacht. Ik keek terug op de laatste jaren van ons huwelijk en moest toegeven dat ik onze relatie inderdaad had verwaarloosd. Ik was met van alles bezig – kinderen, werk, huishouden, vriendinnen – behalve met mijn eigen man. Hij was mijn sluitpost geworden en ik de zijne.
 

Het praatje werd een glaasje wijn

Ondertussen werd ons contact steeds meer ontspannen. Het praatje aan de deur als hij de kinderen terugbracht, werd een glaasje wijn. Hij at af en toe mee met ons, bleef een nachtje slapen. Een jaar na onze breuk zei ik: ‘Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?’ Na drie avonden praten haalde hij zijn spullen op en kwam weer bij ons wonen.

Soms ben ik bang dat hij opnieuw de fout ingaat, maar dan spreek ik mezelf ferm toe: hem niet vertrouwen betekent dat ik ons huwelijk geen eerlijke tweede kans geef. We nemen meer tijd voor elkaar; gaan uit eten of een weekendje weg, zijn samen op dansles. Om me heen zie ik het ene huwelijk na het andere stranden – ik kruip nog even in de armen van de vader van mijn kinderen.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie-koppels-meer-dan-50-jaar-getrouwd

Liefde vier je elke dag, maar vandaag toch een beetje meer. En daarom willen we je deze prachtige fotoserie 'To Grow Old With You' van Stephanie Jarstad niet onthouden.

De koppels op de foto zijn al meer dan vijftig jaar getrouwd. En er zit zelfs een stel bij dat al 71 jaar samen is: romantischer krijg je het niet.

 

Doug en Fran, 55 jaar getrouwd. "We waren acht jaar samen voordat we trouwden. We zijn zes keer uit elkaar gegaan, want communiceren gaat moeizaam. Maar steeds komen we weer bij elkaar terug: onze liefde groeit elke dag."

 

Tess en Ray, 54 jaar getrouwd. "Ray is vier jaar geleden gediagnostiseerd met Alzheimer. Maar wat er ook gebeurt, als je hem vraagt wat hij het liefste doet, zegt hij altijd: 'Alles wat Tess graag doet'. Zelfs nu nog."

 

Chauncey en Bertha, 71 jaar getrouwd. "In de zomer van 1944 gingen we hiken op de Timpanogos-berg. Zes maanden later waren we verloofd. We hebben allebei hard gewerkt en onze dertien kinderen opgevoed."

 

Lees ook
VIDEO: getrouwde vrouw heeft een boodschap voor alleenstaande moeders >

 

Mervin en Carolyn, 56 jaar getrouwd. "We hebben elkaar op school leren kennen. Toen we trouwden, hadden we bijna niets: we sprongen het avontuur in en begonnen met werken. En nu zijn we hechter dan ooit."

 

Helen en Lloyd, 64 jaar getrouwd. "Hij had een tweelingbroer, ik ook en we reisden samen naar school met de bus. Toen werden we verliefd."

 

Andrew en Norma, 57 jaar getrouwd. "We ontmoetten elkaar toen ik in een vrouwenkledingzaak werkte en hij in een winkel ernaast. We zagen elkaar bij de ingang, praatten elke dag en ik was tot over mijn oren verliefd."

Bron: Stephanie Jarstad

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >