Beeld: Getty
Beeld: Getty

Vandaag is een nieuwe campagne tegen vechtscheidingen gestart, namelijk de Divorce Challenge. Doel is om het aantal vechtscheidingen terug te dringen en de negatieve gevolgen voor kinderen te verminderen.

Hulp bij scheiding

Om dat te kunnen doen, is er een speciale website in het leven geroepen. Komende maanden kunnen professionals, sociale vernieuwers en ervaringsdeskundigen hun ideeën tegen vechtscheidingen via divorcechallenge.nl indienen. Het initiatief vloeit voort uit een motie van PvdA-kamerlid Recourt en ligt nu in handen van minister Ard van der Steur van Veiligheid en Justitie. “We willen iedereen uitnodigen om, bovenop alles wat we al hebben, nieuwe manieren te bedenken om ouders te helpen hun scheiding goed te regelen, zodat ze niet in een vechtscheiding terecht komen en de wereld van hun kinderen niet op zijn kop komt te staan”, aldus Van der Steur.

 

>> Lees ook: Daan kreeg spijt van haar scheiding <<

 

Vaker problemen bij kinderen

Jaarlijks krijgen zo’n 35.000 kinderen te maken met een echtscheiding van hun ouders. Naar schatting verloopt 10 tot 15% van de scheidingen zo problematisch dat deze uitmondt in een vechtscheiding. Onderzoek wijst uit dat betrokken kinderen daardoor vaker problemen krijgen op school, meer crimineel gedrag vertonen, emotionele problemen ervaren, en  later vaker problemen ondervinden in hun eigen relaties.

 

Expertpanel

De challenge duurt ruim twee maanden, tot en met 21 november 2016. Dan worden alle inzendingen voorgelegd aan een expertpanel dat bestaat uit onder andere de Kinderombudsvrouw, een mediator, een rechter en een hoogleraar familie- en jeugdrecht. In december moet duidelijk worden welke voorstellen verder worden uitgewerkt, met hulp van het ministerie.

Bron: Rijksoverheid.nl

hij op de Playstation zij op de iPad
Beeld: Unsplash

Hij stort zich avond aan avond in een bloederige strijd op de Playstation, zij zit uren op social media. “Zullen we vrijen, zei ik, maar hij wilde eerst de game afmaken.”

Toen Sandra (35) en Björn (34) gingen samenwonen, was er slechts één ding dat hen zorgen baarde.

Niet de financiën, niet de taakverdeling in het huishouden of een toekomstige kinderwens. Het was de PlayStation. Of liever gezegd: de PlayStation met bijbehorend onooglijk meubel, en dito accessoires zoals koptelefoons, acculaders en controllers. Het ding moest in de woonkamer, vond Björn. Maar Sandra wilde geen tv als gloeilamp, met een man die daar als een zombie avond aan avond aan zat vastgeplakt. Björn opperde een hoekje in de werkkamer, maar dat zag Sandra niet zitten, zich bewust van het risico haar kersverse liefde dan echt nooit meer te zien.

Dus richtten ze een aparte hoek in de woonkamer in, nu die nog beschikbaar was zolang er geen kinderen waren. Inmiddels zijn ze een zoon (5) en een dochter (2) rijker, die op de plek waar hun speelgoedhoek al jaren zou moeten staan dagelijks met hun vader meekijken naar Call of Duty Black Ops, World of Warcraft en andere moordlustige spellen.

Sandra en Björn hebben er de nodige robbertjes om gevochten. Omdat Sandra het doodongezellig vindt, zo’n kerel die liever naar zijn speelgoed kijkt dan naar zijn vrouw. Maar vooral omdat ze wat zich afspeelt op dat scherm totaal ongeschikt vindt voor de kinderen. “Bovendien: als ze nu al leren dat gamen blijkbaar de gebruikelijke vrijetijdsbesteding is, hoe krijg ik ze dan in hemelsnaam nog naar buiten als ze ouder zijn?”
 

Uren zoet

Voor Minthe en Erwin is het al te laat. Hun zonen van tien en twaalf zijn juist de aanstichters van de beginnende gameverslaving van hun vader, sinds zij Fortnite introduceerden in het huishouden.

Tenminste, dat beweert Erwin zelf. “Niet dat­ie daarvoor onbekend was in de gamingwereld, dus de kinderen zijn hooguit een slecht excuus”, zegt Minthe. “De reden dat onze zonen drie jaar geleden al koningen waren van Minecraft, komt puur en alleen doordat mijn man het ze heeft geleerd. Ik vergeet nooit meer hoe ik Erwin voor het eerst zag op de LAN­party van een vriend, waar alle mannen hun complete pc’s meesleepten voor urenlang Dune en Quake, terwijl de vrouwen zich in de tuin of keuken wanhopig laafden aan de zoveelste fles prosecco.” Beetje jammer dat ze nu niet alleen haar man, maar ook haar kinderen kwijt is aan de virtuele wereld, terwijl zij eenzaam aan de keukentafel zit met – jawel – haar iPad en Facebook.

Ze moet niet zo zeuren, vindt Erwin op zijn beurt, want het is 2018 en de boomhutten die hij vroeger bouwde met zijn vriendjes bouwt de huidige generatie kinderen nu eenmaal op het Xbox­-scherm. “Met behulp van pick axes, obsedians en mobs, dus ze leren er ook nog eens vloeiend Engels door.” Erwin trouwens ook.

Minthe: “Sinds hij online Fortnite speelt met een paar Engelsen en Zuid-Afrikanen, spreekt­-ie een onvervalste mengeling van Cockney en Afrikaans – wat ík weer wisselend hilarisch én aantrekkelijk vind. Zo slecht is het dus ook weer niet voor onze relatie.”
 

Gameverslaving en likes verzamelen

Gelukkig zijn er niet zoveel gameverslaafden: volgens cijfers van Jellinek – een van de grootste instellingen voor verslavingszorg – zijn er in Nederland naar schatting een miljoen mensen die gamen (96 procent mannen), van wie 2 procent verslaafd is. Het gaat om twintigduizend mensen, van gemiddeld twintig jaar. Niet wat je noemt de gemiddelde huisvader.

Zijn vrouw is geen haar beter volgens Erwin. “Sta ik ’s ochtends in mijn boxershort in de badkamer om mijn zonen onder de douche te dirigeren, heeft zij het alweer vastgelegd op Facebook. Met de naaktfoto’s die van mij circuleren op internet, had ik bij Playgirl een halve Hugh Hefner­mansion bij elkaar kunnen verdienen.”

Hij vraagt zich weleens af of ze nog wel weet hoe hij eruitziet door haar ogen in plaats van via de live­focusfunctie op haar smartphone. “Ons hele leven legt ze vast in posts en Instastories. Al haar vijfhonderd volgers registreren en liken dat, maar zelf krijgt ze van dat hele leven volgens mij amper wat mee.”

Eén voordeel: hun kinderen zijn volleerde modellen. “Waar ik vrienden met kerst, verjaardagen of andere officiële gelegenheden zich in het zweet zie werken om de kinderen een beetje normaal op de gevoelige plaat te krijgen, springen de mijne bij ‘Jongens, foto!’ direct in de houding. En na al die training staan ze er doorgaans nog op als ware modellen ook. Toch geinig voor later.”
 

Lees ook
'Zet dat spel eens uit' >

 

#allestaggen

Mark (34) ziet van de foto’s die zijn vrouw op Facebook deelt allang de lol niet meer in, sinds op zijn werk het social-mediagedrag van zijn vrouw Brigitte (32) voer is voor grappen en grollen bij het koffieapparaat.

“‘Zo, Nutella­man,’ lachen ze dan, ‘was de film weer een #parel en je zondag #alleenmaarliefde met je #happyfamily?’ In het begin vond ik het nog lief, hoe mijn vrouw me overal in tagt. Maar ze communiceert nogal in superlatieven en clichés, en dat begint buitenstaanders op de lachspieren te werken en bij mij op de irritatie. Zijn we naar het strand geweest, heb ik weer een #loveofmylife over mijn roodverbrande hoofd staan. Na een avondje uit eten: #sosohappy #forever. Zelfs een avond op de bank moet vastgelegd worden met een #chillenmetdeliefste #blessed. Kom ik ’s maandags op kantoor, krijg ik meteen om de oren dat ik niet in de kroeg zat, maar kansloos onder de plak.”

Inmiddels vraagt Brigitte haar man om toestemming voordat ze hem vermeldt op social media, maar ook dát is weer voer voor hilariteit. “Gieren mijn collega’s van de lach: ‘Heb je haar eindelijk de mond gesnoerd of is haar telefoon gewoon kapot?’”
 

Vreemdgaan en jaloezie

De kans op vreemdgaan en jaloezie zou volgens onderzoek bevorderd worden door social media­-spanningen in relaties. Er zíjn relaties die sneuvelen. Door irritaties als bij Mark, bijvoorbeeld. Of omdat het argwaan kan kweken als de collega van je partner al zijn posts liket. Toch toont onderzoek na onderzoek óók aan dat hoe iemand zich gedraagt in de offline wereld min of meer maatgevend is voor zijn of haar online gedrag. In het dagelijks leven geen vreemdganger, dan in de digitale wereld waarschijnlijk ook niet.

Over één ding zijn relatie-­experts het hoe dan ook eens. Of het nou gaat om gamen of social media-­gebruik: genoeg aandacht voor elkaar, samen leuke dingen doen en niet te veel bezig zijn met andere, potentiële partners zijn een aardige basis om het samen fijn te houden.
 

'Eerst mijn potje afmaken'

Met die aandacht voor elkaar liep het bij Claudia (36) een paar jaar geleden allesbehalve lekker, door het gamegedrag van man Michel (36).

“Ik zag hem nauwelijks meer. In een gezin met kleuters kom je al weinig aan elkaar toe, maar als we dan eindelijk eens een schaars moment samen hadden, ging hij zitten gamen. Werd­-ie zo lekker ontspannen van. ‘Nou,’ zei ik, ‘dan kunnen we beter gaan vrijen.’ Maar hij moest eerst nog even het potje afmaken.”

Nu hanteren ze de regel dat Michel alleen gamet als Claudia niet thuis is óf niet langer dan een uurtje. “Die momenten telt hij echt af. Ben ik eens een avond op pad of tot laat aan het werk geweest, zie ik wanneer ik de straat in rijd het licht van de game­tv in de speelkamer al door de gordijnen schijnen. Boys will be boys. En dat mag natuurlijk best: hij zeurt op zijn beurt niet over mijn dagjes shoppen.”
 

'Eerst Facebook checken'

Nog voor ik mijn man had gekust greep ik al naar mijn telefoon, vertelt Kirsten (35).

“’s Ochtends in bed las ik soms eerst zo lang bij op social media, dat ik te laat opstond om op tijd de broodtrommels voor de kinderen klaar te hebben.” Kirsten en haar man Sahar (37) hebben paal en perk gesteld aan het gameconsole­ en social media­gebruik in huis, sinds hun zoon (10) en dochter (8) niet meer achter hun schermen vandaan te branden waren. “Hoe kun je je kinderen tot de orde roepen als je zelf nog slechter gedrag vertoont?” zegt Kirsten.

Sahar was ook nogal vergroeid met zijn telefoon. “Maar die speelde óók nog bijna elke avond een potje Battle Royale met onze oudste. Die vervolgens natuurlijk stuiterend van de adrenaline in bed naar zijn plafond lag te staren, terwijl zijn vader nog even een laatste ronde deed.”

Sinds kort maken ze meer tijd voor elkaar. “De controllers en telefoons gaan rond etenstijd achter slot en grendel en komen er niet meer achter vandaan tot de volgende ochtend. En we missen ze niet, geen van ons. We maken wel uitzonderingen. Als de kinderen eens een lange dag hebben gehad op school of de regen met bakken uit de hemel komt, bijvoorbeeld. Natuurlijk vind ik het dan goed dat ze even in Snapchat en Fortnite duiken. Op zulke momenten doe ik ook niks liever dan even bijlezen op Facebook en Insta, terwijl mijn man via digitale tv de nabeschouwingen kijkt van voetbal.”
 

'We moeten er niet zo'n punt van maken'

Orlando (30) snapt het niet zo, de problemen die mensen hebben met games en social media. “Of we nou samen netflixen of naast elkaar op onze eigen schermen bezig zijn, zolang we nog investeren in avonden uit samen en gezamenlijk voor onze tweeling van vier zorgen, voelt geen van ons zich verwaarloosd – we spreken elkaar hooguit een beetje weinig”, zegt hij. We moeten er niet zo’n punt van maken, vindt Orlando. “Het is geen 1950 meer. Vroeger lazen mannen ’s avonds de krant terwijl hun vrouwen de was en de rest van het huishouden deden, en spraken stellen elkaar ook niet.”
 

Werelden redden

Cornelie (32) woont sinds een jaar samen met haar vriend Casper (40) en noemt zich bij tijd en wijle ‘analoog single’.

Cornelie vindt dat games en social media wel degelijk voor problemen kunnen zorgen. “Casper ziet zijn zonen van zeven en negen uit een eerdere relatie om het weekend. Dan spelen ze Clash of Clans op de iPad, maar als ze daarna weer naar hun moeder gaan, kunnen ze de game niet voortzetten en vergaan er blijkbaar levens en werelden.

Dus zit Casper hele avonden op de twee tablets van zijn kinderen, hun werelden te redden. Mijn eigen jongens zijn pas drie en vijf, maar als dit hun voorbeeld is, kan ik ze straks aanmelden bij de gameverslavingskliniek. Niet dat ik echt bang ben dat het zover komt. Tegen de tijd dat ik het echt niet meer trek, vrees ik dat die tablets opeens op mysterieuze wijze verdwijnen.”
 

'Die games schijnen goed te zijn voor je ruimtelijk inzicht'

Ondertussen heeft Sandra overigens haar mening over hoe schadelijk de gewelddadige games van hun vader voor de kinderen zijn bijgesteld. “Ik heb weleens gelezen dat die schietgames weliswaar bloederig zijn, maar ook goed voor de snelheid van het denken. En voor de natuurlijke reflexen, je reactievermogen, probleemoplossend vermogen, ruimtelijk inzicht, geheugen én het vermogen om te multitasken. Nou, als het aankomt op het laatste mogen die mannen dus nog wel even door met gamen. Voor je het weet zijn de kinderen toch al te oud voor een speelhoek.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

tante ongewenst kus
Beeld: Pixabay

O gruwel. We herinneren ons allemaal die tante met haren op de kin die ons bedolf onder kleffe zoenen. En nu zijn we groot en hebben we zelf een kind dat als een boomstronk blijft staan als er verplicht geknuffeld moet worden.

“Krijg ik een kusje? Kom één kusje maar! Anders kom ik volgende week niet oppassen hoor!” Mijn van oorsprong Iraanse oppas houdt mijn dochter stevig vast en knuffelt haar uitbundig. Ze tuit haar lippen in afwachting van de kus van mijn vierjarige, die geen enkele aanstalten maakt aan haar verzoek te voldoen. Luchtig zeg ik dat mijn dochter niet royaal is met kusjes uitdelen aan andere mensen dan haar ouders. Mijn oppas knipoogt, doet het af als een grapje en laat mijn dochter los.

 

Andere verwachtingen

Het voorval blijft nog een tijd in mijn hoofd zitten. Mijn dochter weigert vaker iemand te knuffelen bij wijze van welkom of afscheid. Ze is het kat-uit-de-boomkijk-type en knuffelt alleen met mensen die ze lang kent en dan nog bepaalt ze zelf wanneer en hoe. Dit zorgt niet alleen bij de oppas voor teleurstelling, ook oma’s en opa’s hebben vaak andere verwachtingen. “Ik krijg toch wel een kus?!” riep haar opa laatst bij het afscheid. Mijn dochter duwde hem weg en voor ze haar favoriete maar voor mij o zo pijnlijke uitspraak kan doen (“Iiiiieeeeuuuuw, jij stinkt!”) tilde ik haar op om bij het raam opa en oma extreem enthousiast uit te zwaaien.

 

Opstandige knuffelweigerende gedrag

Ik kan me zelf nog goed herinneren hoe vies ik vroeger de natte zoenen van mijn oma vond. Pal op mijn mond. “Ogen dicht en ondergaan,” zei mijn moeder, “voor de lieve vrede.” Ik heb hetzelfde gedaan bij mijn zevenjarige zoon. Hij heeft zich daar nooit tegen verzet en knuffelt iedereen die komt en gaat. Het opstandige knuffelweigerende gedrag van zijn zusje geeft mij vaak een opgelaten gevoel omdat de teleurstelling van opa en oma af druipt.

 

Geef je kind de ruimte

Orthopedagoog Mariëlle Beckers van Buro Bloei weet wel hoe ze daarmee om zou gaan: “Wil je als ouder niet elke keer voor schut staan omdat je kind weigert die vurig gewenste knuffel aan oma te geven, zeg dan simpelweg dat je kind van jou niet hoeft te knuffelen als ze niet wil. Zo haal je de kou uit de lucht en geef je je kind de ruimte.”
 

Lees ook
Deze 'meme' gaat flink viral: 'Dwing mij niet om een kus te geven' >

 

Lette goed op lichaamstaal

Imke van Kuilenburg-Buining (32), moeder van Elin (4) en Mattan (10 maanden), deed dit al voor haar dochter aan kon geven of ze wel of niet geknuffeld wilde worden. “Toen Elin was geboren besloot ik al snel dat niemand haar tegen haar zin mag kussen of knuffelen. Ik lette goed op haar lichaamstaal. Dat doe ik nu ook bij Mattan, ik geef hem niet zomaar aan iemand. Wil oma of opa hem vasthouden, dan steken ze hun handen uit. Als Mattan hetzelfde doet, geven we hem, anders niet.”

 

Jammer dan, opa en oma

Imke heeft geen boodschap aan gekwetste familieleden. “Kinderen moeten zich veilig voelen voor een knuffel; is dat niet zo, dan is het jammer. Daar moeten opa en oma maar tegen kunnen.” Als een familielid de ‘krijg ik geen knuffel’-opmerking maakt, springt Imke direct in. “Ik vraag Elin of ze een knuffel wil geven. Is haar antwoord nee, dan stel ik voor samen te zwaaien of een vliegkusje te geven. Ik vind het belangrijk dat Elin afscheid neemt, maar ze mag zelf kiezen hoe. De grenzen die ze zelf aangeeft zijn belangrijk. Het is haar lijf, dat hebben anderen te respecteren.” 

 

Afgesproken omgangsvorm

Voor volwassenen is het heel normaal om na een verjaardag, feestje of bezoek iedereen gedag te zoenen. Ook al heb je niet altijd zin om een gezelschap van meer dan tien mensen te kussen, je zwager met prikbaard te omhelzen, het is nou eenmaal een afgesproken omgangsvorm. Voor kinderen die nog niet zo op de hoogte zijn van ‘hoe het hoort’, is het afscheid een onnatuurlijk knuffelmoment, meent de orthopedagoog. “Kinderen vinden knuffelen op hele andere momenten fijn, als ze gevallen zijn en getroost willen worden bijvoorbeeld. Wij vinden het logisch om te kussen bij het afscheid, kinderen zegt dat niks.”

 

Omdat het zo hoort

Je hoeft niet bang te zijn dat je kind geen goede omgangsvormen leert als ze oma niet verplicht te hoeven omhelzen, vindt Beckers. “Natuurlijk is het netjes om je even voor te stellen als je ergens binnenkomt. Maar willen je kinderen dat echt niet, dan doe jij het als ouder voor ze. Ze nemen dat op den duur echt wel van je over. Leg je het kinderen op, dan gaan ze alleen maar knuffelen omdat het zo hoort. Je geeft ze dan eigenlijk de boodschap dat het er niet toe doet wat zij voelen in hun lijf.” Er is volgens Mariëlle Beckers nog een reden waarom het goed is als kinderen al jong leren om hun eigen grenzen aan te geven. “Zo kunnen ze later ook die van anderen beter aanvoelen en respecteren.” Imke is het hiermee eens. “Als Elin nu leert de grenzen van haar lichaam te respecteren, durft ze als ze zestien is ook nee te zeggen tegen een jongen die iets van haar wil waar ze niet van gediend is.” 

 

Dwingen tot fysieke interactie

Imke ziet om haar heen regelmatig moeders die hun kinderen wel dwingen tot fysieke interactie en kan dan niet altijd haar mond houden. “Op Facebook plaatste ik een keer een kritisch bericht over dit onderwerp. Dat bleek tegen het zere been van een goede vriendin. Voor haar is knuffelen een belangrijke omgangsvorm voor haar dochter. We kregen er bijna ruzie over.”

 

Sociaal wenselijk en beleefd

Ook Nienke Groen (42) vindt dat haar zonen Finn (11) en Tanner (7) hun oma moeten knuffelen omdat dit hoort. “Tanner is altijd fysiek geweest, Finn totaal niet. Als ik hem een knuffel geef, staat hij als een boomstronk te wachten tot het over is. ‘Doe effe mee!’ roep ik dan, maar hij is totaal niet aanrakerig. Zijn vader is Engels, ik denk dat hij daar zijn stijve genen vandaan heeft.” Nienke en de vader van haar zonen zijn uit elkaar. Ze denkt dat Finn niet het goede voorbeeld heeft gehad. “Wij knuffelden niet vaak samen.” Toch vindt Nienke dit wel sociaal wenselijk en beleefd. “Ik voel me bezwaard als mijn zonen hun oma niet met een knuffel bedanken voor een verjaardagscadeau. Ik forceer dat, zodat hij leert dat het erbij hoort.” Nu Finn elf is en nog steeds niet uit zichzelf knuffelt, vraagt ze zich weleens af of haar aanpak de juiste is. “Veel effect heeft het niet. Ik merk bovendien dat er in Engeland, waar knuffelen niet zo’n ding is, een last van me afvalt. Voor mij is het blijkbaar toch ook een stressvolle omgangsvorm.”

 

Verzinnen van creatieve afscheidsvormen

Veel grootouders halen waardering uit de knuffel van een kleinkind. Weigert je kind dit, vertel opa en oma dan dat je kind ze hartstikke lief vindt, maar gewoon geen knuffelaar is, adviseert Mariëlle Beckers. “Zeg hoe blij ze thuiskomen als ze met hen naar de dierentuin zijn geweest, Het kan geen kwaad om nog een keer te zeggen dat sommige kinderen die waardering niet fysiek tonen.” Het verzinnen van creatieve afscheidsvormen kan ook helpen tegen scheve gezichten.

 

High five of boks

Zo geven de drie dochters van Renske Verheij (39) een handje, high five of boks als ze iemand niet willen knuffelen of kussen. “Ik vind het belangrijk dat mijn dochters contact maken als ze ergens binnenkomen of vertrekken. Hoe ze dat doen mogen ze zelf weten, als ze iemand maar niet negeren.” De ‘heb je nog een kus voor me’-vraag krijgt ze soms van haar schoonmoeder of schoonzus. “Van mij hoeven ze die niet te geven, ze mogen ook zwaaien bij het afscheid. Ik negeer die opmerkingen juist zo veel mogelijk om er niet de aandacht op te vestigen.”

 

'Doe jij het maar'

Ellen (38) probeerde lange tijd haar zesjarige dochter Sofie te pushen om familieleden te knuffelen. “Dan had ze bij opa en oma gelogeerd, heel veel leuke dingen met ze gedaan en cadeautjes gekregen, maar bij het afscheid wilde ze hen per se niet gedag knuffelen. Als ik daar wat van zei, ging ze soms hysterisch overdreven ‘doei!’ schreeuwen, wat het alleen maar erger maakte en benadrukte. Ook als ik vroeg of ze zich ergens wilde voorstellen, weigerde ze structureel. ‘Doe jij het maar’, was meestal haar antwoord. Ellen vond het lastig om het los te laten, maar ontdekte dat niks zeggen wel het gewenste gedrag opleverde. “Mijn vader vierde een paar weken geleden zijn verjaardag en ik besloot mijn mond te houden over knuffelen. Toen we binnenkwamen vloog ze opa direct om de nek.” Ook Imke’s dochter Elin, die lang afwerend was naar haar opa, knuffelt hem sinds kort uitbundig. “Het mooie is: nu is het echt, het komt uit haar zelf, ze doet het niet omdat het van haar wordt verwacht. Dat is veel meer waard.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >