Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: 'Ik wil niet scheiden.'

Vandaag zie ik hem weer. De man die ik zo vertrouwde dat hij nu een volkomen onbekende voor me is geworden. Met het oordeel van mijn vriendin (‘Ja in die broek heb je een goeie kont’) staat vast wat ik aantrek. Hoe onbelangrijk het normaal gesproken ook is, zo belangrijk lijkt het nu. Misschien verandert hij, als billenman, van gedachten als hij ziet hoe goed deze broek me staat.

Slechts een paar dagen geleden sprak ik hem telefonisch voor het eerst. Huilend hing ik op, misselijk van het voorstel om naar een mediator te gaan, of ‘de scheidingsmakelaar’, zoals hij officieel heet. Alles in mij schreeuwde ‘Ik wil niet scheiden!’. Wetende dat het met elkaar in gesprek blijven het belangrijkste was, ging ik akkoord en werd de afspraak gemaakt. Waar ik dacht nog weken te kunnen nadenken over wat ik wilde zeggen, had ik maar 24 uur om me voor te bereiden. De afspraak was morgen al.

 

Ik weeg alles af

Samen met vrienden, die zo ongeveer mijn huishouden runden en mijn kinderen verzorgden omdat ik diep onder de dekens lag te huilen, bespraken we wat tactieken. Waarmee zouden we hem kunnen laten inzien dat uit elkaar geen optie was? Waarmee zouden we hem kunnen doen beseffen dat hem een hele rits verantwoordelijkheden te wachten stonden? Maar vooral: waarmee zou ik kunnen en willen leven?

Ik weeg alles af. Met twee kleine kinderen die nog zo hulpbehoevend zijn, is 24/7 zorgen voor dit mooie stel in mijn eentje geen optie, hoe graag ik dat ook zou doen. Co-ouderschap is af te raden omdat Dries nog zo jong is en dus volop in de hechtingsfase zit. Ik besef dat ik nu geen goede keuze kan maken en de tactiek die ik ga toepassen ‘mezelf zijn’ is.

 

Een lichtpuntje

Als ik de volgende ochtend te vroeg arriveer en wacht op mijn aanstaande ex realiseer ik me dat dit gaat over mijn leven. Het is zo surrealistisch dat ik zelfs mijn telefoon check om te kijken of hij deze afspraak écht aan me heeft doorgegeven. Als hij arriveert recht ik mijn rug, schud hem de hand en ga ik hem voor de gespreksruimte in. Daar zit ik dan aan tafel met de man van wie ik zoveel hou, te praten over de omgangsregeling met onze kinderen. En dan bedenk ik me dat er maar één lichtpuntje was vandaag:

Hij keek wel naar mijn kont.

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Romee (34) bleef alleen achter toen haar vriend in Sri Lanka op zoek ging naar zijn roots. Nu hebben ze een zoontje van twee.

“‘Niet te geloven, Romee,’ zegt mijn vriend weleens als hij met onze zoon speelt, ‘het had maar even anders hoeven lopen en hij was er gewoon niet geweest.’ Arush en ik waren al sinds ons vijftiende bij elkaar toen ik vijf jaar geleden over kinderen begon. We waren 29, afgestudeerd en woonden samen. Hoog tijd voor een baby, vond ik. Hoog tijd voor een gesprek, vond mijn vriend.
 

'Hij wilde er niks van weten'

Hij was nog helemaal niet toe aan een gezin. Eerst moest hij in het reine komen met zijn eigen adoptie. Hij komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en wilde meer weten over zijn afkomst en babytijd. Ik probeerde hem te steunen, maar hij raakte volledig verstrikt in zichzelf. Het was hartverscheurend. Voor het eerst in ons leven kreeg ik geen grip op hem.

We modderden een beetje voort, tot hij op een dag thuiskwam met de mededeling dat hij naar Sri Lanka ging om zijn familie te zoeken en zijn land en cultuur te leren kennen. Hij had geen idee of hij ooit weer terug zou komen; ik moest mijn gezin maar met een ander starten. Ik wilde met hem mee, die baby kon wel even wachten, maar hij wilde er niks van weten.
 

Geen groter geschenk

Achteraf had hij ons geen groter geschenk kunnen geven. Hij liet me gebroken achter, maar eenmaal alleen ontdekte ik dat ik prima voor mezelf kon zorgen. Ik had alle tijd voor vriendinnen, kreeg promotie op mijn werk en deed waar ik zin in had. Alsof ik mijn jeugd inhaalde. Mijn kinderwens verschoof naar de achtergrond. Ik veranderde mijn huis, probeerde tijdens een feest een pilletje en had voor het eerst in mijn leven sex met een ander. Ik voelde me licht en vrij, al miste ik hem verschrikkelijk.
 

'Ik mis je'

Na een paar maanden vond Arush zijn moeder. ‘We hebben precies dezelfde handen’, mailde hij. ‘En het eerste wat ze me vroeg is of ik kinderen heb. Ik mis je.’ Toen hij negen maanden later weer in Nederland was, maakten we af en toe een afspraak. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij elkaar. We moesten ons blijkbaar los van elkaar ontwikkelen om elkaar weer te vinden.

Op een zondagochtend zei Arush: ‘Ik wil het ook schat, een gezin samen.’ Drie maanden later was ik zwanger. ‘Nu begrijp ik pas hoeveel mijn moeder van me moet hebben gehouden om me af te staan’, zei hij toen hij onze zoon in zijn armen hield. ‘Ik ben je zo dankbaar dat jij me een familie geeft.’ Toen wist ik zeker dat het goed zat tussen ons: dit heeft zo moeten gebeuren.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner-hou-jij-net-zoveel-van-mij-als-van-ons-kind

Sarah Ory en haar man hadden nog maar kort een relatie toen zij hun eerste kind kregen. Toen ging alles in sneltreinvaart. 'We gingen trouwen, verhuizen, kregen een tweede, moesten de balans tussen werk, kinderen, schema's en rekeningen vinden en zetten elkaar niet meer op de eerste plek', schrijft ze op Scary Mommy.

Dat ze geen tijd meer voor elkaar maakten, hakte er bij Sarah behoorlijk in. 

 

'Samen voor de kinderen'

'We stonden op het punt om in elkaar te storten', schrijft ze. 'En het was pijnlijk om toe te geven, maar we waren alleen nog bij elkaar voor de kinderen.' Sarah vroeg zich af of ze echt minder van haar man hield dan van haar kinderen. Want als dat zo was, hoe moesten ze dan verder leven? 'Maar op een dag realiseerde ik me dat ik evenveel van hem hield als de kinderen, en heb ik dat ook gezegd.' Zijn reactie? 'Bedankt, maar ik ben niet zo belangrijk als de kinderen'.' Sarah hoopte dat haar man ook zou zeggen dat-ie net zoveel van haar hield, maar dat antwoord kwam niet.

 

Lees ook
Onderzoek: zo vaak sex is genoeg voor een goede relatie >

 

'Meer dan wie dan ook'

Tot ze er zelf om vroeg. 'Hij wachtte zo lang met antwoorden dat ik mijn adem inhield. Ik bereidde me al voor op een verhaal over 'de balans tussen werk en privé' en hoelang we hier al mee worstelden, maar er kwam iets anders uit z'n mond: 'Ik hou net zoveel van jou als van de kinderen. Meer dan wie of wat dan ook'. En dit opende alle deuren.'

 

'Verdient geen lintje'

Sarah geeft toe: het gesprek verdiende geen lintje, maar ze hebben er uiteindelijk wel veel aan gehad. 'Als je jezelf minder belangrijk voelt, verstoort dat de balans in je leven. We wezen elkaar onbewust af. Uitspreken dat we zoveel van elkaar houden, was een belangrijke stap. Nu weten we immers dat we onvoorwaardelijk om elkaar geven.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >