Beeld: Marc Deurloo
Beeld: Marc Deurloo

Ankes dochter Hannah is wat je noemt een nogal eigenwijs kind. En Anke? Die vindt dat fantastisch.

Dit is een ode. Een ode aan mijn dochter. Mijn lieve, stoere, gekke Hannah die gisteren zes jaar geworden is. Mijn kind dat altijd precies weet wat ze wil. Prinses worden, cherrytomaatjes eten, buitenspelen met een tas vol spullen voor je-weet-maar-nooit, zo lang mogelijk met mama knuffelen, nog meer cherrytomaatjes eten en spelen met vriendinnen.

Rekensommen onder de dekens en je "stomme rotmama"

Hannah die zich nooit afvraagt of haar mening er wel toe doet en of ze anderen niet tot last is. Hannah die bloemen in haar haren doet, in de spiegel kijkt en verliefd verzucht dat ze prachtig is. Hannah die in de ochtend naast me in bed kruipt, haar koude handjes onder mijn oksels propt en vraagt “Wil je rekensommetjes geven? Dan ga ik ze oplossen”.

Hannah die ontbijt op bed voor me maakt van alleen maar dingen die ze zelf lekker vindt. Die woest gaat zitten mokken als ik zeg dat een half uur K3-filmpjes wel genoeg is. Die “Stomme rotmama!” roept als ze voor de tweede keer haar zin niet krijgt. En “Echt niet!” als ze zeker weet dat ze gelijk heeft en niet ik. Is dat brutaal? Ja, best. Is dat erg? Nee, vind ik niet.

Want dit is een ode aan een kind dat helemaal, schaamteloos zichzelf is. Met haar lief en haar leuk en haar boos en haar blij.

Liever superman dan een prinses

Maar dit is ook een ode aan ALLE meisjes zoals Hannah. Meisjes die zich niks aantrekken van wat moet of hoort. Zoals haar nichtje, die op voetbal zit en op een prinsessenpartijtje in tranen uitbarstte toen bleek dat er alleen maar jurken waren (waarna ze gered werd door de moeder van de jarige die een supermanpak achter de hand had).

Maar ook aan mijn vriendinnetje op de middelbare school dat toch econometrie ging studeren ook al zeiden de leraren steeds dat dat meer iets voor jongens was. En aan de co-assistente die tijdens mijn bevalling van Hannah, toen er enorme paniek was omdat haar hartje niet meer leek te kloppen, tegen alle artsen in ging en zich hardop afvroeg of de meetband wel goed zat (ze had gelijk en Hannahs hartje klopte gelukkig prima).

Het meisje haar haren groen verft, dat in maat 50 in bikini op het strand ligt, haar hoofddoek afdoet, of juist om. Dat in haar eentje een kind opvoedt of met zijn vieren of helemaal geen kinderen wil. Dat als ze moeder wordt gewoon 60 uur blijft werken. Of ervoor kiest helemaal thuis te blijven. Het meisje dat keuzes maakt die zij zelf wil maken. Los van wat moet of hoort. Omdat zij weet dat haar mening ertoe doet. Dat zij ertoe doet.

Van eigenwijze meisjes zijn er nooit genoeg

Dus dit is mijn ode. Aan eigenwijze meisjes. Meisjes van jong tot oud, die kansen grijpen, of juist voorbij laten gaan omdat dat beter voelt en die zich nooit excuseren voor wie ze zijn, wat ze doen of wat ze willen. Jullie zorgen voor vooruitgang. Jullie ontdekken dingen. En jezelf. En bovenal zorgen jullie ervoor dat overal ter wereld andere meisjes zijn die denken: Ja, ik doe ertoe. Mijn mening telt.

En daarom, eigenwijze meisjes, zijn er van jullie nooit genoeg. Ik wens dat alle meisjes van nul tot 122 jaar oneindig eigenwijs zijn. Ik beloof dat ik het zal blijven. En ik hoop mijn Hannah ook.

Anke Laterveer (36), is schrijver, web woman van Kek Mama en woont met haar zoon van 7 en een dochter van 6 in Haarlem. Elke week beschrijft ze hier iets uit haar eigen leven. 

#ZonZeeStress? Kek Mama lezen helpt. Neem nu een abonnement met superkorting: 3 nummers voor € 9,95 

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Romee (34) bleef alleen achter toen haar vriend in Sri Lanka op zoek ging naar zijn roots. Nu hebben ze een zoontje van twee.

“‘Niet te geloven, Romee,’ zegt mijn vriend weleens als hij met onze zoon speelt, ‘het had maar even anders hoeven lopen en hij was er gewoon niet geweest.’ Arush en ik waren al sinds ons vijftiende bij elkaar toen ik vijf jaar geleden over kinderen begon. We waren 29, afgestudeerd en woonden samen. Hoog tijd voor een baby, vond ik. Hoog tijd voor een gesprek, vond mijn vriend.
 

'Hij wilde er niks van weten'

Hij was nog helemaal niet toe aan een gezin. Eerst moest hij in het reine komen met zijn eigen adoptie. Hij komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en wilde meer weten over zijn afkomst en babytijd. Ik probeerde hem te steunen, maar hij raakte volledig verstrikt in zichzelf. Het was hartverscheurend. Voor het eerst in ons leven kreeg ik geen grip op hem.

We modderden een beetje voort, tot hij op een dag thuiskwam met de mededeling dat hij naar Sri Lanka ging om zijn familie te zoeken en zijn land en cultuur te leren kennen. Hij had geen idee of hij ooit weer terug zou komen; ik moest mijn gezin maar met een ander starten. Ik wilde met hem mee, die baby kon wel even wachten, maar hij wilde er niks van weten.
 

Geen groter geschenk

Achteraf had hij ons geen groter geschenk kunnen geven. Hij liet me gebroken achter, maar eenmaal alleen ontdekte ik dat ik prima voor mezelf kon zorgen. Ik had alle tijd voor vriendinnen, kreeg promotie op mijn werk en deed waar ik zin in had. Alsof ik mijn jeugd inhaalde. Mijn kinderwens verschoof naar de achtergrond. Ik veranderde mijn huis, probeerde tijdens een feest een pilletje en had voor het eerst in mijn leven sex met een ander. Ik voelde me licht en vrij, al miste ik hem verschrikkelijk.
 

'Ik mis je'

Na een paar maanden vond Arush zijn moeder. ‘We hebben precies dezelfde handen’, mailde hij. ‘En het eerste wat ze me vroeg is of ik kinderen heb. Ik mis je.’ Toen hij negen maanden later weer in Nederland was, maakten we af en toe een afspraak. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij elkaar. We moesten ons blijkbaar los van elkaar ontwikkelen om elkaar weer te vinden.

Op een zondagochtend zei Arush: ‘Ik wil het ook schat, een gezin samen.’ Drie maanden later was ik zwanger. ‘Nu begrijp ik pas hoeveel mijn moeder van me moet hebben gehouden om me af te staan’, zei hij toen hij onze zoon in zijn armen hield. ‘Ik ben je zo dankbaar dat jij me een familie geeft.’ Toen wist ik zeker dat het goed zat tussen ons: dit heeft zo moeten gebeuren.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner-hou-jij-net-zoveel-van-mij-als-van-ons-kind

Sarah Ory en haar man hadden nog maar kort een relatie toen zij hun eerste kind kregen. Toen ging alles in sneltreinvaart. 'We gingen trouwen, verhuizen, kregen een tweede, moesten de balans tussen werk, kinderen, schema's en rekeningen vinden en zetten elkaar niet meer op de eerste plek', schrijft ze op Scary Mommy.

Dat ze geen tijd meer voor elkaar maakten, hakte er bij Sarah behoorlijk in. 

 

'Samen voor de kinderen'

'We stonden op het punt om in elkaar te storten', schrijft ze. 'En het was pijnlijk om toe te geven, maar we waren alleen nog bij elkaar voor de kinderen.' Sarah vroeg zich af of ze echt minder van haar man hield dan van haar kinderen. Want als dat zo was, hoe moesten ze dan verder leven? 'Maar op een dag realiseerde ik me dat ik evenveel van hem hield als de kinderen, en heb ik dat ook gezegd.' Zijn reactie? 'Bedankt, maar ik ben niet zo belangrijk als de kinderen'.' Sarah hoopte dat haar man ook zou zeggen dat-ie net zoveel van haar hield, maar dat antwoord kwam niet.

 

Lees ook
Onderzoek: zo vaak sex is genoeg voor een goede relatie >

 

'Meer dan wie dan ook'

Tot ze er zelf om vroeg. 'Hij wachtte zo lang met antwoorden dat ik mijn adem inhield. Ik bereidde me al voor op een verhaal over 'de balans tussen werk en privé' en hoelang we hier al mee worstelden, maar er kwam iets anders uit z'n mond: 'Ik hou net zoveel van jou als van de kinderen. Meer dan wie of wat dan ook'. En dit opende alle deuren.'

 

'Verdient geen lintje'

Sarah geeft toe: het gesprek verdiende geen lintje, maar ze hebben er uiteindelijk wel veel aan gehad. 'Als je jezelf minder belangrijk voelt, verstoort dat de balans in je leven. We wezen elkaar onbewust af. Uitspreken dat we zoveel van elkaar houden, was een belangrijke stap. Nu weten we immers dat we onvoorwaardelijk om elkaar geven.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >