Beeld: Getty
Beeld: Getty

Schrijvers Susan Smit en Marion Pauw weten dat niets je zo overhoop kan gooien - op de meest fantastische en verschrikkelijke manier - als onbeantwoorde verliefdheid, relatiegedoe, bedrogen en verlaten worden.

Ze schreven er een boek over: Hotel Hartzeer. Daarin delen Susan en Marion hun eigen ervaringen, praten ze met experts en geven ze praktisch advies om anderen met liefdesverdriet door de dagen heen te loodsen. Hieronder lees je een passage uit het boek, over het gemis van kinderen als je gescheiden bent.

 

De loodzware lichtheid van lege kinderzitjes

"Zo, zeg. Deze leeuwinnenpijn trof mij (S) harder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Het gemis van je kinderen kun je fysiek in elke vezel voelen – als je een pas gescheiden moeder bent en dit leest, weet je misschien waar we het over hebben. Slapen met hun shirts om hun geur op te snuiven, alleen maar een schoentje hoeven zien om in tranen uit te barsten, de loodzware lichtheid van lege kinderzitjes op je fiets voelen."

 

Compleet overstuur

"Het kan wel tot drie jaar duren voor je aan de regelmatige afwezigheid van je kinderen gewend raakt en sommige ouders zeggen zelfs dat het nooit echt went. Na anderhalf jaar co-ouderen kan het bij mij (S) nog steeds in een seconde van heel oké naar dieptreurig gaan. Ik kan me herinneren dat ik een jaar na de breuk volkomen gelukkig naar mijn vriend (nieuwe liefde, yes, komen we later op) fietste en bij het stoplicht naast een vrouw met een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd als het mijne in haar kinderzitje stond, die ‘mamaaaa’ jammerde. Er gebeurde helemaal niets bijzonders maar mijn moederhart was compleet overstuur. Ik dacht ineens: wat doe ik hier?! Ik fiets de verkeerde kant op. Ik moet bij mijn kinderen zijn!"

 

Flink zijn

"Volgens mij is zo’n heftige reactie bij vrouwen, behalve gewoon liefde, ook een kwestie van biologie. Zoals ons lichaam instinctief reageert bij het horen van babygehuil, door zich klaar te maken voor een borstvoeding, zo reageert ons lichaam op de abnormale situatie om niet bij je eigen kind te kunnen en mogen. Het lichaam moet leren, ver voordat je kroost volwassen wordt en op een natuurlijke manier van je wegdrijft, dat er geen reden voor paniek is als je niet voor je kind kan zorgen. Je hoofd kan het allang weten, en je kunt het allemaal prachtig hebben gerationaliseerd, zelfs genieten van de tijd waarin je je handen vrij hebt, maar je lichaam is nog niet zover. Deze diepe pijn wordt niet altijd begrepen door anderen. Je moet flink zijn. Het is toch alweer jaren geleden? De kinderen gaan toch lekker? Hij is toch een goede vader? Nou dan."

 

Stiekem foto's maken

"Ik (S) heb een vriendin die als ze wegrijdt bij haar ex soms een foto maakt van haar kinderen via haar achteruitkijkspiegel. Ze heeft er tientallen en toen ik ze bekeek maakten ze diepe indruk op mij. Meestal zwaaien haar kinderen, soms rennen ze uitgelaten achter de auto aan en andere keren staan ze er beteuterd bij. Je ziet wat zij ziet als ze wegrijdt en voelt de brok die ze elke keer, ook al is ze al drie jaar gescheiden, moet wegslikken. ‘Het went nooit,’ zei ze terwijl we door de foto’s gingen, ‘niet echt.’ Dat vind ik aan de ene kant troostrijk (ik ben niet abnormaal, ik ben niet de enige) en aan de andere kant hopeloos (het wordt beter, maar nooit altijd helemaal oké)."

 

'Het leven is ook genieten'

"Het kan ook een zegen zijn om na een tijd van gewenning tijd zonder kinderen door te brengen. Na een tijdje had ik (S) twee levens: een met broodtrommels, natte zoenen en een huis vol schoolvriendjes en een met eindeloos ongestoord schrijven, afspraken met vrienden en tijd met mijn nieuwe geliefde. En een hele voorraad aan wat het nieuwe goud is als je kinderen hebt: stilte. Nu, bijna anderhalf jaar nadat ik begon met co-ouderen, ben ik in staat ervan te genieten en voelt het niet meer zo schizofreen als in het begin, maar stiekem ben ik altijd aan het aftellen."

 

Tijd voor jezelf

"Er zijn natuurlijk ook mensen zoals ik (M) die de regelmatige afwezigheid van kinderen vanaf het begin al een prettige bijkomstigheid vinden. Inmiddels zijn mijn kinderen het huis uit, maar om eerlijk te zijn vond ik het na mijn scheiding dertien jaar geleden heerlijk om een paar dagen voor mijzelf te hebben. Tot drie uur ’s nachts doorschrijven omdat ik nou eenmaal inspiratie had? Check. Uitslapen tot elf uur ’s ochtends? Heerlijk. Uit eten met vriendinnen zonder oppas te hoeven regelen? Een uitkomst. In de dagen zonder kinderen laadde ik me helemaal op om weer als een herboren moeder klaar te staan in de dagen dat ze er waren. Ik durf zelfs te zeggen dat een van de voordelen van gescheiden zijn is dat je twee levens kunt leiden: een als gemotiveerde, opgeladen, bijgeslapen moeder en een als vrije, onafhankelijke vrouw."

 

'Doe wat je leuk vindt'

Het zou heel jammer zijn als je je tijd laat vergallen door schuldgevoelens omdat je het best prettig vindt zonder kinderen. Of als je gedurende je tijd zonder kinderen alleen maar kunt denken: waren ze maar hier. In dat geval is er niks mis mee om een beetje cognitieve gedragstherapie op jezelf los te laten. Plan van tevoren al die activiteiten in waar je zo naar verlangt als je tot over je oren in het kindergebeuren zit. Al is het maar uitslapen. Of harde muziek draaien. Spontaan ’s avonds de deur uitgaan omdat een vriendin belt. Kijk niet de hele tijd naar hun foto’s, ruik niet de hele tijd aan hun kleertjes in de wasmand en doe de deuren van hun kamers dicht zodat je niet naar hun lege bedjes hoeft te kijken. Focus op de voordelen. Want die zijn er. Heus."

 

Hotel Hartzeer, Susan Smit & Marion Pauw, Lebowski, € 19,99

Meer over dit onderwerp? Op hotelhartzeer.nl/behandelkamer kun je jouw eigen ervaringen met liefdesverdriet (anoniem) delen en vragen stellen aan Susan en Marion.

scheiden of blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Aya (36) is tien jaar na de ongeplande zwangerschap van haar zoon (9), nog steeds samen met zijn vader Björn (41) - al voelt ze zich single. "Een relatie, ik vind het een zwaar overschat fenomeen. Natuurlijk bestaan ze, stellen die jarenlang dolgelukkig zijn samen, zich zielsverwant voelen en geen leven kunnen bedenken zonder elkaar. Mijn ouders zijn zo'n stel, Björn en ik niet.

Het was een simpele verkering. We waren halverwege de twintig, konden leuk stappen samen, en hadden lol zolang we zware onderwerpen uit de weg gingen. Eigenlijk meer een vriendschap, maar dan met fysieke aantrekkingskracht. Het was nooit de bedoeling dat ik zwanger zou raken. Dat de pil niet zou werken, bij de antibioticakuur die ik slikte, hadden mijn huisarts en apotheker me niet verteld. Dus was ik al bijna tien weken onderweg, toen ik bedacht dat mijn menstruatie wel erg lang op zich liet wachten.

 

Droombeeld

Ik was zesentwintig. Wist dat ik ooit dolgraag kinderen wilde en bij voorkeur met de liefde van mijn leven. Maar wat was dat eigenlijk, de liefde van je leven? Vriendinnen om me heen klooiden ook maar wat aan. Kregen eveneens kinderen met mannen van wie ze zich soms afvroegen of dit het nou was, een liefdevolle relatie. Wijn drinkend en lachend om de slapstick die ons leven heette, besloten we dat we waren opgegroeid in een farce, met een droombeeld van liefde dat helemaal niet bestaat.

Björn nam verantwoordelijkheid als vader. Betaalde de hele babyuitzet, en toen ik - een maand nadat we waren gaan samenwonen - zes weken te vroeg beviel van onze zoon, was hij niet weg te slaan uit het ziekenhuis. Nog steeds staat hij altijd klaar voor zijn zoon. Is drie keer per week met hem op het voetbalveld te vinden, neemt hem op zondag mee naar het zwembad, de dierentuin of een wedstrijd van hun favoriete voetbalclub, en stoeit met hem voordat ik hem in bed leg. Een droomvader. Maar Björn en ik, wij hebben niks. Niets meer dan vriendschap en een geoliede gezins-BV, tenminste.

 

Onbereikbare liefde

Ik had er geen last van - want wat wil je meer dan een lekker lopende thuissituatie en een beetje gezelligheid? Tot ik twee jaar geleden halsoverkop verliefd werd op een getrouwde man. Met hem kon ik praten op een niveau dat ik met Björn nooit bereikt had. Het leek alsof hij een mannelijke kopie van me was; in alles voelde ik me zo enorm begrepen. Opeens snapte ik waar iedereen altijd over praatte. Wat mijn ouders al die jaren bij elkaar hield. Dít was dus liefde. Maar hij was onbereikbaar.

Na twee maanden zette ik een punt achter mijn verhouding. Ik besloot Björn niets te vertellen, want het veranderde niets aan onze situatie. We zouden samen blijven, en doorgaan in een relatie die hij als ultiem beschouwt, maar voor mij een vriendschap is met af en toe een keertje seks.

 

Dan maar met vriendinnen

Gesprekken op gevoelsniveau, theaterbezoeken, huilen om wat me echt beweegt; ik deel het met vriendinnen. Zoals zoveel mensen met relaties dat doen, denk ik. Björn verlaten omdat ik weet dat er meer bestaat dan dit, heeft geen zin zolang ik dat 'meer' niet heb gevonden bij een ander. Je stopt ook niet met het eten van boterhammen, omdat je weet dat er ook kaviaar bestaat. Zolang de kaviaar geen optie is, verhonger ik liever niet. Bovendien is het feit dat mijn zoon opgroeit in een verder harmonieuze gezinssituatie, me meer waard dan mijn liefdesleven - zeker omdat het maar de vraag is of ik die liefde ooit nog zal vinden.

 

Lees ook:
‘Mijn familie ziet me aankomen: scheiden is een schande’

 

‘Typisch vrouwen’

Voor Björn is mijn onvrede gewoon 'typisch vrouwelijk' - zoals hij elk gesprek afdoet dat ik hierover probeer aan te gaan. Er zit gewoon echt niet meer in dan dit, maar híj is in elk geval gelukkig.

Björn is een gezellige vriend en een fantastische vader. Ik leid dus eigenlijk een celibatair single leven met een huisgenoot die ook nog eens de helft van de zorg voor mijn zoon uit handen neemt, en al mijn kosten met me deelt. Misschien niet helemaal eerlijk, omdat ik waarschijnlijk weg ben zodra ik die liefde wél nog een keer tegenkom. Of mijn minnaar van twee jaar geleden alsnog besluit te scheiden. Tot die tijd tel ik mijn zegeningen: het gros van de vrouwen om me heen leeft met een man met wie ze niet echt gelukkig zijn én die niet meedraait in het gezin. Mocht Björn zijn zorgtaken van de ene op de andere dag ook neerleggen, dan ben ik natuurlijk zo vertrokken."

 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

verschillend maar gelukkig Anouk Jan-Pieter
Beeld: Unsplash

Het klopt van geen kant en toch werkt het: mensen die niets gemeen hebben, maar al jaren een prima relatie hebben. “Als we er echt niet uitkomen, ga ik hem zoenen.”

Anouk (44) is al vijftien jaar samen met Jan-Pieter (45), terwijl ze uit twee totaal verschillende milieus komen.

Anouk: “Ik ben de trotse dochter van een bijstandsmoeder. Mijn jeugd kenmerkt zich door soberheid en duurzaamheid. Mijn zus en ik kregen twee keer per jaar nieuwe schoenen van de Bata of Bristol en daar moesten we het mee doen. Dan leer je vanzelf dat je zuinig moet zijn op je spullen. Ook geld voor uitstapjes, vakanties of tussendoorcadeaus was er niet, maar dat heb ik ook niet echt gemist. Ik kijk terug op een fijne kindertijd, heb dankzij bijbaantjes kunnen studeren en nooit één cent rood gestaan.”
 

Weelde

Hoe anders is dat bij Jan-Pieter. Hij komt uit een ondernemersgezin. Op zijn achttiende kreeg hij zijn eerste auto van zijn ouders: een nieuwe Ford Escort. Hij hopte van de ene in de andere studie en bouwde een studieschuld op van veertigduizend gulden. “Daar heeft JP geen nacht wakker om gelegen. Dat lost zich vanzelf wel op, dacht hij.

Met hetzelfde gemak wil hij onze kinderen Léon (13) en dochter Tess (11) opvoeden. We werken allebei, JP koopt alles wat los en vast zit en wil de kinderen laten delen in de weelde. Ze hoeven maar te kikken of ze hebben Air Max Nikes en de allernieuwste iPhone. Ze hebben meer Lego dan Bart Smit, plus een Playstation, Wii en Xbox. Compleet van de gekke, maar ik kan JP niet afremmen. Het is drie tegen één. ‘Mama moet niet zo flauw doen’, en: ‘In de klas heeft níemand een afgedankte telefoon’, hoor ik dan.
 

Lees ook
Handige tips als jij en je partner verschillend denken over de opvoeding >

 

De weg van de minste weerstand

Volgens mij is het een uitspraak van Dr. Phil: ‘Do you want to be happy or do you want to be right?’ In mijn geval: het liefst allebei, maar dat gaat in mijn relatie niet samen. Daarom kies ik vaak de weg van de minste weerstand en hou mijn mond, ook al weet ik zeker dat ik gelijk heb. Door Léon en Tess ook af en toe mee te nemen naar de kringloopwinkel en te vertellen over het nut van sparen, hoop ik ze toch nog een beetje de waarde van geld mee te geven.”

 

Dit verhaal is onderdeel van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >