Tevergeefs probeerde blogger Katie Bingham-Smith haar relatie te lijmen in de hoop dat hun kinderen nooit een scheiding zouden meemaken. Nu ze gescheiden en een paar jaar verder is, weet ze dat dit niet de manier was.
‘Je moet nooit bij elkaar blijven voor de kinderen’, schrijft ze.
Hoe jong je kinderen ook zijn, volgens Katie hebben ze meteen door dat het niet goed gaat. ‘Ze vroegen me of ik nog wel van papa hield, of we konden stoppen met ruzie maken en of we elkaar alsjeblieft een kus wilden geven. Ze waren op zoek naar de bevestiging dat hun ouders gelukkig waren, maar in plaats daarvan lag ik elke avond met een schuldgevoel in bed.’ Op een gegeven moment werd de situatie zo ingewikkeld, dat een scheiding de enige optie was.
Lees ook
Deze video over gescheiden moeders maakt je ongetwijfeld aan het lachen >
Katie: ‘Kinderen verdienen het om te zien dat ouders liefde krijgen – ook al is het niet van papa of mama. Ze verdienen het om in een huis (of twee) te leven waar geen angst is en ze verdienen het om de waarheid te weten. Ze verdienen het om te zien dat je mag weglopen van een relatie die niet langer werkt en dat opnieuw beginnen mogelijk is. Ze verdienen het om je sterke en zwakke punten te zien en om te weten dat alles goed komt.’
Volgens de blogger was de scheiding heftig voor haar kinderen, maar niet zo heftig als al die ruzies thuis. ‘En nu, twee jaar na de scheiding, zijn we blij. Duurde het even? Ja. En was het moeilijk om onze kinderen met de situatie te zien worstelen? Ja. Maar als mijn ex en ik bij elkaar waren gebleven, hadden ze nóg meer last gehad.’
Bron: Scary Mommy
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
