Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (8) en Toon (3) en hoofdredacteur van Kek Mama.
‘De koek was op’ of ‘We waren gewoon te verschillend’. Ik vond het nogal een dooddoener als mensen dat zeiden. Maar intussen snap ik het hoor. Je verzint gewoon maar iets om er vanaf te zijn als iemand vraagt waarom je bent gescheiden. Wat moet je ook op een borrel of tijdens een etentje met mensen die je niet echt goed kent. Elk uitgebreider antwoord is nog te kort omdat er zoveel kanten zijn en de weg ernaartoe lang. Lekker makkelijk oordelen ook als je er zelf niet in zit. Was ik zelf ook best goed in met mijn: ‘Als je kinderen hebt, ga je gewoon niet uit elkaar. Punt.’
En dan dineer ik ineens op een avond dat de jongetjes bij papa zijn met een krentenbol, drie lepels Nutella en een bak chips. Wel met zelfgemaakte dipsaus, zo ben ik dan ook wel weer. Ondanks alles moet ik toch een beetje om mezelf grinniken als ik het ook nog eens staand aan het aanrecht opeet.
Als ik ’s ochtends om zeven uur joelend met Toon overgooi met een ballon bedenk ik me dat ik m’n lenzen moet indoen zodat ik hem beter kan zien. Zijn uitgelaten snoetje wil ik helemaal in me opnemen, straks moet ik het drie dagen en drie nachten missen. Ik slik stiekem de tranen weg zoals zo vaak als ik ze net weer zie of voordat ze naar hun andere huis gaan.
Van de weeromstuit koop ik een bed van 1.40 meter breed omdat ik geen eilandbed meer wil, en ik blijk er ook nog prima in te passen met twee rondspollende jongetjes. Op Marktplaats snor ik voor mijn nieuwe huis een vintage tv-kastje op waarin een minischerm past. Zonder overleg, al waren we het over huisaankopen altijd eens. Op die mega-tv na dan.
En wat geniet ik van een avond uit met collega’s waarin we onder tafel liggen van het lachen tot de tranen over onze wangen rollen, nu van de lol. En dan tot vier uur in de lampen hangen en een gat in de dag kunnen slapen, dat is er ook.
Ik verbaas me dat het leven soms kan lijken op Pompeï terwijl alles toch voortdendert. En dat ik mijn spitsuurleven hiervoor overvol vond, terwijl ik er nu het Funda-klaar maken van het huis ook nog bij heb, plus al het papierwerk en de emotielawines, zonder echt om te vallen. Nou nog wat verzinnen voor etentjes en borrels met die ene vraag.
Het Kek Mama Liefdesboek staat bomvol herkenbare, ontroerende en openhartige verhalen over relaties. Zoals moeders die nog steeds blij zijn met hun jeugdliefde, het bijzondere dagboek van een jaar relatietherapie, stellen die extreem verschillen en toch supergelukkig zijn. En verhalen over scheiden, die staan er ook in. Het nummer koop je hier.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
