Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (8) en Toon (3) en hoofdredacteur van Kek Mama.
‘De koek was op’ of ‘We waren gewoon te verschillend’. Ik vond het nogal een dooddoener als mensen dat zeiden. Maar intussen snap ik het hoor. Je verzint gewoon maar iets om er vanaf te zijn als iemand vraagt waarom je bent gescheiden. Wat moet je ook op een borrel of tijdens een etentje met mensen die je niet echt goed kent. Elk uitgebreider antwoord is nog te kort omdat er zoveel kanten zijn en de weg ernaartoe lang. Lekker makkelijk oordelen ook als je er zelf niet in zit. Was ik zelf ook best goed in met mijn: ‘Als je kinderen hebt, ga je gewoon niet uit elkaar. Punt.’
En dan dineer ik ineens op een avond dat de jongetjes bij papa zijn met een krentenbol, drie lepels Nutella en een bak chips. Wel met zelfgemaakte dipsaus, zo ben ik dan ook wel weer. Ondanks alles moet ik toch een beetje om mezelf grinniken als ik het ook nog eens staand aan het aanrecht opeet.
Als ik ’s ochtends om zeven uur joelend met Toon overgooi met een ballon bedenk ik me dat ik m’n lenzen moet indoen zodat ik hem beter kan zien. Zijn uitgelaten snoetje wil ik helemaal in me opnemen, straks moet ik het drie dagen en drie nachten missen. Ik slik stiekem de tranen weg zoals zo vaak als ik ze net weer zie of voordat ze naar hun andere huis gaan.
Van de weeromstuit koop ik een bed van 1.40 meter breed omdat ik geen eilandbed meer wil, en ik blijk er ook nog prima in te passen met twee rondspollende jongetjes. Op Marktplaats snor ik voor mijn nieuwe huis een vintage tv-kastje op waarin een minischerm past. Zonder overleg, al waren we het over huisaankopen altijd eens. Op die mega-tv na dan.
En wat geniet ik van een avond uit met collega’s waarin we onder tafel liggen van het lachen tot de tranen over onze wangen rollen, nu van de lol. En dan tot vier uur in de lampen hangen en een gat in de dag kunnen slapen, dat is er ook.
Ik verbaas me dat het leven soms kan lijken op Pompeï terwijl alles toch voortdendert. En dat ik mijn spitsuurleven hiervoor overvol vond, terwijl ik er nu het Funda-klaar maken van het huis ook nog bij heb, plus al het papierwerk en de emotielawines, zonder echt om te vallen. Nou nog wat verzinnen voor etentjes en borrels met die ene vraag.
Het Kek Mama Liefdesboek staat bomvol herkenbare, ontroerende en openhartige verhalen over relaties. Zoals moeders die nog steeds blij zijn met hun jeugdliefde, het bijzondere dagboek van een jaar relatietherapie, stellen die extreem verschillen en toch supergelukkig zijn. En verhalen over scheiden, die staan er ook in. Het nummer koop je hier.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
