In ons land voeden zo’n honderdduizend vaders hun kinderen in hun eentje op omdat hun vrouw is gestorven of niet in staat voor ze te zorgen. “Ik heb gesmeekt om gesprekken met mijn ex. Dan hadden we eindelijk een datum geprikt en belde ze een uur van tevoren af.”
Lees verder onder de advertentie
Twee jaar geleden verliet de vrouw van Pieter (37) haar gezin. Zijn dochters van 7 en 9 zien haar alleen nog op hun verjaardag en met kerst
“Amélie was vijf, Feffe zeven toen mijn vrouw besloot dat ze wegging. ‘Ik kan het niet’, zei ze op een dag. ‘Jullie zijn gelukkiger zonder mij.’ We zaten aan tafel, aten rijst met kipkerrie en waren met stomheid geslagen. Ze meent het niet, dacht ik nog. ‘Je gaat toch niet weg?’ vroeg Fenne. Waarop mijn ex beloofde het later uit te leggen, haar koffers pakte, de meiden de volgende ochtend naar school bracht, en vertrok naar een vakantiewoning. De uitleg is er nooit gekomen. En kipkerrie hebben we nooit meer gegeten.
Lees verder onder de advertentie
Niet over the moon, maar stabiel
Ons huwelijk was best gelukkig. Niet over the moon, maar gewoon stabiel – het werkte, ondanks haar depressies. Die begonnen tijdens haar eerste zwangerschap. ‘Komt door de hormonen’, zei de verloskundige, maar na de bevalling werd het alleen maar erger. Dat ze een tweede keer zwanger raakte mag een wonder heten, want seks hadden we nog zelden. Gek genoeg knapte ze op, in die negen maanden. Eindelijk, we zijn er weer, dacht ik, en we genoten met z’n drietjes van het gezinsleven en het nieuwe zusje dat zou komen. Maar na de bevalling kletterde Martine weer net zo hard naar beneden.
Lees verder onder de advertentie
‘Liefde kregen ze niet echt’
Ik denk dat ze geen moment van het moederschap heeft genoten. Ze zorgde goed voor de kinderen, maar een beetje als een robot. Zoals je de ramen lapt; de kinderen waren schoon en ongeschonden, maar liefde kregen ze niet echt. Ik heb mijn ex nooit betrapt op een moment van plezier met haar dochters. Zoals ik dat met ze kan hebben als we stoeien na het avondeten of wanneer we gespannen op de tribune zitten van de plaatselijke voetbalclub. We hebben tegenwoordig seizoenskaarten en de meiden kennen alle spelers uit hun hoofd.
Lees verder onder de advertentie
Ik heb gesmeekt om gesprekken met mijn ex – met de kinderen erbij en zonder. Dan hadden we eindelijk een datum geprikt en belde ze een uur van tevoren af. Leg dat maar eens uit als je kinderen huilen dat ze ook een moeder willen die er altijd is, net als hun vriendinnetjes.
We hebben nu rust gevonden met z’n drieën. Het is druk, ouderen in je eentje, maar ik ben niet de eerste die het moet zien te rooien. Het is een kwestie van doorbijten en genieten van de mooie momenten. Dat zijn er veel. Wanneer we kanoën over de Ardèche. Of ontbijten in mijn bed en de hele zondag in pyjama blijven. Als Fenne een paardrijwedstrijd wint, of we thuis ieder met ons eigen ding bezig zijn terwijl we om de beurt nummers kiezen via Spotify.
Lees verder onder de advertentie
Ik verbaas me erover hoe snel kinderen zich aanpassen, het leven accepteren zoals het komt. Ik geef de meiden de ruimte af en toe boos te zijn op hun moeder, ik kan het ook niet mooier maken dan het is. Ik doe mijn best zo min mogelijk over haar te praten, en het zo neutraal mogelijk te houden wanneer ze ter sprake komt.
‘Ik ben blij dat er nog een beetje contact is’
Dat ze haar niet meer mama willen noemen begrijp ik wel; het is nogal een term voor iemand die je alleen wil zien als je jarig bent of kerst viert. Ik ben blij dat in elk geval nog een beetje contact is. Dat hun moeder een rol speelt in hun leven, hoe klein ook. Misschien groeien ze vanzelf weer naar elkaar toe als de jaren verstrijken. Ik hoop het.
Lees verder onder de advertentie
Ik realiseer me dat het vertrek van hun moeder een kras op hun ziel heeft gekerfd die er levenslang zal zitten, maar ik hoop dat mijn liefde en de lol die we hebben voldoende tegenwicht bieden. Maandverband, chocola en een kruik regelen wanneer ze voor het eerst ongesteld worden, kan ik als vader ook wel.”
Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 02-2018.
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Oudste kind zijn betekent dat je het proefkonijn bent. En ja, soms is het echt zwaar om de eerste te zijn, want af en toe wil je gewoon al die verantwoordelijkheden die bij die titel horen in de prullenbak gooien. Toch blijkt uit onderzoek dat het uiteindelijk best wat oplevert.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
Ava Tamar (34) heeft een driehoeksrelatie met Floris (37) en Becca (26) en een relatie met Amanda (30). Alina (6), de dochter van Floris, en Tamar (1), de zoon van Becca, zijn een belangrijk onderdeel van haar leven. Ava Tamar is intimiteitscoach.