De vaat laten liggen, nooit de was doen en onuitstaanbaar zijn bij te weinig slaap: Meredith Gordon ergerde zich nooit aan deze eigenschappen van haar man. Tot ze kinderen kregen.
‘Ik moest ook slapen, maar onze huilende baby werd niet uit zichzelf stil’, schrijft ze. ‘En het was ook niet zo dat ik de vaat liever deed dan hij, maar het leek erop dat hij alles gemakkelijk aan mij overliet. Want wie anders dan ik moest de dingen doen waar hij geen zin in had?’
De vonk verdween in de relatie. ‘Ik was pissed off. En ondanks dat ik dacht dat ik dit gevoel voor mezelf hield, liet ik het hem ook merken.’ Maar waar Meredith geen rekening mee had gehouden, was dat hij zich ook weleens ergerde aan haar. ‘Het was mij nooit opgevallen dat hij soms op z’n tong beet om irritaties voor zich te houden, tot hij het zelf tegen mij vertelde.’
Lees ook
‘Mijn man deed het op onze huwelijksreis met het meisje van de animatie’ >
Toen de bom barstte, vertelde haar man wat hij voelde: ‘Je gaat ervan uit dat jij de enige bent die tekortkomingen van een ander moet accepteren’, zei hij. ‘Er zijn genoeg dingen waar ik je op kan aanspreken, maar ik slik het.’ Op dat moment realiseerde Meredith dat ze nooit naar zichzelf had gekeken: ‘Zijn woorden kwamen keihard aan, omdat ik voor mijn gevoel ‘de juiste’ in dit verhaal was. Maar niet alleen ik had het gevoel in de steek gelaten te zijn door mijn partner, hij had dat ook.’
Merdith besloot wat vaker op haar tong te bijten, haar houding te veranderen en vooral te kijken naar de mooie eigenschappen van haar partner. ‘Langzaam merkte ik dat, hoe meer ik accepteerde dat hij niet perfect was, de vonk in onze relatie weer terugkwam.’
Bron: mom.me
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
