Beeld: UNHCR
Het zal je maar gebeuren dat je moet vluchten uit je eigen land. Helaas is dat voor talloze gezinnen nu de werkelijkheid. Deze fotoserie van de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, laat zien hoe heftig de situatie is en hoe belangrijk het is om als familie bij elkaar te blijven.
Dat laatste levert soms ook mooie momenten op. Kijk maar naar deze vluchtelingvaders en hun kinderen.
Ramadan en zijn vrouw deden een poging om met hun vier kinderen van Irak naar Griekenland te vluchten. De driejarige Yousef, die de hand van een andere man vasthield, was in eerste instantie de enige die in Griekenland terechtkwam. Gelukkig werd het gezin later weer herenigd.
Mahmoud wist met zijn hele familie te vluchten en woont nu tijdelijk in een vluchtelingenkamp in Libanon. Al heeft hij het nog steeds moeilijk, want door zijn chronische pijn in zijn rug is het lastig om werk te vinden. Toch geniet hij enorm van momenten als deze.
Deze vader en zoon zijn in Syrië blijven wonen. In de ruïnes proberen ze hun leven weer op te bouwen in de stad Homs.
Dankzij de UNCHR kan Mouadar met zijn gezin in dit appartement gaan wonen. Geweldig natuurlijk, maar toch zegt Mouadar er alles voor over te hebben om terug te kunnen naar Syrië. Snappen we, thuis voelt het altijd beter.
Hassaka en zijn dochter Bayan moeten nog even wachten op een veld in Slovenië voordat ze naar hun eerste asielzoekerscentrum gaan. Dan maar even samen spelen.
Mahmoud woont in een tent in Hongarije. Hier speelt hij samen met zoon Jawad op hun luchtbed.
Gevluchte gezinnen hebben alles achter moeten laten, ook het speelgoed van de kinderen. Gelukkig is er altijd wel een vader of opa in de buurt die gewoon een vliegtuig maakt van overgebleven isolatiemateriaal.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
