Beeld: Canva
Na de scheiding het ouderschapsplan jaren op de voet volgen klinkt ideaal, want: afspraak is afspraak. Maar wat als er een keer een uitzondering nodig is?
Sharon (42), moeder van Maurice (13) en Danice (11): “Maarten en ik hebben een prettig co-ouderschap. Allebei gaan we week op, week af. We wonen op twintig minuten van elkaar, met de school van de kinderen in het midden. Klinkt ideaal, is het vaak ook. Alleen heeft mijn ex de buigzaamheid van een steen. Hij wil van geen afwijken weten.
Vakanties en feestdagen worden exact volgens de afspraken in het ouderschapsplan van jaren terug verdeeld. Ooit hebben we afgesproken dat we geen dagen of weekenden zouden ruilen, om het voor de kinderen zo overzichtelijk mogelijk te houden. Daarom vieren familieleden hun verjaardagen al jaren in mijn oneven weekenden, zodat Maurice en Danice erbij kunnen zijn.
Nu zijn mijn nieuwe schoonouders in oktober vijftig jaar getrouwd en hebben ze mij en hun bonuskleinkinderen in de herfstvakantie uitgenodigd voor een weekje Parijs. Helaas is dat net de vakantie van Maarten en hij wil niet ruilen met een week in een andere vakantie. En dus gaat het feest voor ons niet door.
Ik verdenk Maarten van een jaloerse actie. Hij heeft geen nieuwe partner, het steekt hem waarschijnlijk dat de kinderen iets leuks doen met de familie van mijn vriend. Zijn argumenten kloppen ook niet. Onze kinderen zijn al zo groot, die kunnen best een keer afwijken van het vaste vakantieschema. Maar Maarten is onvermurwbaar.”
Het grootste voordeel van co-ouderschap is toch wel dat je de helft van de tijd ongelimiteerd je gang kunt gaan. Voor Dunja (39) gaat het nog een stapje verder: haar kinderloze bestaan staat mijlenver af van haar leven als moeder. En dat voelt wel een tikkeltje schizofreen. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
