Toen Elma en haar nieuwe vriend in een soort knipperlichtrelatie terecht kwamen, kwam de hulp uit onverwachte hoek. Namelijk Elma’s dochter van acht.
Elma, samen met Daan, moeder van een zoon (5) en dochter Noor (8): ““Jullie doen allebei echt heel kinderachtig.” Dat zei mijn dochter van acht terwijl ze een boterham met hagelslag at alsof ze niet net mijn complete liefdesleven had samengevat in één vernietigende zin.
Ze had gelijk. Het begon allemaal met een ruzie die eigenlijk nergens over ging. Echt zo’n typisch volwassen conflict dat achteraf totaal gênant voelt om hardop uit te spreken. Mijn vriend Daan en ik kregen ruzie tijdens een weekendje weg. Niet over vreemdgaan, geldproblemen of iets anders serieus. Nee. Om een navigatiesysteem.
Ik wilde linksaf. Hij wilde rechtdoor. Ik zei dat hij nooit luisterde. Hij zei dat ik altijd alles wilde controleren. Voor ik het wist zaten we tegen elkaar te tieren alsof er daadwerkelijk een oorlog op het punt van uitbreken stond. En dat was al de zoveelste keer. Het escaleerde volledig en uiteindelijk zei Daan dat hij even een pauze wilde. Even afstand. Even geen relatie. Dus dat deden we.
De week daarna voelde mijn huis ineens heel leeg. En dat terwijl ik twee kinderen heb die letterlijk nooit stil zijn. Mijn zoon van vijf vroeg wanneer Daan weer pannenkoeken kwam bakken. Mijn dochter Noor keek me onderzoekend aan. ‘Hebben jullie ruzie-ruzie?’ vroeg ze. ‘Zoals jij en papa ruzie hadden?’ ‘Nee joh’, loog ik. ‘Het is gewoon even niet zo gezellig.’
Kinderen ruiken emoties echt als haaien bloed ruiken. Ze trapte er natuurlijk in. Ondertussen deed ik alsof ik sterk en onafhankelijk was, maar in werkelijkheid zat ik ’s avonds zielig relationship reels en romcoms te kijken, terwijl ik rechtstreeks uit een bak Ben & Jerry’s zat te lepelen. Daan en ik appten niet meer. Allebei te koppig om de eerste stap te zetten.
Na ongeveer anderhalve week begon Noor ineens allerlei vreemde vragen te stellen. ‘Tot hoe laat werkt Daan?’ ‘Welke supermarkt vindt hij stom?’ ‘Wanneer voetbalt hij ook alweer?’ Ik dacht dat ze gewoon nieuwsgierig was. Achteraf gezien was mijn kind gewoon een complete FBI-operatie aan het opzetten.
Op zaterdag zei ze ineens dat ze héél graag naar de markt in het centrum wilde. Op zich al verdacht, want normaal vindt ze boodschappen doen ongeveer even leuk als een tandartsafspraak. Maar goed, we gingen. Halverwege de markt hoorde ik ineens: ‘HÉ DAAAAN!’
Ik draaide me om en daar stond hij. En precies dezelfde verbaasde blik als ik. Noor daarentegen? Die keek opvallend tevreden. Haar geplande hinderlaag verliep precies volgens plan. ‘Wat toevallig’, zei ik ongemakkelijk. ‘Ja’, zei Daan. ‘Supertoevallig’, zei Noor veel te enthousiast.
Later ontdekte ik dat ze die ochtend stiekem Daan had geappt via mijn oude iPad, waarop mijn WhatsApp nog stond ingelogd. Berichtje van Noor: “Mama gaat om 11 uur naar de markt. Kom ook want jullie missen elkaar”. Acht jaar oud! Onvoorstelbaar.
Daan en ik besloten koffie te drinken “nu we er toch waren”. Noor zat erbij alsof ze een mediator was van Relatietherapie Junior. Na tien minuten ons ongemak aangezien te hebben, zei ze: ‘Kunnen jullie nu gewoon sorry zeggen? Ik vind er niks aan zo.’ Ik wilde door de grond zakken. Maar opnieuw: ze had gelijk. Ik vond er ook niks aan zo.
Want ineens klonk die hele ruzie zó dom. Twee volwassenen die een fijne relatie hadden, ruzie maakten over totaal opgehoopte stress en vervolgens deden alsof ze elkaar niet misten. Het sloeg nergens op. Daan keek me aan en begon te lachen. ‘Het ging echt nergens over, hè?’ En ik lachte ook.
Toen we later naar huis liepen, pakte Noor mijn hand. ‘Hebben jullie geen ruzie meer?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik was jullie echt zat’, zei ze. ‘Jullie deden zo raar. Daan kwam niet meer. En niemand maakte grapjes meer. Jij was alleen maar verdrietig. Net als met papa.’
Ik voelde me ineens zo schuldig. Want als volwassenen denken we vaak dat kinderen ruzies niet meekrijgen zolang we niet schreeuwen waar ze bij zijn. Maar ze voelen alles. De spanning. De afstand. Het gemis. En blijkbaar ook wanneer hun moeder en haar vriend zich gedragen als twee koppige pubers.
Daan en ik zijn inmiddels weer helemaal oké. Sterker nog: die ruzie was achteraf ergens ook goed. Het dwong ons om eerlijk te kijken naar alle stress die we allebei al weken meesleepten. We praten nu beter. Ook voor mijn kinderen. We zijn de relatie simpeler gaan zien, zoals Noor ons leerde. Hou je van elkaar? Dan praat je het uit. Klaar.”
Relaties zijn ingewikkeld, zoveel is duidelijk. Maar volgens een Harvard-psychiater kan deze ene zin bijna elke relatie redden. Je leest het hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Wanneer de liefde tussen ouders langzaam wegzakt of zichtbaar onder druk komt te staan, merken kinderen dat vaak eerder dan je denkt. Niet alleen door ruzies of stilte in huis, maar ook door de veranderende sfeer.
Even je moeder vragen om op te passen? Oma Moniek doet het met alle liefde, maar haar dochter maakt wel héél vaak gebruik van de gratis oppasoma.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
