Beeld: Kek Mama
Toen Elma en haar nieuwe vriend in een soort knipperlichtrelatie terecht kwamen, kwam de hulp uit onverwachte hoek. Namelijk Elma’s dochter van acht.
Elma, samen met Daan, moeder van een zoon (5) en dochter Noor (8): ““Jullie doen allebei echt heel kinderachtig.” Dat zei mijn dochter van acht terwijl ze een boterham met hagelslag at alsof ze niet net mijn complete liefdesleven had samengevat in één vernietigende zin.
Ze had gelijk. Het begon allemaal met een ruzie die eigenlijk nergens over ging. Echt zo’n typisch volwassen conflict dat achteraf totaal gênant voelt om hardop uit te spreken. Mijn vriend Daan en ik kregen ruzie tijdens een weekendje weg. Niet over vreemdgaan, geldproblemen of iets anders serieus. Nee. Om een navigatiesysteem.
Ik wilde linksaf. Hij wilde rechtdoor. Ik zei dat hij nooit luisterde. Hij zei dat ik altijd alles wilde controleren. Voor ik het wist zaten we tegen elkaar te tieren alsof er daadwerkelijk een oorlog op het punt van uitbreken stond. En dat was al de zoveelste keer. Het escaleerde volledig en uiteindelijk zei Daan dat hij even een pauze wilde. Even afstand. Even geen relatie. Dus dat deden we.
De week daarna voelde mijn huis ineens heel leeg. En dat terwijl ik twee kinderen heb die letterlijk nooit stil zijn. Mijn zoon van vijf vroeg wanneer Daan weer pannenkoeken kwam bakken. Mijn dochter Noor keek me onderzoekend aan. ‘Hebben jullie ruzie-ruzie?’ vroeg ze. ‘Zoals jij en papa ruzie hadden?’ ‘Nee joh’, loog ik. ‘Het is gewoon even niet zo gezellig.’
Kinderen ruiken emoties echt als haaien bloed ruiken. Ze trapte er natuurlijk in. Ondertussen deed ik alsof ik sterk en onafhankelijk was, maar in werkelijkheid zat ik ’s avonds zielig relationship reels en romcoms te kijken, terwijl ik rechtstreeks uit een bak Ben & Jerry’s zat te lepelen. Daan en ik appten niet meer. Allebei te koppig om de eerste stap te zetten.
Na ongeveer anderhalve week begon Noor ineens allerlei vreemde vragen te stellen. ‘Tot hoe laat werkt Daan?’ ‘Welke supermarkt vindt hij stom?’ ‘Wanneer voetbalt hij ook alweer?’ Ik dacht dat ze gewoon nieuwsgierig was. Achteraf gezien was mijn kind gewoon een complete FBI-operatie aan het opzetten.
Op zaterdag zei ze ineens dat ze héél graag naar de markt in het centrum wilde. Op zich al verdacht, want normaal vindt ze boodschappen doen ongeveer even leuk als een tandartsafspraak. Maar goed, we gingen. Halverwege de markt hoorde ik ineens: ‘HÉ DAAAAN!’
Ik draaide me om en daar stond hij. En precies dezelfde verbaasde blik als ik. Noor daarentegen? Die keek opvallend tevreden. Haar geplande hinderlaag verliep precies volgens plan. ‘Wat toevallig’, zei ik ongemakkelijk. ‘Ja’, zei Daan. ‘Supertoevallig’, zei Noor veel te enthousiast.
Later ontdekte ik dat ze die ochtend stiekem Daan had geappt via mijn oude iPad, waarop mijn WhatsApp nog stond ingelogd. Berichtje van Noor: “Mama gaat om 11 uur naar de markt. Kom ook want jullie missen elkaar”. Acht jaar oud! Onvoorstelbaar.
Daan en ik besloten koffie te drinken “nu we er toch waren”. Noor zat erbij alsof ze een mediator was van Relatietherapie Junior. Na tien minuten ons ongemak aangezien te hebben, zei ze: ‘Kunnen jullie nu gewoon sorry zeggen? Ik vind er niks aan zo.’ Ik wilde door de grond zakken. Maar opnieuw: ze had gelijk. Ik vond er ook niks aan zo.
Want ineens klonk die hele ruzie zó dom. Twee volwassenen die een fijne relatie hadden, ruzie maakten over totaal opgehoopte stress en vervolgens deden alsof ze elkaar niet misten. Het sloeg nergens op. Daan keek me aan en begon te lachen. ‘Het ging echt nergens over, hè?’ En ik lachte ook.
Toen we later naar huis liepen, pakte Noor mijn hand. ‘Hebben jullie geen ruzie meer?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik was jullie echt zat’, zei ze. ‘Jullie deden zo raar. Daan kwam niet meer. En niemand maakte grapjes meer. Jij was alleen maar verdrietig. Net als met papa.’
Ik voelde me ineens zo schuldig. Want als volwassenen denken we vaak dat kinderen ruzies niet meekrijgen zolang we niet schreeuwen waar ze bij zijn. Maar ze voelen alles. De spanning. De afstand. Het gemis. En blijkbaar ook wanneer hun moeder en haar vriend zich gedragen als twee koppige pubers.
Daan en ik zijn inmiddels weer helemaal oké. Sterker nog: die ruzie was achteraf ergens ook goed. Het dwong ons om eerlijk te kijken naar alle stress die we allebei al weken meesleepten. We praten nu beter. Ook voor mijn kinderen. We zijn de relatie simpeler gaan zien, zoals Noor ons leerde. Hou je van elkaar? Dan praat je het uit. Klaar.”
Relaties zijn ingewikkeld, zoveel is duidelijk. Maar volgens een Harvard-psychiater kan deze ene zin bijna elke relatie redden. Je leest het hier.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drie weken geleden werd Christina Curry voor het eerst moeder van dochter Cleo. Nu deelt ze een update over hoe het met haar gaat én hoe haar lichaam er inmiddels uitziet.
Soms hebben mensen tijdens je zwangerschap wel héél snel een oordeel klaar. Dat ervoer ook de hoogzwangere Soof (37) op een zonnig terras.
Voor boer Roel en zijn partner Simone staat deze zomer volledig in het teken van hun pasgeboren zoon Rein. Het gezin kreeg onlangs bijzonder bezoek: Yvon Jaspers kwam kennismaken met de jongste telg van de familie.
